1 ΙΟΥΝΙΟΥ 1930 Η ΠΙΟ ΕΥΡΕΙΑ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΟ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ 8-2

Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός 8-2

Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός 8-2: Η 1η Ιουνίου 1930 είναι μία σημαντική επέτειος για την «πράσινη» οικογένεια, επειδή εκείνο το κυριακάτικο απομεσήμερο σημειώθηκε η πιο ευρεία νίκη του Παναθηναϊκού επί του Ολυμπιακού.

Η 1η Ιουνίου 1930 είναι μία σημαντική επέτειος για την πράσινη οικογένεια, επειδή εκείνο το κυριακάτικο απομεσήμερο σημειώθηκε η πιο ευρεία νίκη του Παναθηναϊκού επί του Ολυμπιακού.
Το δεύτερο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα έφτανε στο τέλος του. Αντίπαλοι στη διεκδίκηση του πρώτου τους τίτλου, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός. Ο κάτοχος του τροπαίου Άρης Θεσσαλονίκης είχε τεθεί νοκ άουτ.
Οι οπαδοί του Ολυμπιακού είναι τόσο σίγουροι για την ανωτερότητα της ομάδας των Ανδριανοπουλαίων, που φθάνουν εν πομπή στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, κρατώντας ένα φέρετρο. Σ' αυτό θα κήδευαν τον Παναθηναϊκό, μετά το τέλος του ντέρμπι.
Το τριφύλλι, που προπονούσε ο ούγγρος Γιόζεφ Κίνσλερ, μιλά μέσα στο γήπεδο. Συντρίβει τον μεγάλο του αντίπαλο με 8-2. Το αστέρι της ομάδας Άγγελος Μεσσάρης επιτυγχάνει δύο γκολ και οι φίλοι του Παναθηναϊκού σκαρώνουν το δίστιχο «Βάλαμε οχτώ στον Ολυμπιακό και τέσσερα στον Άρη, γεια σου Άγγελε Μεσσάρη!».
Αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα, το φέρετρο διαλύεται και τα κομμάτια του θα χρησιμεύσουν για τα επεισόδια που ακολουθούν, τα πρώτα ίσως καταγεγραμμένα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ο Παναθηναϊκός νικά και στον επαναληπτικό με 2-1 και κατακτά το πρώτο του πρωτάθλημα, αλλά θα κάνει 20 χρόνια για να ξαναδεί τίτλο.
Τα γκολ του αγώνα σημειώθηκαν κατά σειράν: 10' Συμεωνίδης, 20' Μεσσάρης, 25' Μεσσάρης, 30' Συμεωνίδης, 53' Πιερράκος, 56' και 59' Γιώργος Ανδριανόπουλος (Ολυμπιακός), 72' Κουράντης (αυτογκόλ), 76' Μηγιάκης και 81' Πιερράκος
Οι 11 του Παναθηναϊκού, που έγραψαν ιστορία: Αργυράκης, Σ. Πιεράκος, Βασιλείου, Ανδρίτσος, Κ. Μπαλτάσης, Υποφάντης, Μηγιάκης, Μεσσάρης, Συμεωνίδης, Δ. Μπαλτάσης και Δ. Πιεράκο

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/104#ixzz33N3pToDT

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΛΕΥΚΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΥΚΛΑ ΤΙΜΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΙΣ 1 ΙΟΥΝΙΟΥ

Η πανούκλα αφανίζει την Λευκάδα

Η πανούκλα αφανίζει την Λευκάδα: Την άνοιξη του 1743 επιδημία πανώλης εκδηλώνεται στην Λευκάδα με αποτέλεσμα να χάσει την ζωή του το ένα τρίτο των κατοίκων του νησιού.
Στις αρχές του 1740, επιδημία πανώλης μάστιζε την δυτική ηπειρωτική Ελλάδα. Την άνοιξη του 1743 ένα πλοίο από το Μεσολόγγι μετέφερε στα αμπάρια του μαζί με τα εμπορεύματα και τον θανατηφόρο βάκιλο της νόσου στο λιμάνι της Μεσσήνης (Μεσίνα) στην Σικελία. Αν και η Ιταλική χερσόνησος είχε δοκιμασθεί από επιδημία πανώλης το 1720 και οι μνήμες ήταν ακόμη νωπές, τα μέτρα ασφαλείας στο ιταλικό λιμάνι φαίνεται πως δεν ήταν επαρκή, με αποτέλεσμα να μολυνθεί, πολύ γρήγορα, ένα μεγάλο μέρος της πόλης και να βρει το θάνατο ένα, εξίσου μεγάλο, μέρος του πληθυσμού της.
Αμέσως μετά την εκδήλωση του λοιμού τα πλοία που ήταν αγκυροβολημένα στην Μεσσήνη, αναχώρησαν προς διάφορες κατευθύνσεις. Ένα από αυτά έφθασε στην Λευκάδα (Σάντα Μάουρα εκείνα τα χρόνια), που βρισκόταν υπό ενετική κατοχή. Αμέσως μετά την προσόρμισή του εκδηλώθηκαν και τα πρώτα θανατηφόρα κρούσματα στο νησί. Στον επόμενο μήνα οι νεκροί είχαν φθάσει τους 780. Οι αρχές του νησιού αιφνιδιάστηκαν και άργησαν να αντιδράσουν.
Όταν ξεκίνησαν να λαμβάνονται τα κατάλληλα μέτρα (λοιμοκαθαρτήριο, υγειονομική ταφή νεκρών κ.α), το κακό άρχισε σταδιακά να υποχωρεί από το φθινόπωρο του 1743. Σε επιστολή του προς τον Δόγη της Βενετίας, ο ενετός αξιωματούχος στο νησί Αντόνιο Μόρο υπογράμμιζε, μεταξύ των άλλων, υπογράμμιζε πως ο καθαρός αέρας της περιοχής, που είχε επιλεγεί για τη μεταφορά των ασθενών, σε συνδυασμό με τη σωστή διατροφή, συνέβαλαν καθοριστικά στην σύντομη ανάρρωση των πανωλόβλητων. Τελικά, όλα εξελίχθηκαν σχετικά ομαλά και το νησί κηρύχθηκε ελεύθερο από κάθε υποψία πανώλης στις 10 Ιουνίου του 1744. Συνολικά τον ένα χρόνο που κράτησε η επιδημία στην Λευκάδα πέθαναν 1800 άνθρωποι, σχεδόν το ένα τρίτο των κατοίκων του νησιού.
Κατά την διάρκεια του λοιμού η τοπική εκκλησία δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Τον Αύγουστο του 1743, ο ιερομόναχος Ματθαίος μετέφερε στη Λευκάδα την κάρα του Αγίου Βησσαρίωνος, Αρχιεπισκόπου Λαρίσης, που βρισκόταν στην μονή Δουσίκου, κοντά στα Τρίκαλα. Οι επιζήσαντες Λευκαδίτες αναγνώρισαν ότι σώθηκαν από την φοβερή ασθένεια χάρη στη βοήθεια του Αγίου και προς τιμήν του ανήγειραν ναό στο χώρο, όπου είχε στηθεί προηγουμένως το λοιμοκαθαρτήριο. Η περιοχή εκείνη μέχρι σήμερα ονομάζεται Αγία Κάρα. Η “ανάμνησης του θαύματος απαλλαγής της νήσου Λευκάδος εκ της πανώλου νόσου κατά το έτος 1743”, τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία κάθε χρόνο την 1η Ιουνίου.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/776#ixzz33N0zYtqm

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΕΓΙΝΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ (European Central Bank)  

 

Η ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (European Central Bank):

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ιδρύθηκε την 1η Ιουνίου 1998 με πρόβλεψη της Συνθήκης του Άμστερνταμ (2 Οκτωβρίου 1997) για να διαχειρισθεί το ευρώ, το ενιαίο νόμισμα των 17 από τα 27 κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εδρεύει στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας.
Κύριοι στόχοι της ΕΚΤ είναι:

• Η διαφύλαξη της σταθερότητα των τιμών (μέσω της διατήρησης του πληθωρισμού υπό έλεγχο), ιδίως στις χώρες του ευρώ.
• Η σταθερότητα του δημοσιονομικού συστήματος με την εποπτεία των κεφαλαιαγορών και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.
• Η χάραξη και η εφαρμογή της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής της Ένωσης.

Στις αρμοδιότητες της ΕΚΤ συγκαταλέγονται:

• Ο καθορισμός των βασικών επιτοκίων για την ευρωζώνη και ο έλεγχος της προσφοράς χρήματος.
• Η διαχείριση των συναλλαγματικών αποθεματικών της ευρωζώνης και η αγορά ή πώληση νομισμάτων, όταν κρίνεται αναγκαία για τη διατήρηση της ισορροπίας των συναλλαγματικών ισοτιμιών.
• Η συμβολή στη διασφάλιση της κατάλληλης εποπτείας των κεφαλαιαγορών και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων από τις εθνικές αρχές, καθώς και της ομαλής λειτουργίας των συστημάτων πληρωμών.
• Η παροχή άδειας στις κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης να εκδίδουν χαρτονομίσματα του ευρώ.
• Η παρακολούθηση των τάσεων των τιμών και η αξιολόγηση του κινδύνου που αυτές συνεπάγονται για τη σταθερότητα των τιμών στην ευρωζώνη.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποτελείται από τα κάτωθι όργανα:

• Εκτελεστική Επιτροπή: Παρακολουθεί τη διαχείριση των τρεχουσών υποθέσεων της τράπεζας. Απαρτίζεται από 6 μέλη (1 πρόεδρο, 1 αντιπρόεδρο και 4 άλλα μέλη) που διορίζονται για 8 χρόνια από τους ηγέτες των χωρών της ευρωζώνης.
• Διοικητικό Συμβούλιο: Διαμορφώνει τη νομισματική πολιτική της ευρωζώνης και καθορίζει τα επιτόκια δανεισμού που επιβάλλει η Κεντρική Τράπεζα στις εμπορικές τράπεζες. Απαρτίζεται από τα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής και από τους διοικητές των 17 κεντρικών τραπεζών των χωρών της ευρωζώνης.
• Γενικό Συμβούλιο: Όργανο με συμβουλευτικές και συντονιστικές λειτουργίες και συμμετοχή στην προετοιμασία της προσχώρησης νέων χωρών στην ευρωζώνη. Απαρτίζεται από τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της ΕΚΤ και από τους διοικητές των εθνικών κεντρικών τραπεζών και των 27 κρατών-μελών της Ε.Ε.

Η ΕΚΤ συνεργάζεται με τις κεντρικές τράπεζες και των 27 κρατών-μελών της Ε.Ε, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών (ΕΣΚΤ). Ηγείται των κεντρικών τραπεζών της Ευρωζώνης, δηλαδή των 17 χωρών της Ε.Ε. που έχουν υιοθετήσει το ευρώ. Η συνεργασία στο πλαίσιο αυτής της μικρότερης ομάδας τραπεζών αποκαλείται «Ευρωσύστημα». Η ΕΚΤ είναι απολύτως ανεξάρτητη από τα υπόλοιπα όργανα της Ε.Ε. και από τις εθνικές κυβερνήσεις των κρατών-μελών.


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/235/319#ixzz33MzLHr29

ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΣΕΞ ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΙΟΥΝΙΟΥ 1926

Μέριλιν Μονρόε
1926 – 1962

 

Ηθοποιός, τραγουδίστρια και μοντέλο, που χαρακτηρίστηκε ως το απόλυτο σύμβολο του σεξ.

Η Μέριλιν Μονρόε (Marilyn Monroe) γεννήθηκε με το όνομα Νόρμα Τζιν Μόρτενσον την 1η Ιουνίου του 1926 στο Γενικό Νοσοκομείο του Λος Άντζελες. Λίγο πριν από τη γέννησή της, ο πατέρας της είχε εγκαταλείψει τη μητέρας της για να μετακομίσει στο Σαν Φραντσίσκο.
Η Μέριλιν μεγάλωσε χωρίς να γνωρίζει ποιος ήταν πραγματικά ο πατέρας της, καθώς η μητέρα της, Γκλάντις, άλλαζε συνεχώς ερωτικούς συντρόφους. Ήταν εξαιρετικά ελκυστική γυναίκα και εργαζόταν ως μοντέρ στα RKO Studios. Λόγω σοβαρών ψυχολογικών προβλημάτων, έχασε τη δουλειά της και πέρασε σχεδόν όλη τη ζωή της μπαινοβγαίνοντας σε διάφορα ιδρύματα. Έτσι, σε ηλικία 9 ετών, η Νόρμα (Μέριλιν) μπήκε σε ορφανοτροφείο και δύο χρόνια αργότερα δόθηκε για υιοθεσία.
Το 1942, στα 16 της, παντρεύτηκε τον 21χρονο τεχνίτη αεροσκαφών Τζέιμς Ντόχερτι. Ο γάμος τους, όμως, κράτησε μόνο πέντε χρόνια, καθώς χώρισαν το 1946. Στο μεταξύ, η Μέριλιν είχε ήδη αρχίσει να εργάζεται ως μοντέλο επίδειξης μαγιό και είχε βάψει τα μαλλιά της ξανθά. Μέσω των φωτογραφήσεων προσέλκυσε πολλά βλέμματα, μεταξύ αυτών και του προέδρου της κινηματογραφικής εταιρίας RKO Pictures, που της πρότεινε να κάνει ένα δοκιμαστικό. Ο ατζέντης της, όμως, τη συμβούλεψε να προτιμήσει μία μεγαλύτερη εταιρία, όπως η 20th Century-Fox.
Το πρώτο συμβόλαιο που υπέγραψε της απέφερε 125 δολάρια την εβδομάδα, ποσό στο οποίο προστέθηκαν άλλα 25 δολάρια, όταν ανανέωσε τη συμφωνία, έξι μήνες αργότερα. Έκανε το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη το 1947, με ένα μικρό ρόλο στην ταινία «The Shocking Miss Pilgrim». Ακολούθησε το 1948 το «Scudda Hoo! Scudda Hay!», όπου εμφανίστηκε σε δύο ή τρεις μικρές σκηνές, οι οποίες περικόπηκαν στο μοντάζ. Την ίδια χρονιά τής δόθηκε ένας καλύτερος ρόλος στο φιλμ «Dangerous Years». Ωστόσο, η Fox αρνήθηκε να της ανανεώσει το συμβόλαιο κι έτσι η Μέριλιν επέστρεψε στο μόντελινγκ, ξεκινώντας παράλληλα μαθήματα υποκριτικής.
Λίγους μήνες αργότερα, η Columbia Pictures την επέλεξε για το ρόλο της Peggy Martin στο «Ladies of the Chorus» (1948), όπου ερμήνευσε δύο τραγούδια. Αν και οι κριτικές ήταν αρκετά καλές για την ερμηνεία της, η ταινία δεν τα πήγε εξίσου καλά και η Columbia την απέρριψε. Έτσι, επέστρεψε και πάλι στο μόντελινγκ.
Το 1949 εμφανίστηκε στην ταινία «Love Happy» των «Ενωμένων Καλλιτεχνών», ενώ την ίδια χρόνια πόζαρε γυμνή για ένα ημερολόγιο διασημοτήτων. Η φωτογράφηση που έκανε το 1953 για το περιοδικό Playboy ήταν αυτή που έδωσε ώθηση στην καριέρα της.
Την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε τέσσερις ταινίες, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές για τις «The Asphalt Jungle» της MGM και «All About Eve» της Fox. Αν και οι ρόλοι της ήταν αρκετά μικροί, η εκκεντρική αλλά σέξι εμφάνισή της αποτυπώθηκε στη μνήμη των σινεφίλ.
Το 1951 η Μέριλιν πήρε έναν αρκετά μεγάλο ρόλο στην ταινία «Love Nest» (Ερωτική Φωλιά), μέσω της οποίας ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το ευρύ κοινό. Το εκρηκτικό ταμπεραμέντο της, σε συνδυασμό με την αίσθηση παιδική αθωότητα που απέπνεε, ενθουσίασε τους θεατές. Το 1952 εμφανίστηκε στο «Don't Bother to Knock», όπου υποδύθηκε μία διανοητικά ανισόρροπη μπεϊμπισίτερ. Οι κριτικοί δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με την ερμηνεία της στην ταινία αυτή. Έκανε, όμως, ιδιαίτερη εντύπωση η εμφάνισή της την ίδια χρονιά στο «Monkey Business» ως πλατινέ ξανθιά, μια εικόνα που αποτέλεσε το «σήμα - καταταθέν» της.
Το 1953 έπαιξε στο «Gentlemen Prefer Blondes», ξετρελαίνοντας τον ανδρικό πληθυσμό. Ανάμεσά τους και ο αστέρας του μπέιζμπολ Τζο ΝτιΜάτζιο, με τον οποίο παντρεύτηκε στις 14 Ιανουαρίου του 1954. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στο «There's No Business Like Show Business» και ακολούθησε το «The Seven Year Itch» (Επτά Χρόνια Φαγούρα), μία ταινία που ανέδειξε το ταλέντο της στην κωμωδία και περιείχε μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου: τη Μέριλιν Μονρόε να στέκεται πάνω σε μία σχάρα, με τον αέρα να ανασηκώνει το λευκό φόρεμά της.
Έπειτα από εννέα μήνες έγγαμου βίου, τον Οκτώβριο του 1954 η Μέριλιν ανακοίνωσε το διαζύγιό της με τον ΝτιΜάτζιο. Την επόμενη χρονιά η Fox διέκοψε τη συνεργασία μαζί της, εξαιτίας της αντιεπαγγελματικής συμπεριφοράς της. Αργούσε μονίμως στα γυρίσματα ή δεν εμφανιζόταν καθόλου, επικαλούμενη πραγματικές ή φανταστικές ασθένειες, και ήταν απρόθυμη να συνεργαστεί με τους παραγωγούς, τους σκηνοθέτες και τους συναδέλφους της ηθοποιούς.
Με τη συμμετοχή της το 1956 στην ταινία «Bus Stop» (Στάση Λεωφορείου) η Μέριλιν απέδειξε ότι μπορούσε να ανταποκριθεί εξίσου καλά και στις απαιτήσεις ενός δραματικού ρόλου. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τον θεατρικό συγγραφέα Άρθουρ Μίλερ, ένας γάμος που κράτησε τέσσερα χρόνια. Το 1957 ταξίδεψε στη Μ. Βρετανία για τα γυρίσματα τις ταινίας «The Prince and the Showgirl» (Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια), που αποτέλεσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αν και οι κριτικές δεν ήταν και τόσο καλές.
Έπειτα από ένα χρόνο απουσίας, η Μέριλιν Μονρόε επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη του 1959 με την απολαυστική κωμωδία «Some Like It Hot» (Μερικοί το προτιμούν καυτό), με τον Τόνι Κέρτις και τον Τζακ Λέμον. Ακολούθησαν το 1960 η ταινία του Τζορτζ Κιούκορ «Let's Make Love» (Έλα ν' αγαπηθούμε) με τους Τόνι Ράνταλ και Ιβ Μοντάν και το 1961 το «The Misfits» (Οι Αταίριαστοι), το τελευταίο φιλμ τόσο για τη Μέριλιν Μονρόε όσο και για τον συμπρωταγωνιστή της Κλαρκ Γκέιμπλ, που πέθανε λίγους μήνες αργότερα από καρδιακή προσβολή.
Το 1962 η Fox την επέλεξε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Something's Got to Give». Λόγω της συνεχιζόμενης ασυνέπειάς της, όμως, η εταιρία αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία μαζί της και να μην της δώσει άλλη ευκαιρία. Η καριέρα της κατέρρεε και η Μέριλιν απομονώθηκε στο σπίτι της στο Λος Άντζελες. Στις 5 Αυγούστου του 1962 η οικονόμος της τη βρήκε να κείτεται γυμνή στο κρεβάτι της με ένα άδειο μπουκάλι από υπνωτικά χάπια «Nembutal» στο πλευρό της. Ήταν μόλις 36 ετών…
Ο τοπικός ιατροδικαστής, που κλήθηκε για να γνωματεύσει επί των συνθηκών του θανάτου της, απεφάνθη ότι επρόκειτο πιθανότατα για αυτοκτονία. Ο φημολογούμενος ερωτικός δεσμός της, όμως, με τον Τζον Κένεντι και οι αντιδράσεις από το περιβάλλον του αμερικανού προέδρου κάνουν πολλούς, ακόμα και σήμερα, να πιστεύουν ότι ο φάκελος «Μέριλιν» δεν έπρεπε να κλείσει με την ένδειξη «αυτοκτονία». Κάποιοι είπαν ότι η Μονρόε δεν είχε καμία πρόθεση να αυτοκτονήσει, αλλά πήρε κατά λάθος μια υπερβολική δόση υπνωτικών. Ακόμα περισσότεροι υποστήριξαν ότι ένα τρίτο πρόσωπο της χορήγησε τη μοιραία δόση. Η αλήθεια δεν μαθεύτηκε ποτέ...

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/186#ixzz33MwwEwi1

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2002 ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Η ΚΑΚΙΑ ΑΝΑΛΥΤΗ

Κάκια Αναλυτή
1934 – 2002

 

Η Κάκια Αναλυτή γεννήθηκε το 1934 στον Πειραιά. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, όπου δίδασκε ο Δημήτρης Ροντήρης, και το 1955 έκανε το ντεμπούτο της στο θεατρικό σανίδι με τον θίασο του Διονύση Παγουλάτου, στο «Φιόρε του λεβάντε» του Γρηγόρη Ξενόπουλου. Ακολούθησε συνεργασία με το θίασο του Αδαμάντιου Λεμού στον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» και με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη στο έργο «Βαθιές είναι οι ρίζες».

Συνεργαζόμενη με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, έπαιξε σε πολλά έργα, κυρίως κωμωδίες («Μάμα», «Η κυρία δε με μέλλει», «Κλέφτρα αγάπη μου», «Άσπρο, μαύρο, κόκκινο», «Μαθήματα ηθικής», «Μαριάνα Πινέδα»). Στο θίασο αυτό γνώρισε και παντρεύτηκε στα μέσα της δεκαετίας του '50 τον Κώστα Ρηγόπουλο, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την ηθοποιό Ζωή Ρηγοπούλου.
Ακολούθησαν συνεργασίες με τη «Νέα Σκηνή» του Κωστή Λειβαδέα, του Ντίνου Ηλιόπουλου, της Κατερίνας Ανδρεάδη, του Νίκου Χατζίσκου (1962, στην «Όπερα της πεντάρας» του Μπρεχτ). Την περίοδο 1962-1963 με τον Κ. Ρηγόπουλο και τον Γιάννη Αργύρη συνέπτυξαν θίασο και ανέβασαν την κοινωνική ηθογραφία των Βαγγέλη Γκούφα - Βασίλη Ανδρεόπουλου «Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες».
Το χειμώνα του 1963 δημιουργείται ο θίασος Ρηγόπουλου - Αναλυτή και το θέατρο (χειμερινό και καλοκαιρινό) «Αναλυτή», όπου μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '90 το ζεύγος ανέβασε πολλά έργα, κυρίως μπουλβάρ. Η μεγάλη επιτυχία (1967) και επί χρόνια επαναλαμβανόμενη, του θιασαρχικού ζεύγους, με υποκριτικά κυρίαρχη την Κάκια Αναλυτή, ήταν η κωμωδία «Αγάπη μου Ουάουα».
Μετά την επιτυχία αυτή, το ζευγάρι ανέβασε τα έργα: «Ερωτάς και πολιτική», «Το αυτί του Αλέξανδρου», «Ένα κρεβάτι για τρεις», «Λεωφορείον ο πόθος», «Η καρυδόπιτα», «Ο επιθεωρητής έρχεται», «Γυάλινος κόσμος», «Φθινοπωρινή ιστορία» κ.ά. Ο τελευταίος ρόλος της Κάκιας Αναλυτή στο θέατρο που έφερε το όνομά της ήταν στο «Σε φιλώ στη μούρη» του Γ. Διαλεγμένου (1997-98).
Στη δεκαετία του '50 άρχισε και η κινηματογραφική καριέρα της Κάκιας Αναλυτή, σε κωμικούς και δραματικούς ρόλους ενζενί. Μεταξύ των ταινιών της είναι οι εξής: «Ανθισμένη αμυγδαλιά», «Ματωμένο ηλιοβασίλεμα», «Ματωμένα στέφανα», «Θρίαμβος», «Λαός και Κολωνάκι», «Διαζύγιο αλά ελληνικά», «Εικοσιτέσσερις ώρες ζωντοχήρα», «Η βίλα των οργιών», «Σταχτοπούτα», «Μια του κλέφτη» με τον Δημήτρη Χορν κ.ά.
Πέθανε την 1η Ιουνίου 2002, σε ηλικία 68 ετών.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/162#ixzz33MvJLD3n


ΓΝΩΣΤΟΣ ΒΡΕΤΑΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ : ΤΑ ΕΛΓΙΝΕΙΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΕΜΑΣ

Γνωστός Βρετανός συγγραφέας: Τα Ελγίνεια μάρμαρα δεν ανήκουν σε μας

Για πολλά χρόνια ήμουν αντίθετος με τις διακοπές και την επιστροφή των Ελγινείων (sic) μαρμάρων. Έκανα λάθος και για τα δύο». Με αυτά τα λόγια ξεκινάει το άρθρο του για την εμπειρία του από την Ελλάδα ο βραβευμένος με Booker Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Χάουαρντ Τζέικομπσον σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Independent.Ο κ. Τζέικομπσον σε ένα άρθρο-ύμνο για την Ελλάδα αναφέρει πως μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν ενδεχομένως ο μοναδικός Βρετανός συγγραφέας που δεν είχε επισκεφθεί την Ελλάδα. «Ήμουν ένα παιδί του Μάντσεστερ. Και δεν είχα καμία προκατάληψη για τον ελληνικό λαό, αλλά αυτές οι εικόνες με τον Ζορμπά και τον Άντονι Κουίν να χορεύει συρτάκι στην παραλία ήταν κάτι που με απωθούσε» αναφέρει ο συγγραφέας, υπογραμμίζοντας πως όταν δίδασκε στο Σίδνεϊ ή αργότερα στην Οξφόρδη συνάντησε πολλούς Έλληνες οι οποίοι πήγαιναν με της μητέρες τους ακόμα και στις νυχτερινές εξόδους ώστε οι ίδιες να εγκρίνουν τις κοπέλες που θα γνώριζαν. «Έμοιαζαν ακριβώς σαν τους Εβραίους» αναφέρει ο κ. Τζέικομπσον.
Όπως αναφέρει στο άρθρο του το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως ήταν κάθε φορά που η συζήτηση αφορούσε στα Ελγίνεια (έτσι τα ονομάζει) μάρμαρα. «Αυτά τα μάρμαρα είναι πλέον δικά μας. Μας ανήκουν. Και αν αρχίζαμε να επιστρέφουμε μουσειακά εκθέματα θα έπρεπε να κλείσουμε όλα τα Μουσεία». Σε αυτό το σημείο ο Βρετανός αναφέρεται στο πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα, πριν από λίγο καιρό.
«Όταν όμως βρίσκεσαι στο εκπληκτικό Μουσείο της Ακρόπολης και παίρνεις το δείπνο σου σε ένα εστιατόριο με θέα τον ίδιο τον Παρθενώνα όλα αλλάζουν. Ξαφνικά συνειδητοποιώ το κενό. Την απουσία των μαρμάρων. Ξαφνικά καταλαβαίνεις πως τα μάρμαρα δεν ανήκουν σε εμάς. Μια τρελή παρόρμηση με καταλαμβάνει. Θέλω να φωνάξω στους Έλληνες πως θα τους φέρω εγώ προσωπικά πίσω τα μάρμαρα. Κοιτάζω το απαλό καστανό χρώμα των ματιών τους, όπως θα έκανε ο Λόρδος Μπάιρον πριν από χρόνια και με κυριεύει μια έκσταση συντροφικότητας. Όχι μόνο θα φέρω πίσω τα μάρμαρα αλλά θα γκρεμίσω ακόμα και τον Καθεδρικό του Αγίου Παύλου».
Ο κ. Τζέικομπσον αναφέρει στο άρθρο του πως αφού επέστρεψε, έστω και εικονικά, τα μάρμαρα στους νόμους ιδιοκτήτες τους, τους Έλληνες φεύγει για την Κρήτη. Και συγκεκριμένα για τα Χανιά. «Μια όμορφη πόλη. Με ωραία εστιατόρια και φιλόξενους ανθρώπους και μια ανακαινισμένη Συναγωγή» αναφέρει μεταξύ άλλων για τα Χανιά ο Βρετανός συγγραφέας. «Εδώ στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου μου ακούει τέσσερις Ελληνίδες να μιλούν με μια φωνή που θα έκαναν ακόμα και τον Οδυσσέα να λησμονήσει για πάντα το σπίτι του» συνεχίζει ο Χάουαρντ Τζέικομπσον και καταλήγει: «Να ταξιδεύεις αναγνώστη. Χαλαρώνει το μυαλό...».
 
Πηγή: protothema.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΒΟΥΒΑΘΗΚΕ Η ΤΟΥΜΠΑ, ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 31 ΜΑΪΟΥ 1981 ΑΦΗΝΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΠΝΟΗ Ο

Η μέρα που βουβάθηκε η Τούμπα 

 

Τη μνήμη του Γκιούλα Λόραντ τιμά με το δικό της τρόπο η ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της ομάδας γίνεται αναφορά στον Ούγγρο προπονητή που το 1976 οδήγησε το «δικέφαλο του Βορρά» στο πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας της και η μοίρα επέλεξε να βρει το θάνατο κατά τη διάρκεια ενός αγώνα κόντρα στον Ολυμπιακό, προδομένος από την καρδιά του.

Στην ιστοσελίδα της ΠΑΕ αναφέρεται:
«Ο ΠΑΟΚ έμοιαζε η ιδανική λύση. Του πρόσφερε τον ήλιο που χρειαζόταν για να ξεπεράσει τα δερματικά του προβλήματα και πολύ κυριότερο την ευκαιρία να κερδίσει τίτλους. Ετσι, ο Γκιούλα Λόραντ στα τέλη του 1974 πήρε το δρόμο για τη Θεσσαλονίκη. Εκεί που έγινε μύθος κι εκεί που έμελλε ν' αφήσει την τελευταία του πνοή. Σαν σήμερα. Στις 31.05.1981. Στον πάγκο. Σαν μεγάλος καπετάνιος που δεν εγκατέλειψε το καράβι ακόμα και όταν ένιωθε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν.
Εκείνο το ζεστό απόγευμα στην Τούμπα, ο μεγάλος Μαγυάρος δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό. Η καρδιά του δεν άντεξε. Περίπου στα μισά του πρώτου ημιχρόνου το γήπεδο πάγωσε. Ο Λόραντ είχε πέσει στον πάγκο. Του προσφέρθηκαν οι πρώτες βοήθειες, αλλά όταν διακομίστηκε στο ΑΧΕΠΑ. Οι γιατροί είπαν ότι «η καρδιά του ήταν σμπαραλιασμένη, πρέπει να είχε καρδιοπάθεια τα τελευταία πέντε χρόνια». Οι παίκτες του, δίχως να γνωρίζουν το τραγικό τέλος, κλήθηκαν στο δεύτερο ημίχρονο να συνεχίσουν κανονικά το παιχνίδι. Νίκησαν 1-0 με το γκολ του Βασιλάκου. Στ' αποδυτήρια έμαθαν την αλήθεια. Εμειναν εκεί πολύ ώρα, άπραγοι, αμίλητοι.
Το σοκ που προκλήθηκε στην οικογένεια του ΠΑΟΚ ήταν τρομακτικό. Το παράπλευρο γεγονός είναι ότι την ίδια μέρα εκτυλίχθηκαν ακόμη δύο τραγωδίες. Ο 26χρονος Βασίλης Μπορέτος, φανατικός φίλαθλος του ΠΑΟΚ, αυτοκτόνησε πηδώντας από τον έκτο όροφο της πολυκατοικίας που διέμενε, μέσα στην απόγνωσή του για το θάνατο του Λόραντ και στην Καβάλα, ο λαϊκός τραγουδιστής Χρηστάκης Σύρπος, στενός φίλος του Λόραντ, υπέστη το μοιραίο τρίτο εγκεφαλικό στο άκουσμα της είδησης για το θάνατο του Ούγγρου».
Ο Γκιούλα Λόραντ γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1923 και υπήρξε μέλος της καταπληκτικής εθνικής Ουγγαρίας της δεκαετίας του '50. Δύο χρόνια μετά την απώλεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1954, βρέθηκε στη Γερμανία. Εκεί πέρασε και τα περισσότερα χρόνια της προπονητικής του καριέρας, περνώντας από τους πάγκους ομάδων όπως η Αϊντραχτ, η Μπάγερν Μονάχου και η Σάλκε.

http://www.thestival.gr/sports/item/178820-i-mera-pou-boybathike-i-toumpa