Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΖΑΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Η Εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας στην Κοζάνη από την Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου  

 

 

Ανακοινώνεται στο χριστεπώνυμο πλήρωμα ότι η θαυματουργή Ιερή Εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας θα μεταφερθεί από την Πύλο Μεσσηνίας στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κοζάνης την Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου στις 6:30 το απόγευμα.
Η Ιερή Εικόνα της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας, πολιούχου της Πύλου, φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αποτελεί το πνευματικό θησαύρισμα των Πυλίων και είναι έργο των Κυθηρίων μετοίκων της Πύλου, των μετεπαναστατικών χρόνων. Η υποδοχή θα γίνει με προεξάρχοντα τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Παύλο και στη συνέχεια θα τελεστεί Εσπερινός και Παράκληση.

Η Εικόνα της Παναγίας θα παραμείνει προς προσκύνηση και αγιασμό των πιστών ως τις 18 Σεπτεμβρίου στον Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, όπου θα τελούνται καθημερινά ιερές ακολουθίες.

Από την Ιερά Μητρόπολη

 

http://www.kozan.gr/post/178048#sthash.wa06g7Rw.dpuf

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Αντίδραση της Εκκλησίας για την καύση των νεκρών
Ενστάσεις και επιστολή στο Μαξίμου

Share αυτόν τον σύνδεσμο

Ενστάσεις διατυπώνει η Διαρκής Ιερά Σύνοδος για τη δημιουργία αποτεφρωτηρίων, σκοπεύοντας μάλιστα να στείλει για το θέμα επιστολή στον Πρωθυπουργό.
Συγκεκριμένα η Ιερά Σύνοδος αντιδρά στη δημιουργία αποτεφρωτηρίων στα ενοριακά κοιμητήρια και ζητά την απόφαση η απόφαση για την καύση να λαμβάνεται από τον εκλιπόντα όσο βρίσκεται εν ζωή και όχι από τους συγγενείς. Παράλληλα οι ιεράρχες διατυπώνουν και ενστάσεις για το αν η καύση συμβαδίζει με την παράδοση της Εκκλησίας.
Θα ζητηθεί επίσης από τη Νομική Υπηρεσία της Εκκλησίας, να διερευνήσει κατά πόσο ο Νόμος 3852/2010 «Περί του Προγράμματος Καλλικράτης», θίγει το καθεστώς των Ενοριακών Κοιμητηρίων.

http://www.lifo.gr/now/greece/52068?utm_source=lifo.gr&utm_medium=relevants&utm_campaign=ribbon

ΑΓΙΟΣ ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ, Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΙΜΑΤΑΙ ΣΤΙΣ 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Άγιος Φανούριος

Άγιος Φανούριος: Μεγαλομάρτυρας της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας και από τους δημοφιλέστερους Αγίους. Η μνήμη του τιμάται στις 27 Αυγούστου και την ημέρα αυτή γιορτάζουν ο Φανούριος και Φανουρία. Με τον Άγιο Φανούριο συνδέεται ένα νηστίσιμο γλύκισμα, η φανουρόπιτα.

Η Εκκλησία δεν γνωρίζει πού και πότε μαρτύρησε, γι’ αυτό και ήταν άγνωστος στους Συναξαριστές. Έγινε γνωστός από την τυχαία ανεύρεση της εικόνας του μεταξύ 1355 και 1369 στη Ρόδο. Κατά τη διάρκεια ανασκαφών στο νότιο μέρος των παλαιών τειχών της πόλης βρέθηκε αρχαίος χριστιανικός ναός με πολλές κατεστραμμένες εικόνες και μία καλώς διατηρημένη, που απεικόνιζε ένα νεαρό στρατιωτικό, ο οποίος κρατούσε σταυρό και λαμπάδα αναμμένη, ενώ ολόγυρα της εικόνας ήταν ζωγραφισμένες δώδεκα παραστάσεις με τα μαρτύρια που υπόφερε ο Άγιος. Η εικόνα έφερε επιγραφή με τις λέξεις «Άγιος Φανούριος». Ο τότε μητροπολίτης Ρόδου Νείλος Β' ο Διασπωρηνός (1355-1369) ανοικοδόμησε τον ναό του Αγίου, συνέταξε την ακολουθία του και καθιέρωσε την εορτή του στις 27 Αυγούστου.
Ο Άγιος Φανούριος θεωρείται από τη λατρευτική παράδοση ως ο κατ’ εξοχήν άγιος που μπορεί να βοηθήσει στην ανεύρεση («φανέρωση») οποιουδήποτε χαμένου αντικειμένου, προφανώς από την παρετυμολογική σύνδεση του ονόματός του με τη λέξη «φανερώνω». Συναφής με τη δοξασία αυτή είναι και η παλαιότερη πίστη ότι ο Άγιος Φανούριος «φανερώνει» στις κοπέλες τον άνδρα που θα πάρουν. Συνηθέστατα, οι γυναίκες όταν χάσουν κάτι, επικαλούνται τη βοήθειά του, τάζοντάς του μια φανουρόπιτα (κέικ με αλεύρι, μαύρες σταφίδες, ζάχαρη, λάδι, ξύσμα πορτοκαλιού κ.ά.) και τη μοιράζουν για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες της μάνας του Αγίου, που σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση ήταν αμαρτωλή. Πολλές φανουρόπιτες φτιάχνονται κατά την ημέρα της εορτής του Αγίου, ως ευχαριστήρια προσφορά προς αυτόν ή ως ένα είδος προληπτικής αίτησης βοηθείας για μελλοντικές απώλειες.
Στην Κρήτη, το κέντρο της λαϊκής λατρείας του Αγίου βρίσκεται στην περιοχή Βαλσαμόνερου Ηρακλείου, όπου υπήρχε παλαιότερα μονή αφιερωμένη και στο όνομα του Αγίου Φανουρίου. Εκεί οδηγούν τους υπόπτους για ζωοκλοπή και μπροστά στην εικόνα του αγίου «ξεφανερώνονται», ορκίζονται δηλαδή για την αθωότητα τους.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/520#ixzz3Bc37JTan

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΛΕΥΚΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΥΚΛΑ ΤΙΜΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΙΣ 1 ΙΟΥΝΙΟΥ

Η πανούκλα αφανίζει την Λευκάδα

Η πανούκλα αφανίζει την Λευκάδα: Την άνοιξη του 1743 επιδημία πανώλης εκδηλώνεται στην Λευκάδα με αποτέλεσμα να χάσει την ζωή του το ένα τρίτο των κατοίκων του νησιού.
Στις αρχές του 1740, επιδημία πανώλης μάστιζε την δυτική ηπειρωτική Ελλάδα. Την άνοιξη του 1743 ένα πλοίο από το Μεσολόγγι μετέφερε στα αμπάρια του μαζί με τα εμπορεύματα και τον θανατηφόρο βάκιλο της νόσου στο λιμάνι της Μεσσήνης (Μεσίνα) στην Σικελία. Αν και η Ιταλική χερσόνησος είχε δοκιμασθεί από επιδημία πανώλης το 1720 και οι μνήμες ήταν ακόμη νωπές, τα μέτρα ασφαλείας στο ιταλικό λιμάνι φαίνεται πως δεν ήταν επαρκή, με αποτέλεσμα να μολυνθεί, πολύ γρήγορα, ένα μεγάλο μέρος της πόλης και να βρει το θάνατο ένα, εξίσου μεγάλο, μέρος του πληθυσμού της.
Αμέσως μετά την εκδήλωση του λοιμού τα πλοία που ήταν αγκυροβολημένα στην Μεσσήνη, αναχώρησαν προς διάφορες κατευθύνσεις. Ένα από αυτά έφθασε στην Λευκάδα (Σάντα Μάουρα εκείνα τα χρόνια), που βρισκόταν υπό ενετική κατοχή. Αμέσως μετά την προσόρμισή του εκδηλώθηκαν και τα πρώτα θανατηφόρα κρούσματα στο νησί. Στον επόμενο μήνα οι νεκροί είχαν φθάσει τους 780. Οι αρχές του νησιού αιφνιδιάστηκαν και άργησαν να αντιδράσουν.
Όταν ξεκίνησαν να λαμβάνονται τα κατάλληλα μέτρα (λοιμοκαθαρτήριο, υγειονομική ταφή νεκρών κ.α), το κακό άρχισε σταδιακά να υποχωρεί από το φθινόπωρο του 1743. Σε επιστολή του προς τον Δόγη της Βενετίας, ο ενετός αξιωματούχος στο νησί Αντόνιο Μόρο υπογράμμιζε, μεταξύ των άλλων, υπογράμμιζε πως ο καθαρός αέρας της περιοχής, που είχε επιλεγεί για τη μεταφορά των ασθενών, σε συνδυασμό με τη σωστή διατροφή, συνέβαλαν καθοριστικά στην σύντομη ανάρρωση των πανωλόβλητων. Τελικά, όλα εξελίχθηκαν σχετικά ομαλά και το νησί κηρύχθηκε ελεύθερο από κάθε υποψία πανώλης στις 10 Ιουνίου του 1744. Συνολικά τον ένα χρόνο που κράτησε η επιδημία στην Λευκάδα πέθαναν 1800 άνθρωποι, σχεδόν το ένα τρίτο των κατοίκων του νησιού.
Κατά την διάρκεια του λοιμού η τοπική εκκλησία δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Τον Αύγουστο του 1743, ο ιερομόναχος Ματθαίος μετέφερε στη Λευκάδα την κάρα του Αγίου Βησσαρίωνος, Αρχιεπισκόπου Λαρίσης, που βρισκόταν στην μονή Δουσίκου, κοντά στα Τρίκαλα. Οι επιζήσαντες Λευκαδίτες αναγνώρισαν ότι σώθηκαν από την φοβερή ασθένεια χάρη στη βοήθεια του Αγίου και προς τιμήν του ανήγειραν ναό στο χώρο, όπου είχε στηθεί προηγουμένως το λοιμοκαθαρτήριο. Η περιοχή εκείνη μέχρι σήμερα ονομάζεται Αγία Κάρα. Η “ανάμνησης του θαύματος απαλλαγής της νήσου Λευκάδος εκ της πανώλου νόσου κατά το έτος 1743”, τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία κάθε χρόνο την 1η Ιουνίου.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/776#ixzz33N0zYtqm