ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1934

Νίκος Κούρκουλος
1934 – 2007

Νίκος Κούρκουλος: Ηθοποιός και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου επί μια δεκαετία. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου του 1934 και μεγάλωσε στη συνοικία του Ζωγράφου. Αγάπησε πολύ τον αθλητισμό, στο γυμνάσιο έγινε ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού και, όπως ο ίδιος είχε πει, εντελώς τυχαία, διαβάζοντας βιβλία για το θέατρο, πήρε την απόφαση να γίνει ηθοποιός.
Στην απόφασή του αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο ο Μάνος Κατράκης, τον οποίο ο Κούρκουλος εκτιμούσε απεριόριστα και τον καθοδήγησε να δώσει εξετάσεις στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απ' όπου αποφοίτησε το 1958. Την επόμενη χρονιά έκανε την πρώτη εμφάνισή του στο θεατρικό σανίδι το 1959, στο πλευρό της Έλλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χορν, στην «Κυρία με τις Καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά.
Γρήγορα αναδείχθηκε σ' έναν από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους στο αρχαίο ελληνικό δράμα και σε μεγάλα κλασικά, αλλά και σύγχρονα έργα του αμερικάνικου και του ευρωπαϊκού θεάτρου. Πρωταγωνίστησε, ανάμεσα σε άλλα, στη Μήδεια (1959) και τον Ορέστη (1971) του Ευριπίδη, στον Οιδίποδα Τύραννο (1982) και στον Φιλοκτήτη (1991) του Σοφοκλή, στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, που ήταν και η τελευταία του θεατρική εμφάνιση.
Ως επικεφαλής θιάσων, αλλά και δικού του θεάτρου στην Αθήνα, πρωταγωνίστησε στα έργα: Η μικρή μας πόλη (1960), Οντίν (1962), Η κληρονόμος (1962), Σαμπρίνα (1963), Ιούλιος Καίσαρ (1964), Να ντύσουμε τους γυμνούς (1964), Λούλου (1965), Ίλια Ντάρλιγκ (ΗΠΑ-1967 σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν με τη Μελίνα Μερκούρη, παράσταση για την οποία κέρδισε την υποψηφιότητα για το βραβείο TONY, Πύργος (1964), Δίκη (1971), Τάγκο (1972), Όπερα της Πεντάρας (1975), Ο Γλάρος (1976), Επιστροφή (1977), Πρόσκληση στον Πύργο (1978), Μονό Ζευγάρι (1980), Ανταπόκριση (1983), Ψηλά από τη Γέφυρα (1986) και Στην Φωλιά του Κούκου (1987).
Όμως, εκτός από σπουδαίους πρωταγωνιστής του θεάτρου, ο Νίκος Κούρκουλος υπήρξε κι ένας από τους μεγαλύτερους ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου. Πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 30 ταινίες, μεταξύ των οποίων «Ο κατήφορος», «Κοινωνία ώρα μηδέν», «Η κυρία δήμαρχος», «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», «Αδίστακτοι», «Ορατότης μηδέν», «Ο Αστραπόγιαννος» κ.ά. Τιμήθηκε δύο φορές με το Α' Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: το 1965 για τους «Αδίστακτους» και το 1970 για τον «Αστραπόγιαννο».
Για πολλά χρόνια υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης των θιασαρχών του Ελληνικού Θεάτρου, (ΠΕΕΘ), ενώ από το 1994 μέχρι το θάνατό του διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Από τη θέση αυτή οραματίστηκε και δημιούργησε το Παιδικό Στέκι, την Πειραματική Σκηνή, τον Άδειο Χώρο, το Εργαστήρι Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας, τη Διεθνή Σκηνή και τη Θερινή Ακαδημία Θεάτρου, ενώ αναβάθμισε δραστικά τη Δραματική Σχολή του Εθνικού. Παράλληλα, άνοιξε τις, για χρόνια κλειστές, πόρτες του Εθνικού Θεάτρου σε όλους τους ηθοποιούς, έκανε τον θίασο περιοδεύοντα στην Ελλάδα και το εξωτερικό και προχώρησε σε μετακλήσεις ξένων σκηνοθετών.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του παρουσιάστηκαν πολλά και σημαντικά έργα του παγκόσμιου δραματολογίου, καθώς και έργα πολλών ελλήνων συγγραφέων, σε όλες τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου. Στις καινοτομίες του καταγράφηκε και η τεράστια επιτυχία του μιούζικαλ «Βίρα της Άγκυρες» των Β. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, που ήταν το πρώτο μουσικό έργο στην ιστορία του Εθνικού Θεάτρου, αφιερωμένο στην ελληνική επιθεώρηση.
Τον Μάρτιο του 2006 υπέγραψε εκ μέρους της πολιτείας την οριστική σύμβαση για την ανάθεση του έργου «Αποκατάσταση και εξοπλισμός του κτιριακού συγκροτήματος του Εθνικού Θεάτρου», που αποτέλεσε ένα από τα κυριότερα οράματα της καλλιτεχνικής του θητείας. Κατά κοινή ομολογία, ήταν ένας άνθρωπος με πάθος και ειλικρίνεια που δεν δίσταζε να ομολογήσει πως όταν ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση, το Εθνικό Θέατρο «ήταν ένας σάπιος οργανισμός που είχαν μείνει μόνο τα κόκαλα».
Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου του 2007, έπειτα από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/221#ixzz3L3Ygrlfo


ΔΗΜΟΣ ΣΤΑΡΕΝΙΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1983

Δήμος Σταρένιος
1909 – 1983

Δήμος Σταρένιος: Αιγυπτιώτης ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Η κινηματογραφική ατάκα του «Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι ήρθανε» έμεινε ιστορική...Ο Δήμος (Δημήτρης) Σταρένιος γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1909 στο Κάιρο. Το 1932 ήρθε στην Ελλάδα και γράφτηκε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ως εξαιρετικό ταλέντο. Τον επόμενο χρόνο έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο με τον θίασο της Αλίκης (Θεοδωρίδου) στην κομεντί του Μπέρνσταϊν Ευτυχία.
Το ταλέντο του αναγνωρίσθηκε αμέσως και το γεγονός αυτό του άνοιξε το δρόμο για να συνεργασθεί με σχεδόν όλους τους μεγάλους ηθοποιούς της ελληνικής σκηνής (Κατερίνα, Μελίνα Μερκούρη, Τίτο Βανδή, Αλέκο Αλεξανδράκη, Λάμπρο Κωνσταντάρα, Βίλμα Κύρου, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρη Χορν κ.ά.).
Στα χρόνια της Κατοχής δραστηριοποιήθηκε στις γραμμές του ΕΑΜ και μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε πιστός στην Αριστερά. Το 1945 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του εαμικού θιάσου Ενωμένοι Καλλιτέχνες (μαζί με τους Αιμίλιο Βεάκη, Λυκούργο Καλλέργη, Νάσο Κεδράκα, Θόδωρο Μορίδη, Τίτο Βανδή, Αλέξη Δαμιανό, Αλέκα Παΐζη) και υπέστη διώξεις. Το 1943 έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, κρατώντας ένα μικρό ρόλο στη δραματική ταινία του Γιάννη Χριστοδούλου Μάγια η Τσιγγάνα. Ακολούθησαν συμμετοχές σε πλήθος ταινιών, ανάμεσά τους και διεθνείς παραγωγές (Λέων της Σπάρτης, Αμέρικα Αμέρικα, Ποτέ την Κυριακή, Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Ο Τεν Τεν και το Χρυσόμαλλο Δέρας κ.ά.). Στη μεγάλη οθόνη ενσάρκωσε κυρίως ρόλους προδότη, τοκογλύφου και μισάνθρωπου. Ιστορική έμεινε η ατάκα του «Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι ήρθανε» στο πολεμικό δράμα του Ντίμη Δαδήρα Η Χαραυγή της Νίκης, παραγωγής 1971.
Τη δεκαετία του '70 εμφανίσθηκε και στην τηλεόραση, με κορυφαία στιγμή τη συμμετοχή του στο σήριαλ του Βασίλη Γεωργιάδη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται στο ρόλο του γερο-Λαδά. Τον ίδιο ρόλο είχε ερμηνεύσει τόσο στη θεατρική (με τον θίασο του Μάνου Κατράκη το1956), όσο και στην κινηματογραφική μεταφορά (του Ζιλ Ντασέν το1957) του αριστουργήματος του Νίκου Καζαντζάκη.
Ο Δήμος Σταρένιος αποσύρθηκε από το θεατρικό σανίδι το 1977, λόγω βαριάς αγγειοπάθειας. Πέθανε στις 23 Οκτωβρίου του 1983, σε ηλικία 74 ετών. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Νίνα Βαρβέρη (1910-1988) και δεν απέκτησαν παιδιά.
Φιλμογραφία: Μάγια η Τσιγγάνα (1943)
Πρόσωπα λησμονημένα (1946)
Άννα Ροδίτη (1948)
Διαγωγή... μηδέν! (1949)
Τελευταία αποστολή (1949)
Δύο κόσμοι (1949)
Αρραβωνιάσματα (1950)
Ματωμένα Χριστούγεννα (1951)
Πικρό ψωμί (1951)
Λύκαινα (1951)
Πρέπει να τα παντρέψουμε (1953)
Το κλειδί της Ευτυχίας (1953)
Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες (1956)
Οι Άσσοι των Γηπέδων (1956)Τζιπ περίπτερο κι αγάπη (1957)
Της τύχης τα γραμμένα (1957)
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1957)
Ο άνθρωπος του τραίνου (1958)
Το τρελλοκόριτσο (1958)
Ζάλογγο το κάστρο της λευτεριάς (1959)
Για το Ψωμί και τον Έρωτα (1959)
Ποτέ την Κυριακή (1960)
Έγκλημα στα παρασκήνια (1960)
Κασσιανή (1960)
Το σπίτι της ηδονής (1961)
Ο Τεν Τεν και το Χρυσόμαλλο Δέρας (1961)
Σαπφώ η Λεσβία (1961)
Ο Λέων της Σπάρτης (1962)
Ταξίδι (1962)
Λίγο πριν ξημερώσει (1963)
Αμέρικα Αμέρικα (1963)
Τα συντρίμμια της ζωής (1963)
Ο άσωτος (1963)
Μονεμβασιά (1964)
Δύσκολοι δρόμοι (1965)
Ου κλέψεις (1965)
Η 7η ημέρα της δημιουργίας (1966)
Ντάμα σπαθί (1966)
Πετώντας με τον άνεμο (1966)
Το κορίτσι με τα βουρκωμένα μάτια (1966)
Οι βοσκοί (1967)
Αντίο για πάντα (1967)
Κιέριον (1968)
Ένας άνδρας με συνείδηση (1969)
Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (1969)
Ληστεία στην Αθήνα (1969)
Ο Στρατής παραστράτησε (1969)
Στον ίλιγγο της ζωής (1969)
Παρθένες στους βάλτους (1969)
Τα παιδιά του λιμανιού (1969)
Φτωχογειτονιά αγάπη μου (1969)
Σε ικετεύω αγάπη μου (1970)
Κρίμα... το μπόι σου (1970)
Μια γυναίκα στην αντίσταση (1970)
Ο αετός των σκλαβωμένων (1970)
Ο ακτύπητος κτυπήθηκε (1970)
Μάρθα, η γυναίκα του πόνου (1970)
Οι γενναίοι του Βορρά (1970)
Σε ικετεύω αγάπη μου (1970)
Μια ζωή χωρίς αγάπη (1970)
Το μεθύσι της σάρκας (1970)
Η χαραυγή της νίκης (1971)
Της ζήλειας τα καμώματα (1971)
Φρενίτις (1971)
Πρόκληση (1971)
Ο κύριος σταθμάρχης (1972)
Οι εκβιασταί (1972)
Αιχμάλωτοι της Ηδονής (1972)
Κυνηγημένοι εραστές (1973)
Τηλεοπτικές εμφανίσεις: Κεκλεισμένων των θυρών (1972, ΕΙΡΤ)
Κατοχή (1973, ΥΕΝΕΔ)
Χωρίς ανάσα (1973, ΕΙΡΤ)
Φωτεινή Ζάρκου (1975, ΥΕΝΕΔ)
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975, ΕΙΡΤ)
Γιούγκερμαν (1976, ΥΕΝΕΔ)
Το ταξίδι (1976, ΥΕΝΕΔ)
Υποψίες: Ξενοδοχείον πολυτελείας (1977, ΕΡΤ)
Υποψίες: Η απαγωγή (1978, ΕΡΤ)
Συνταγματάρχης Λιάπκιν (1979, ΥΕΝΕΔ)
Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα (1980, ΕΡΤ)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/713#ixzz3Gz3zfEyS 

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1940

Σωτήρης Μουστάκας
1940 – 2007

Στιγμιότυπο από την ταινία «Ένας νομοταγής πολίτης»

Σωτήρης Μουστάκας: Κύπριος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, με σπουδαία κωμική φλέβα και μεγάλες δυνατότητες στο δράμα. Ο Σωτήρης Μουστάκας γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1940 στο χωριό Κάτω Πλάτρες Λεμεσού και ήταν το τελευταίο παιδί πολυμελούς οικογένειας. Έκανε μουσικές σπουδές (βιολί), αλλά το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός. Από το Δημοτικό κιόλας ήταν πρωταγωνιστής στα έργα που ανέβαζε με τους συμμαθητές του. Του άρεσε ο Σέξπιρ, αλλά και ο Τσάρλι Τσάπλιν, που τον είχε δει στο σινεμά. Το άτυπο ντεμπούτο του στο θεατρικό σανίδι το έκανε στη Λεμεσό. Είχε πάει να δει τον θίασο του Νίκου Σταυρίδη και κάποια στιγμή βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει στα καμαρίνια. Εκεί ζήτησε τη βοήθεια του σπουδαίου κωμικού, όταν θα ερχόταν στην Αθήνα να σπουδάσει θέατρο. Στο διάλειμμα από σκηνής ο Σταυρίδης έλεγε ανέκδοτα στον κόσμο. «Κάποια στιγμή σταμάτησε κι άρχισε να φωνάζει το όνομά μου. Με κάλεσε στη σκηνή. Αυτό ήταν το ντεμπούτο μου» είχε πει. Σε ηλικία 15 χρονών, συμμετείχε ενεργά στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959), ως αγγελιοφόρος διαταγών του αρχηγού της, Διγενή Γρίβα, προς τις διάφορες αντιστασιακές ομάδες. Μοίραζε φυλλάδια κι έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε για εφτά μήνες. Με πλαστό διαβατήριο ταξίδεψε στην Αθήνα για να σπουδάσει ηθοποιός, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του. Όταν έφτασε στην Αθήνα, έπιασε δουλειά σ' ένα εστιατόριο ως σερβιτόρος και παράλληλα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Κόπηκε, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Ξαναπροσπάθησε και πέρασε. Εκεί γνώρισε και την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου, την οποία παντρεύτηκε το 1973 κι έκαναν μία κόρη, την Αλεξία. Την περίοδο που σπούδαζε στο Εθνικό, πέρασε στο πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στην ΑΣΟΕΕ. Ως σπουδαστής εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι κρατώντας ένα μικρό ρόλο στο έργο «Χαραυγή» του Δημήτρη Μπόγρη (1961) κι ένα χρόνο αργότερα έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση με τον θίασο της Κάκιας Αναλυτή και του Κώστα Ρηγόπουλου στο έργο των Βαγγέλη Γκούφα και Βασίλη Ανδρεόπουλου «Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες». Με τον ίδιο θίασο συνεργάστηκε και τον επόμενο χρόνο, ενώ ακολούθησαν συνεργασίες με τους θιάσους Μάρως Κοντού - Γιώργου Πάντζα και Λάμπρου Κωνσταντάρα - Μάρως Κοντού. Στα μέσα της δεκαετίας του '60 έπαιξε στους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, ενώ σημαντική θεωρήθηκε η ερμηνεία του στον «Ασυλλόγιστο» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη. Τη θεατρική σεζόν 1969-1970 συνεργάστηκε με τον θίασο Αλέξη Μινωτή - Κατίνας Παξινού στο θεατρικό του Σον Ο’ Κέιζι «Η Ήρα και το παγόνι». Το 1976 συγκρότησε τον δικό του θίασο και ανέβασε τα έργα «Το κλουβί με τις τρελλές», «Βιολιστής στη στέγη», «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» και «Ο σιγανοπαπαδιάς». Ηθοποιός με άνεση στον αυτοσχεδιασμό, διακρίθηκε ιδιαίτερα στην επιθεώρηση. Το 1994 τιμήθηκε με το βραβείο επιθεώρησης «Παναθήναια» για την ερμηνεία του στο νούμερο «Άμλετ» και δύο χρόνια η Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων τού απένειμε το βραβείο «Παπαδούκα» για το νούμερο «Οι δύο δουλειές» στην επιθεώρηση «Και Μί-μη χειρότερα». Στον κινηματογράφο, η καριέρα του ξεκίνησε το 1964 με τον «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη, όπου υποδύθηκε τον τρελό του χωριού και ολοκληρώθηκε με τον ρόλο του Τιτσιάνο στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ελ Γκρέκο» το 2007. Σταθμός θεωρήθηκε η ερμηνεία του στην ταινία «Ο Νομοταγής Πολίτης», σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού και σενάριο Κώστα Μουρσελά. Τη δεκαετία του '80 πρωταγωνίστησε σε δεκάδες βιντεοταινίες. Το 2002 βραβεύτηκε για το ρόλο τού 98χρονου χάκερ στην τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Σμαραγδή «Τα χαϊδεμένα παιδιά», που μεταδόθηκε από την ΕΤ1. Ο Σωτήρης Μουστάκας πέθανε στις 4 Ιουνίου 2007 σε νοσοκομείο της Αθήνας, σε ηλικία 66 ετών. Λίγες ώρες πριν από το μοιραίο είχε αισθανθεί αδιαθεσία, κατά τη διάρκεια πρόβας του «Πλούτου» του Αριστοφάνη, που θα παρουσίαζε με τους Θύμιο Καρακατσάνη, Γιώργο Κωνσταντίνου και Βάσια Τριφύλλη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από καρκίνο.
ΦιλμογραφίαZorba the Greek (1964)
Το πρόσωπο της ημέρας (1965)
Μπετόβεν και μπουζούκι (1965)
Μιά σφαίρα στην καρδιά (Une balle au coeur, 1966)
Φίφης ο ακτύπητος (1966)
Να ζει κανείς ή να μη ζει (1966)
Φως νερό τηλέφωνο...οικόπεδα με δόσεις (1966)
Ο κόσμος τρελάθηκε (1967)
Ο μόδιστρος (1967)
Ο χαζομπαμπάς (1967)
Τα ψίχουλα του κόσμου (1967)
Martha (1967)
Για την καρδιά της ωραίας Ελένης (1967)
Άδικη κατάρα (1967)
Έρωτες στη Λέσβο (1967)
Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967)
Κολωνάκι διαγωγή μηδέν (1967)
Η κόρη της Πενταγιώτισσας (1967)
Αθήνα, η κλοπή της οδού Σταδίου (1968)
Θα τα κάψω τα λεφτά μου (1968)
Ο μπούφος (1968)
Ο τσαχπίνης (1968)
Οι μνηστήρες της Πηνελόπης (1968)
Ο πεθερόπληκτος (1968)
Η ωραία του κουρέα (1969)
Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα (1969)
Φοβάται ο Γιάννης το θεριό… (1969)
Ξύπνα κορόιδο... (1969)
Ένα αστείο κορίτσι (1970)
Η τύχη μου τρελάθηκε (1970)
Ο αχαϊρευτος (1970)
Το παιδί της μαμάς (1970)
Για μια χούφτα τουρίστριες (1971)
Θύμιος εναντίον Τσίτσιου (1971)
Ο αρχιψεύταρος (1971)
Οι άντρες ξέρουν να αγαπούν (1971)
Ένας νομοταγής πολίτης (1974)
Αναστενάζουν οι πενιές (1970)
Γυναίκες στα όπλα (1979)
Γεύση από Ελλάδα (1980)
Καθένας με την τρέλλα του... (1980)
Ο παρθενοκυνηγός (1980)
Η "Νονά" (1981)
Το μεγάλο ρουθούνι (1981)
Πάτερ Γκομένιος (1982)
Εγώ και το πουλί μου (1982)
Καμικάζι τσαντάκιας (1982)
Μήτσος... ο ρεζίλης (1983)
Το ψώνιο (1983)
Το παίζω και πολύ άντρας (1983)
Αν ήταν το βιολί πουλί (1984)
Ο Δυναστείας (1985)
Τα τούβλα (1985)
Ο ροζ γάτος (1985)
Μερικοί το προτιμούν ηλεκτρονικό (1986)
Ο Τσιτσιολίνος (1987)
Καβάφης (1996)
Ο χάρος βγήκε παγανιά (2003)
El Greco (2007)
ΒιντεοταινίεςΟ υπηρέτης (1985)
Ο σεξοβόμβος (1986)
Ο θυρωρός της νύστας (1986)
Ο... σαλταδόρος (1986)
Έλα Μιμή στον τόπο σου (1987)
Σωτήρης ο κροκοδειλάκιας (1987)
Τρελλά κανάλια (1987)
Σέξι μπάτσος και σκληρός (1987)
Ο ανοιχτομάτης (1987)
Ολέ ολέ γειά σου Ελλάδα κουρελέ (1987)
Ο πεθερόπληκτος (1987)
Ο κύριος Λιμενάρχης (1987)
Ο τρελλογιατρός (1987)
Εραστής από το ψυγείο (1987)
Κουρείον Περικλής ο Τρίχας (1987)
Ένας τρελός θα μας σώσει (1988)
Εραστής για 11 νύχτες (1988)
Εραστής για κλάματα (1988)
Ανδρέα προχώρα (1988)
Κοριοί και ΑΤΑ και δυο αυγά μελάτα (1988)
Απιστίες με... συνταγή γιατρού (1988)
Βαρύς γλυκός και... μερακλής! (1988)
Διαρρήκτης με το ζόρι (1988)
Ληστές και ασφαλιστές (1988)
Μην το παίζεις υπουργέ (1988)
Ο χασοδίκης (1988)
Παντρεύουν τον Ανδρέα! (1988)
Τι είδε η Φιλιππινέζα (1988)
Το συνδικάτο των μπατήριδων (1988)
Το τίμημα της αγάπης (1988)
Τόλμη και αφασία (1988)
Εγκέφαλος με βίδα... και βαλβίδα!!! (1988)
Ο ερωτοχτυπημένος (1988)
Ο μάγος του σεξ (1988)
Ένας μπάτσος στον... Παράδεισο (1989)
Θα το πάρεις το κορίτσι; (1989)
Καπετάν Φουρτούνας (1989)
Μια τρελή τρελή νύχτα (1989)
Πινασμένος και τζέντλεμαν (1989)
Σκοτώστε... τις γυναίκες μου παρακαλώ (1989)
Ο τζογαδόρος (1989)
Ο εραστής της γυναίκας μου (1989)
Μπορώ και με την.... γιαγιά μου (1989)
Ο Αλεπούς (1990)
Τηλεοπτικές σειρέςΟ κύριος συνήγορος (1970, ΥΕΝΕΔ)
Χαρούμενη Κυριακή (1972, ΕΙΡΤ)
Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα: Το κανονάκι (1980, ΕΡΤ)
Ορκιστείτε παρακαλώ (1982, ΥΕΝΕΔ)
Οι απαράδεκτοι (1991, Mega)
Δέκα μικροί Μήτσοι (1992, Mega)
Το δις εξαμαρτείν (1993, Mega)
Τα χαϊδεμένα παιδιά (2001, ΕΤ1)
Το κόκκινο δωμάτιο: Κώδικας Ελ Γκρέκο (2006, Mega)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/987#ixzz3DbKx2f1k

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2002 ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Η ΚΑΚΙΑ ΑΝΑΛΥΤΗ

Κάκια Αναλυτή
1934 – 2002

 

Η Κάκια Αναλυτή γεννήθηκε το 1934 στον Πειραιά. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, όπου δίδασκε ο Δημήτρης Ροντήρης, και το 1955 έκανε το ντεμπούτο της στο θεατρικό σανίδι με τον θίασο του Διονύση Παγουλάτου, στο «Φιόρε του λεβάντε» του Γρηγόρη Ξενόπουλου. Ακολούθησε συνεργασία με το θίασο του Αδαμάντιου Λεμού στον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας» και με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη στο έργο «Βαθιές είναι οι ρίζες».

Συνεργαζόμενη με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, έπαιξε σε πολλά έργα, κυρίως κωμωδίες («Μάμα», «Η κυρία δε με μέλλει», «Κλέφτρα αγάπη μου», «Άσπρο, μαύρο, κόκκινο», «Μαθήματα ηθικής», «Μαριάνα Πινέδα»). Στο θίασο αυτό γνώρισε και παντρεύτηκε στα μέσα της δεκαετίας του '50 τον Κώστα Ρηγόπουλο, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την ηθοποιό Ζωή Ρηγοπούλου.
Ακολούθησαν συνεργασίες με τη «Νέα Σκηνή» του Κωστή Λειβαδέα, του Ντίνου Ηλιόπουλου, της Κατερίνας Ανδρεάδη, του Νίκου Χατζίσκου (1962, στην «Όπερα της πεντάρας» του Μπρεχτ). Την περίοδο 1962-1963 με τον Κ. Ρηγόπουλο και τον Γιάννη Αργύρη συνέπτυξαν θίασο και ανέβασαν την κοινωνική ηθογραφία των Βαγγέλη Γκούφα - Βασίλη Ανδρεόπουλου «Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες».
Το χειμώνα του 1963 δημιουργείται ο θίασος Ρηγόπουλου - Αναλυτή και το θέατρο (χειμερινό και καλοκαιρινό) «Αναλυτή», όπου μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '90 το ζεύγος ανέβασε πολλά έργα, κυρίως μπουλβάρ. Η μεγάλη επιτυχία (1967) και επί χρόνια επαναλαμβανόμενη, του θιασαρχικού ζεύγους, με υποκριτικά κυρίαρχη την Κάκια Αναλυτή, ήταν η κωμωδία «Αγάπη μου Ουάουα».
Μετά την επιτυχία αυτή, το ζευγάρι ανέβασε τα έργα: «Ερωτάς και πολιτική», «Το αυτί του Αλέξανδρου», «Ένα κρεβάτι για τρεις», «Λεωφορείον ο πόθος», «Η καρυδόπιτα», «Ο επιθεωρητής έρχεται», «Γυάλινος κόσμος», «Φθινοπωρινή ιστορία» κ.ά. Ο τελευταίος ρόλος της Κάκιας Αναλυτή στο θέατρο που έφερε το όνομά της ήταν στο «Σε φιλώ στη μούρη» του Γ. Διαλεγμένου (1997-98).
Στη δεκαετία του '50 άρχισε και η κινηματογραφική καριέρα της Κάκιας Αναλυτή, σε κωμικούς και δραματικούς ρόλους ενζενί. Μεταξύ των ταινιών της είναι οι εξής: «Ανθισμένη αμυγδαλιά», «Ματωμένο ηλιοβασίλεμα», «Ματωμένα στέφανα», «Θρίαμβος», «Λαός και Κολωνάκι», «Διαζύγιο αλά ελληνικά», «Εικοσιτέσσερις ώρες ζωντοχήρα», «Η βίλα των οργιών», «Σταχτοπούτα», «Μια του κλέφτη» με τον Δημήτρη Χορν κ.ά.
Πέθανε την 1η Ιουνίου 2002, σε ηλικία 68 ετών.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/162#ixzz33MvJLD3n


ΦΡΑΝΚ ΣΙΝΑΤΡΑ (1915-1998) ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 14 ΜΑΪΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΉ

Φρανκ Σινάτρα
1915 – 1998

Φρανκ Σινάτρα (Frank Sinatra): Αμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1915 στο Χόμποκεν του Νιου Τζέρσι... Φρανκ Σινάτρα

Ο Φράνσις Άλμπερτ Σινάτρα (Francis Albert "Frank" Sinatra), όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1915 στο Χόμποκεν του Νιου Τζέρσι. Ήταν μοναχογιός του σικελού μποξέρ και πυροσβέστη Άντονι Μάρτιν Σινάτρα, και της επίσης ιταλίδας νοσοκόμας Ναταλι Ντελά Γκαβαράντε, που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1890. Παρότι η οικογένειά του τον κακομάθαινε με ακριβά δώρα και ρούχα, εκείνος ήταν «αλητάκι» και μάλιστα για ένα διάστημα έδρασε ως αρχηγός μιας συμμορίας μικροκλεφτών.
Τραγουδιστής αποφάσισε να γίνει όταν το 1933 άκουσε για πρώτη φορά ζωντανά τον Μπιγκ Κρόσμπι. Μετά τη διάκρισή του σε μία ραδιοφωνική εκπομπή ταλέντων, έπιασε δουλειά σ' ένα μικρό κλαμπ του Νου Τζέρσι, όπου προσέλκυσε την προσοχή του τρομπετίστα και μπαντ-λίντερ Χάρι Τζέιμς. Λίγο αργότερα, το 1940, εντάχθηκε στην μπάντα του Τόμι Ντόρσεϊ και σύντομα η καριέρα του άρχισε να απογειώνεται.
Οι προσεγμένοι στίχοι των τραγουδιών του, ερωτικοί, όμως λιγότερο αφελείς από το συνηθισμένο, και ο τρόπος με τον οποίο τόνιζε ή «έπνιγε» τις λέξεις, διέφεραν από οτιδήποτε είχε ακούσει ως τότε η αμερικανική νεολαία. Τα μέρη όπου εμφανιζόταν γέμιζαν από κοπέλες στα πρόθυρα της λιποθυμίας και γύρω από το πρόσωπό του δημιουργήθηκε μια υστερία που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τα μετέπειτα φαινόμενα του Έλβις Πρίσλεϊ και των Beatles. Σ' αυτό συνέβαλε και η εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη, ερμηνεύοντας τις μπαλάντες του σε μιούζικαλ. Είχε κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 1941 στην ταινία Las Vegas Nights.
Οι θαυμαστές του τού έδωσαν το παρατσούκλι που θα ζήλευε κάθε αοιδός: Η Φωνή. Όμως, ένα βράδυ του 1952 στο μοδάτο κλαμπ Copacabana της Νέας Υόρκης η διάσημη φωνή σίγησε, καθώς οι φωνητικές χορδές του είχαν ματώσει. Η δισκογραφική εταιρεία του έκανε ότι δεν τον ήξερε και όλοι τον ξέγραψαν.
Το 1953 ικέτεψε την Columbia να του δώσει έναν ρόλο στην ταινία Από εδώ ως την αιωνιότητα, με προσβλητικά χαμηλή αμοιβή. Εξαργύρωσε την απόφασή του αυτή με το Όσκαρ β' ανδρικού ρόλου κι επανήλθε δριμύτερος. Η φωνή του ήταν πλέον πιο ώριμη, τα τραγούδια του απέπνεαν την εμπειρία του άντρα που πέρασε πολλά και νίκησε τις κακοτοπιές.
Ο "Φράνκι" έγινε ο σούπερ-σταρ της μουσικής βιομηχανίας και του κινηματογράφου, ένας από τους πλουσιότερους τραγουδιστές του αιώνα. Του άρεσε πολύ να δουλεύει με τους φίλους του, να γυρίζουν μαζί ταινίες και μετά να πηγαίνουν στα καλύτερα πάρτι ως το πρωί. Έτσι,  δημιουργήθηκε στις αρχές του 1960 το περίφημο Rat Pack, η ιστορική ανδροπαρέα του Σινάτρα και των Ντιν Μάρτιν, Σάμι-Ντέιβις Τζούνιορ, Πίτερ Λόφορντ και Τζόι Μπίσοπ.
Το 1971 δήλωσε ότι αποσύρεται, δεν κατάφερε όμως να κρατηθεί μακριά από το μικρόφωνο περισσότερο από δύο χρόνια. Τη δεκαετία του 1990 συνέπραξε με διάφορους αστέρες του σύγχρονο μουσικού στερεώματος, όπως ο Μπόνο των U2 και συνέχισε να τραγουδά ως τον Φεβρουάριο του 1995, οπότε άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Η «φωνή» σίγησε για πάντα στις 14 Μαΐου του 1998, στο Λος Άντζελες.
Ο Φρανκ Σινάτρα έζησε έντονη ζωή, παντρεύτηκε τέσσερις φορές -τη Νάνσι Μπαρμπάτο, την Άβα Γκάρντνερ, τη Μία Φάροου και την Μπάρμπαρα Μαρξ, πρώην σύζυγο του Ζέπο Μαρξ, ενώ υπήρξε στενός φίλος και υποστηρικτής του Τζον Φ. Κένεντι και του Ρόναλντ Ρίγκαν. Πολλοί τον κατηγόρησαν ότι είχε διασυνδέσεις με την ιταλική Μαφία και αρκετά από τα ονόματα των συνεργατών του περιέχονταν σε «ύποπτους» φακέλους του FBI. Αυτός ήταν και ο λόγος που έχασε την άδεια του καζίνου του στο Λας Βέγκας. Η πόλη όμως αναγνώρισε την προσφορά του, δίνοντας το 2001 το όνομά του σε μία κεντρική λεωφόρο της.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/154#ixzz31iuYGVy1