ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ: ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ! (Α.ΛΙΟΣΑΤΟΣ, μέλος της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ ΠΕ ΚΟΖΑΝΗΣ)

Στην τελική ευθεία της διαπραγμάτευσης: Ούτε βήμα πίσω! (Αλέξης Λιοσάτος, μέλος της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ ΠΕ Κοζάνης)

 

Πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι βρισκόμαστε «πολύ κοντά στη συμφωνία» και πρέπει να σημάνει συναγερμός.

Η «συμφωνία πάση θυσία» δεν μπορεί να αποτελεί οδηγό του ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που οι «θεσμοί» διαπραγματεύονται μόνο για τη δοσολογία της λιτότητας. Οι δανειστές πλέον εγείρουν νέες απαιτήσεις (μείωση συντάξεων, κατάργηση νόμου Κατρούγκαλου…), απειλούν και εκβιάζουν δια του μαρτυρίου της σταγόνας για νέα μέτρα, όταν η μέρα που πρέπει να πληρώσουμε τη «δόση μας», η 5η Ιούνη, πλησιάζει. Είναι σαφές ότι θέλουν να μας ταπεινώσουν προς παραδειγματισμό των λαών της Ευρώπης.

Μοναδική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αποτελεί επίσης η τελευταία γραμμή άμυνας, δηλαδή το να μη μειωθούν μισθοί και συντάξεις, που και αυτή την αμφισβητούν οι διεθνείς τραπεζίτες. Η βασική θέση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και παραμένει πάση θυσία ΟΧΙ στο μνημόνιο και στη λιτότητα.

Δεσμευτήκαμε ως κόμμα να μην κάνουμε βήμα πίσω. Έφτασε η ώρα να παραδεχθούμε ότι η διαπραγμάτευση έδωσε ό,τι ήταν να δώσει. Η κυβέρνηση έχει υψηλού βαθμού λαϊκή νομιμοποίηση να προχωρήσει σε έκτακτα μέτρα για να μην περάσει η ταπείνωση, για να μην πάμε πίσω από την υπεράσπιση των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας. Και είναι βέβαιο ότι ακόμα και αν προχωρήσει σε νέες εκλογές, θα αυξήσει κι άλλο (και πιθανά κατά πολύ) τα ποσοστά της. Δεν υπάρχει μόνο το σενάριο «αριστερής παρένθεσης» που προσπαθούν συστημικοί κύκλοι να προωθήσουν. Υπάρχει κυρίως το σενάριο «κεντροαριστεροδεξιάς» παρένθεσης που προωθούν τελευταία. Αν επιλέξουμε την ανυποχώρητη στάση προς τους δανειστές με «κάθε αναγκαίο μέσο», μπορεί να ανοίξει ο δρόμος της προοπτικής για το λαό ή μπορεί να ηττηθούμε πολεμώντας, έχοντας όμως διατηρήσει τη δυνατότητα ανάκαμψης.

Αν όμως υπογράψουμε (κάτι σαν) την «ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος» με ιδιωτικοποιήσεις και άλλα δυσάρεστα μέτρα, θα σημαίνει υποταγή και δεν θα μπορέσουμε να ξανασηκωθούμε. Μέχρι στιγμής ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση δεν έχει πάρει μέτρα λιτότητας, κι έχει προωθήσει θετικά μέτρα υπέρ των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Διατηρεί σημαντικό «ηθικό πλεόνασμα» και μεγάλη λαϊκή στήριξη. Μαζί με τον κόσμο του κομματικού και κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα δίνει τη μάχη στις Σκουριές, στα Λιμάνια, στα Νοσοκομεία και αλλού, πρέπει να ωθήσουμε τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ στην ολοκλήρωση της ανατροπής.

 

MALCOLM X: 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΗΓΕΤΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ

Malcolm X: 50 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου ηγέτη του κινήματος των μαύρων (Του Αλέξη Λιοσάτου, μέλους της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ ΠΕ Κοζάνης)



Βρισκόμαστε λίγες μέρες πριν την 21η Μάρτη-παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού. Φέτος, η μέρα που θα γίνουν εκδηλώσεις και γεγονότα σε πολλές πόλεις και χώρες ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό (μην ξεχνάμε ότι στις 20 Απρίλη στην Ελλάδα ξεκινά η δίκη στελεχών της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, για τη δολοφονία του Π.Φύσσα και άλλα εγκλήματα) αποκτά υποχρεωτικά μια αντι-ισλαμοφοβική διάσταση και ταυτόχρονα βρίσκεται κοντά χρονικά με την επέτειο 50 χρόνων από το θάνατο του Μάλκολμ Εξ. Η ισλαμοφοβία εξελίσσεται διεθνώς στην αιχμή των  κηρυγμάτων μίσους (είτε αφορά κυβερνήσεις και κλασικά αστικά κόμματα είτε την Ακροδεξιά), παίρνοντας τη σκυτάλη από τον αντισημιτισμό και σήμερα βρίσκεται στο απόγειό της. Αποτελεί μια στρατηγική πολιτική επιλογή για το διεθνές κεφαλαιοκρατικό κατεστημένο, που αφενός καθαγιάζει τις στρατιωτικές επεμβάσεις των «πολιτισμένων» στη Μέση Ανατολή και την Αφρική και αφετέρου νομιμοποιεί την αντιμετώπιση των προσφύγων που προκύπτουν από αυτές τις επεμβάσεις σαν κατώτερα όντα, που κάποιοι μπορούν -ανεξαρτήτως νόμων- να πνίγουν, να δολοφονούν, να φυλακίζουν, να ξυλοκοπούν, να χρησιμοποιούν σαν σκλάβους.
Βρίσκοντας πάτημα στα φρικιαστικά εγκλήματα της ISIS που οι ίδιοι δημιούργησαν (και συγκαλύπτοντας τα ακόμα χειρότερα εγκλήματα που κάνουν αυτοί κι οι σύμμαχοί τους), το διεθνές «συνδικάτο» μεγάλων επιχειρήσεων, ΜΜΕ και συστημικών πολιτικών επιχειρεί συστηματικά να ταυτίσει το Ισλάμ με την τρομοκρατία και εξαπολύει ένα κύμα συκοφαντικής δυσφήμισης, αντιμετώπισης ως «υπόπτων» και κατατρομοκράτησης των 2 δισεκατομμυρίων μουσουλμάνων του πλανήτη. 
Η ιστορία του Μάλκολμ προσφέρεται για να καταρρεύσει ένα κομμάτι αυτής της αισχρής προπαγάνδας, καθώς αποδεικνύει ότι το Ισλάμ δε συνδέεται απαραίτητα με την οπισθοδρόμηση και την «τυφλή τρομοκρατία». Ή μιλώντας με τη δική τους λογική από την ανάποδη, ότι το Ισλάμ μπορεί εξίσου να οδηγήσει στη συνειδητή πάλη για την ανατροπή ενός συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης, με τον κοινό αγώνα των απλών ανθρώπων χωρίς διαχωρισμούς.
Ο κοιμώμενος γίγαντας της «μαύρης φυλής» ξυπνάει  Η «εποχή που γέννησε το Μάλκολμ» είναι τα χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με τη μεταπολεμική ανάπτυξη γεννιέται και μια νέα διεθνής εργατική τάξη που ανακτά την αυτοπεποίθησή της-ξεσπάνε οι πρώτοι εργατικοί αγώνες σε Δύση κι ΕΣΣΔ καθώς και αντι-αποικιακά κινήματα στο λεγόμενο Τρίτο Κόσμο. 

Στις ΗΠΑ υπάρχει ένα καθεστώς-απαρτχάιντ εις βάρος του μαύρου πληθυσμού του. Στο Νότο ισχύει το επίσημο φυλετικό καθεστώς «Τζιμ Κρόου», αλλά και στο Βορρά οι μαύροι είναι αποκλεισμένοι στα γκέτο, με πολύ χειρότερες συνθήκες διαβίωσης, δουλειές, μισθούς, με διπλάσια ανεργία από τους λευκούς, και γνωρίζουν συνεχώς ρατσιστικές επιθέσεις από αστυνομικούς και φασιστικές οργανώσεις.
Ο Μάλκολμ γεννιέται το 1925 και μεγαλώνει στη Νεμπράσκα του αμερικανικού Βορρά. Στα έξι χρόνια του μένει ορφανός, αφού ο πατέρας του, αγωνιστής κι εκείνος για τα δικαιώματα των μαύρων, δολοφονείται από φασιστική συμμορία, και ταυτόχρονα η ασφαλιστική εταιρεία αρνείται να αποζημιώσει την οικογένειά του, παρουσιάζοντάς το σαν «ατύχημα». Ο Μάλκολμ έρχεται από πολύ μικρός λοιπόν σε επαφή με το ταξικό και ρατσιστικό καθεστώς της χώρας «του». Η οικογένειά του βυθίζεται στην απόλυτη φτώχεια και η μητέρα του κλείνεται σε ψυχιατρείο. Τα οχτώ παιδιά της είναι αναγκασμένα να ωριμάσουν απότομα. Ο έφηβος Μάλκολμ μπλέκει με τα ναρκωτικά και το έγκλημα, ώσπου συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε 10 χρόνων φυλάκιση για διάρρηξη, το 1946. Η σκληρότητα της ποινής αντιστοιχούσε όχι στο ελαφρύ έγκλημα της διάρρηξης, αλλά στο ρατσιστικό μίσος των δικαστών, όταν αποδείχθηκε ότι διατηρούσε ερωτική σχέση με μια λευκή. Έχει ήδη εμπεδώσει ότι θα πεθάνει απο βίαιο θάνατο…
Για 20 χρόνια όλες οι εμπειρίες του αποδείκνυαν το «αξίωμα»: οι λευκοί είναι εχθροί των μαύρων. Στη φυλακή ο Μάλκολμ παθιάζεται με το διάβασμα βιβλίων, και μαθαίνει για τα ιστορικά εγκλήματα «των λευκών χριστιανών» απέναντι σε μαύρους, μελαμψούς, κίτρινους, ερυθρόδερμους σε όλον τον κόσμο, για τη μαζική εξόντωση μαύρων στην Αφρική για να τους μεταφέρει με τη βία σαν σκλάβους στην Αμερική κ.ο.κ. Έτσι εύκολα οδηγείται να ασπαστεί μέσα στη Φυλακή ένα είδος Ισλαμικής Αίρεσης, το «Έθνος του Ισλαμ» (έγινε πιο γνωστή ως «Μαύροι Μουσουλμάνοι») με αρχηγό τον Ελιγιά Μουχάμαντ.Αυτή η θρησκεία δίδασκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ενσωμάτωση του μαύρου στη λευκή κοινωνία», οτι οι μαύροι πρέπει να διεκδικήσουν μια περιοχή από το κράτος των ΗΠΑ για να κάνουν «το δικό τους κράτος». Το 1952 ο Μάλκολμ αποφυλακίζεται και εξελίσσεται στον πιο ικανό κήρυκα-ρήτορα των Μαύρων Μουσουλμάνων ενάντια στην «ενσωμάτωση».
Παράλληλα από τη δεκαετία του ’50 στις ΗΠΑ ξεκινάνε οι πρώτοι αγώνες για τα δικαιώματα των μαύρων. Η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου το 1954 να κηρύξει παράνομο το φυλετικό διαχωρισμό στα σχολεία ανοίγει την όρεξη του μαύρου πληθυσμού, που αρχίζει να διεκδικεί εφαρμογή των νόμων για όλους, καλύτερες συνθήκες ζωής και δικαίωμα ψήφου. Διαδηλώσεις και πολύμορφα κινήματα ξεπηδάνε και μαζικοποιούνται συνεχώς (τομή αποτελεί η συγκέντρωση 250.000 τον Μάρτη του 1963 στην Ουάσινγκτον) , ξεσπάνε ταραχές και εξεγέρσεις στα γκέτο, ξεπετιούνται ηγέτες του μαύρου κινήματος όπως η Ρόζα Παρκς και ο ιεροκήρυκας Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, οι πρώτες μαύρες οργανώσεις όπως η Φοιτητική Επιτροπή Συνεργασίας Ενάντια στη Βία (SNCC), και πετυχαίνονται οι πρώτες νίκες, όπως η κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού στα λεωφορεία. Το κράτος απαντά με αστυνομική βία, η Κου Κλουξ Κλαν κι άλλες ρατσιστικές οργανώσεις κλιμακώνουν τα λιντσαρίσματα και τις δολοφονίες (όπως του 14χρονου Έμετ Τιλ, το 1955).
Οι Μαύροι Μουσουλμάνοι (ΜΜ), με πρωταγωνιστή το Μάλκολμ, κάνουν κριτική σε αυτά τα κινήματα, για τη στρατηγική της «ουτοπικής ενσωμάτωσης» και της μη απάντησης στις συνεχείς ρατσιστικές επιθέσεις και δολοφονίες. Υπό το πρίσμα της πραγματικότητας, οι ΜΜ αποκτούν πρόσβαση σε μαζικά ακροατήρια που ριζοσπαστικοποιούνται. Ωστόσο, η λειτουργία τους έχει μια βασική αδυναμία –δε συμμετέχουν ενεργητικά σε όλο αυτό το κίνημα, αφού απαγορεύεται η κοινή δράση με μη μουσουλμάνους και μη λευκούς φτωχούς. Αυτή η αδυναμία ανακόπτει τη δυναμική τους.

Ο ίδιος ο Μάλκολμ διαισθάνθηκε απο πολύ νωρίς το πόσο λάθος είναι αυτή η τακτική των ΜΜ «έξω από το χορό», με κίνδυνο να ξεπεραστούνε από τους ριζοσπαστικοποιούμενους μαύρους. Άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η δύναμη κι η ελπίδα βρίσκεται στη μαζική συλλογική δράση, να διαφοροποιείται προς ριζοσπαστικότερες θεωρήσεις και να δυσαρεστεί την ηγετική κλίκα των ΜΜ. Στα τέλη του 1963, ο Μουχαμάντ ωθεί τον Mάλκολμ σε αποχώρηση , αρχίζει να διαδίδει συκοφαντίες εις βάρος του και να οργανώνει το σχέδιο δολοφονίας του.
Η ρήξη με τους Μαύρους Μουσουλμάνους απελευθερώνει το Μάλκολμ 
Ο Μάλκολμ στις αρχές του 1964 ταξίδεψε στη Μέκκα, διαπιστώνοντας ότι το «γνήσιο Ισλάμ» ήταν ενάντια στους φυλετικούς αποκλεισμούς. Πρώτη φορά έβλεπε στην πράξη λευκούς και μαύρους, μελαμψούς και ανοιχτόχρωμους να αλληλοαντιμετωπίζονται ως πραγματικά ίσοι. Ακολούθως ταξίδεψε στην Αφρική κι ήρθε σε επαφή με τα αντιαποικιακά κι αντιιμπεριαλιστικά κινήματα μουσουλμάνων και μη, μαύρων και λευκών. Η απουσία ρατσισμού στις άλλες χώρες τον έκανε να καταλάβει ότι ο ρατσισμός στις ΗΠΑ συνδέεται με το κοινωνικο-οικονομικό μοντέλο τους. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ οδηγούνταν στο συμπέρασμα ότι οι καταπιεσμένοι του πλανήτη δίνουν κοινό αγώνα ενάντια στη καταπιεστές τους ανεξάρτητα από το χρώμα τους. Ίδρυσε οργανώσεις, με στόχους την πάλη για το ψωμί και τα δικαιώματα των μαύρων, για την κοινή δράση με άλλες οργανώσεις μαύρων και λευκών, για τη γνήσια αδελφοσύνη μαύρων και λευκών. Προσπαθούσε να οργανώσει την άμυνα των μαύρων απέναντι στην αστυνομία και τις παρακρατικές οργανώσεις. Οι καινούριες ιδέες του Μάλκολμ, σε συνδυασμό με τη μεγάλη επιρροή του, σήμαναν συναγερμό στο καθεστώς, σε ένα περιβάλλον ριζοσπαστικοποίησης των αγώνων. Στις 21 Φεβρουαρίου 1965 δολοφονήθηκε ενώ έβγαζε λόγο σε μια εκδήλωση. Στη δολοφονία φαντάζει πιθανό να έπαιξε ρόλο και η μυστική αστυνομία των ΗΠΑ, που δεν πήρε ούτε καν τα –ελλειπή- συνηθισμένα μέτρα ασφαλείας εκείνη τη μέρα.
Με την ανυποχώρητη στάση του Μάλκολμ και τους τελευταίους προβληματισμούς της ζωής του, μπολιάστηκε μια ολόκληρη γενιά νέων Αφροαμερικανών, που γέννησε ένα μαζικό και επιθετικό κίνημα για τα δικαιώματά τους, που εξαπλωνόταν και κλιμακωνόταν ραγδαία μέχρι το 1968. Το κίνημα της «Μαύρης Δύναμης» συνδέθηκε με το πλατύ αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στην αμερικανική επέμβαση στο Βιετνάμ, φέρνοντας κοντά λευκούς και μαύρους. Το 45% των μαύρων που πολεμούσαν στο Βιετνάμ δήλωνε αποφασισμένο να κρατήσει τα όπλα του μόλις γυρίσει από το μέτωπο, για να διασφαλίσει την κοινωνική δικαιοσύνη στις ΗΠΑ. Αυτή η πραγματικότητα τελικά υποχρέωσε την άρχουσα τάξη να μη ρισκάρει περαιτέρω και να κάνει ουσιαστικές παραχωρήσεις στους Αφροαμερικανούς.
Σκέψεις και συμπεράσματα
Ο αγώνας των μαύρων ξεκίνησε είτε με φυλετική λογική είτε με την ειρηνική διεκδίκηση μεταρρυθμίσεων «ενσωμάτωσης», έξω από λογικές ρήξεων και ανατροπών. Τελικά μετατοπίστηκε προς τη συνειδητοποίηση της ανάγκης για ταξική ενότητα και ριζοσπαστικότερες μορφές αγώνα. Αυτή η εξέλιξη μπορεί να μην ανέτρεψε την καταπίεση και την εκμετάλλευση, αλλά τους χάρισε τη βελτίωση των όρων ζωής τους μέσα στον καπιταλισμό. Αυτό είναι ένα συμπέρασμα που πρεπει να κρατήσουμε: ο κόσμος αλλάζει προς το καλύτερο κυρίως από τα κάτω, μαζικά, συλλογικά, ριζοσπαστικά.
Η ζωή του Μάλκολμ αποδείχθηκε κλειδί σε αυτήν την εξέλιξη, παρ’ ότι ο ίδιος δεν έσπασε (δεν πρόλαβε να σπάσει, ορθότερα) ολοκληρωτικά από το πλαίσιο του μαύρου εθνικισμού και παρέμεινε πιστός μουσουλμάνος ως το τέλος. Οι πράξεις του , η ουσία του κηρύγματός του, λειτούργησαν πιο επαναστατικά από πολλούς «καθαρόαιμους επαναστάτες».
Η εξέλιξη της σκέψης του, η προσπάθειά του να φτιάξει ανάλογη οργάνωση, ο απόηχος της δράσης του τα επόμενα χρόνια, η πίστη του στη μαζική πάλη και ο διεθνισμός του είναι τα κατάλληλα εργαλεία για να πετύχουν νίκες σήμερα οι λαοί στις αραβικές χώρες, που υφίστανται τα πάνδεινα από τον Ιμπεριαλισμό γιατί έχουν την «ατυχία» να γεννήθηκαν σε εδάφη πλούσια σε πετρέλαιο.
Οι εκατομμύρια μουσουλμάνοι απέχουν πολύ ακόμη από το να ανακαλύψουν τη διαδρομή που διέσχισε ο Μάλκολμ. Αλλά κάνοντάς το θα βρούνε το μόνο δρόμο για την κοινωνική απελευθέρωση. Το ίδιο ισχύει και για εμάς, και για όλους τους καταπιεσμένους του κόσμου, άλλωστε.    

 



ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΑΛΕΞΗ ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΟΥΜΕ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΑΛΕΞΗ ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΟΥΜΕ

ΣΑΝ ΧΘΕΣ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΕΜΙΛ ΖΟΛΑ (29/9/1902)...
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΝΤΡΕΙΦΟΥΣ  Του Αλέξη Λιοσάτου  
«Ακόμα κι αν θάβετε την αλήθεια κάτω από τη γη, μεγαλώνει και μαζεύει τέτοια εκρηκτική δύναμη, ώστε την ημέρα που θα ξεσπάσει, θα παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά της...» (Εμίλ Ζολά, «Κατηγορώ»). Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Υπόθεση Ντρέιφους αποτέλεσε ένα σκάνδαλο που στιγμάτισε την πολιτική, δικαστική και στρατιωτική εξουσία της Γαλλίας, συντάραξε τη γαλλική κοινωνία και τη διεθνή κοινή γνώμη. Μια μηχανορραφία του γαλλικού Υπουργείου Άμυνας, για να προστατέψει έναν δικό του άνθρωπο, τον Φ.Εστερχάζυ, θυσίασε την ελευθερία του λοχαγού Άλφρεντ Ντρέιφους, που επιλέχθηκε σαν εξιλαστήριο θύμα, κυρίως επειδή ήταν εβραίος... 

Υπόβαθρο 

Ο γαλλογερμανικός πόλεμος (1870-1) βρήκε τη Γαλλία ηττημένη και την αστική τάξη τρομοκρατημένη από την επανάσταση της Παρισινής Κομμούνας. Τα επόμενα χρόνια, το γαλλικό κράτος επανάκαμψε. Ωστόσο, η πολιτική ζωή της χώρας συνέχιζε να κλονίζεται από μεγάλα σκάνδαλα και ο γαλλικός λαός δεν έτρεφε κανένα σεβασμό για τους αστούς πολιτικούς εκπροσώπους. Μια πολιτική κρίση επωαζόταν. Τα δυο κράτη οργανώνονταν για ένα νέο πόλεμο. Πρώτη η Γερμανία οργάνωσε μια αξιόλογη υπηρεσία κατασκοπείας κι απέκτησε πρόσβαση σε κρίσιμα πόστα του γαλλικού κράτους. Ένας από τους επικεφαλής ήταν ο συνταγματάρχης Σβαρτσκόπεν, που υπηρετούσε στη γερμανική πρεσβεία στο Παρίσι. Οι δραστηριότητες της γερμανικής κατασκοπείας άρχισαν να γίνονται αντιληπτές από τη γαλλική κυβέρνηση στις αρχές του της δεκαετίας 1890. Έτσι οργάνωσε την «Υπηρεσία Στατιστικής» (Υπηρεσία Κατασκοπείας), και έθεσε το Σβαρτσκόπεν υπό παρακολούθηση. Μεταξύ των προσώπων που στρατολογήθηκαν στην υπηρεσία ήταν και η καθαρίστρια της γερμανικής πρεσβείας, η Μ.Μπαστιάν. Η Μπαστιάν εξουσιοδοτήθηκε να μαζεύει όλα τα έγγραφα από τα καλάθια των αχρήστων της πρεσβείας και να τα παραδίδει στον ταγματάρχη Ανρί., το Νο 2 της Υπ. Στατιστικής. Το Δεκέμβριο του 1893 παραδόθηκε στον Ανρί μια επιστολή του Σβαρτσκόπεν, ο οποίος παράγγελνε σε ένα Γάλλο για 300 φράγκα να του δώσει τα υπόλοιπα μυστικά έγγραφα του γαλλικού στρατού. Αργότερα έγινε γνωστό ότι ο συγκεκριμένος προδότης ήταν κάποιος κατώτερος αξιωματούχος, ο Ντυμπουά. 
ΔΟΛΟΠΛΟΚΙΑ
Το δεύτερο «λαβράκι» της Μπαστιάν ήρθε στις 24/9/1894. Η Μπαστιάν συνέλεξε κομμάτια απο χαρτί που συνέθεσαν το παζλ ενός σημειώματος.Αυτό αποδείκνυε την επικοινωνία του Σβαρτσκόπεν με κάποιον ανώτερο αξιωματικό του γαλλικού στρατού κι αφορούσε απόρρητα στρατιωτικά έγγραφα (ονομάστηκε «μπορντερώ»=υπόμνημα). Στο φορτισμένο κλίμα της εποχής ο υπουργός Άμυνας, στρατηγός Μερσιέ ανέλαβε να διαλευκάνει την υπόθεση. Εν τω μεταξύ, ο Ανρί αναγνώρισε το γραφικό χαρακτήρα ενός φίλου του με οικονομικά προβλήματα, του Φ.Εστερχάζυ, και αποφάσισε να τον καλύψει. O αντισυνταγματάρχης Ντ' Αμποβίλ αυθαίρετα εντόπισε το όνομα ενός άτυχου εβραίου, του Ά.Ντρέιφους.Οι αντισημίτες ανώτεροι στρατηγοί ήταν «έτοιμοι» να πειστούν κι ενεργοποίησαν τους μηχανισμούς για την ενοχοποίησή του.
Α.Ντρέιφους: Ένας εξαιρετικού βιογραφικού και διαγωγής 35χρονος λοχαγός, υπέρ του δέοντος πατριώτης, με έντονα αντιγερμανικά αισθήματα, με αριστεία και διακρίσεις. Είναι πλούσιος, δεν έχει οικονομική ανάγκη να δωροδοκηθεί. Όμως έχει την ατυχία να μοιάζει ο γραφικός του χαρακτήρας με του συγγραφέα του μπορντερώ, και το βασικότερο, προσφέρεται για το ιδανικό εξιλαστήριο θύμα: είναι εβραίος, σε μια εποχή που ο αντισημιτισμός γνωρίζει έξαρση στη Γαλλία και την υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο Μερσιέ διατάζει τη σύλληψή του στις 15 Οκτώβρη 1894. Πάνω στα θεμέλια του αντισημιτισμού οι στρατιωτικοί προσπαθούν να οικοδομήσουν μια «επιτυχία» που θα «τάιζε» την κοινή γνώμη και θα προωθούσε τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. Την ανάκριση αναλαμβάνει ο υπερσυντηρητικός αντισημίτης Πατύ ντε Κλαμ, «πεισμένος» κι αυτός για την ενοχή του.Η ανάκριση κρατάει πολλές βδομάδες και είναι εξοντωτική, βασανίζονται ο λοχαγός και η γυναίκα του, για να ομολογήσει με το ζόρι. «Το μόνο μου έγκλημα είναι ότι γεννήθηκα εβραίος!» φωνάζει ο Ντρέιφους και δε λυγίζει. Το πόρισμα είναι προαποφασισμένο-κι ο Ανρί χειραγωγεί την υπόθεση με κάθε τρόπο. Πλαστογραφεί έγγραφα και τροφοδοτεί παρασκηνιακά τον Τύπο. Τα ΜΜΕ λυσσομανάνε κι ο εξαγριωμένος όχλος ζητάει την κεφαλή του επί πίνακι. Μια εφημερίδα γράφει «Δεν μπορούμε να τον κλείσουμε σε μια κλούβα και να τον περιφέρουμε σαν άγριο θηρίο, προτού τον εκτελέσουμε;». Ο Ντρέιφους οδηγείται ενώπιον του Στρατοδίκη Ντ’ Ορμεσβίλ, και το Δεκέμβρη του 1894 δικάζεται κεκλεισμένων των θυρών. Στη δίκη το κατηγορητήριο μοιάζει έτοιμο να καταρρεύσει. Τότε ο Μερσιέ, καταπατά κάθε νόμο και παραδίδει στο στρατοδικείο έναν "μυστικό φάκελο" -ουσιαστικά διατάζει το Στρατοδικείο να καταδικάσει έναν αθώο. Ο Α. Ντρέιφους καταδικάζεται στις 22 Δεκέμβρη ως ένοχος εσχάτης προδοσίας σε ισόβια. Καθαιρείται δημόσια και ατιμωτικά στις 5 Ιανουαρίου 1895, ενώ ουρλιάζει μόνος μέσα σε ένα πλήθος εχθρικό : «Είμαι αθώος! Ζήτω η Γαλλία!» Η κοινή γνώμη είναι καθολικά πεισμένη για την ενοχή του. Στις 13 Απριλίου 1895, εκτοπίζεται σε φυλακή στο «Νησί του Διαβόλου» στη Γαλλική Γουιάνα, μέρος εξορίας μόνο για τους χειρότερους εγκληματίες. Χιλιάδες κατάδικοι εκεί τρελαίνονταν ή αυτοκτονούσαν. Του κόβουνε τη μοναδική ημερήσια έξοδο, του απαγορεύουν να γράφει και να διαβάζει, του σταματάνε την αλληλογραφία με την οικογένειά του. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, Μάρτη του 1896, ένας νέος προδότης εμφανίζεται στο προσκήνιο , ο πραγματικός. Την «Υπηρεσία Στατιστικής» έχει αναλάβει ο Ζ.Πικάρ (αντισημίτης κι αυτός, αλλά έντιμος), ο οποίος παραλαμβάνει από την Μπαστιάν ένα νέο χειρόγραφο που φέρει το όνομα του αποστολέα, του ταγματάρχη πεζικού Φ.Εστερχάζυ. Και ο Πικάρ ανακαλύπτει ότι έχει τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα του «μπορντερώ»! Ο Πικάρ αμέσως ξεκινά την διεξαγωγή ανακρίσεων. Όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις του Στρατιωτικού Επιτελείου πασχίζουν να συγκαλύψουν την υπόθεση, για να μη θιγεί η τιμή και το κύρος του Στρατού. Αν μαθαινότανε, θα έπρεπε όλοι οι υπεύθυνοι να παραιτηθούν ή να αυτοκτονήσουν. Ο Πικάρ αρνείται να πειθαρχήσει και τελικά του κάνουν δυσμενή μετάθεση στην Τυνησία, σε επικίνδυνη αποστολή. Ο Πικάρ διαρρέει την αλήθεια που παίρνει δημοσιότητα. Ο Εστερχάζυ δικάζεται στις 10 Ιανουαρίου 1898 και αθωώνεται παμψηφεί, σε μια στημένη δίκη παρωδία 3 λεπτών. Η κοινή γνώμη αρχίζει να αντιστρέφεται κι η υπόθεση παίρνει γρήγορα διαστάσεις μεγάλης πολιτικής κρίσης: από τη μια οι δυνάμεις που παλεύουν για τη δημοκρατία, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη-από την άλλη ο μιλιταρισμός και η αντίδραση. Άνθρωποι του πνεύματος τάσσονται σθεναρά υπέρ του Ντρέιφους, οι αντίπαλοι τους κατηγορούν ως «προδότες» του έθνους.
Αυτή η κατάσταση σπρώχνει το συγγραφέα Εμίλ Ζολά να εμπλακεί στην υπόθεση, γνωρίζοντας ότι υποθηκεύει την τεράστια δημοτικότητα και τη λαμπρή ως τότε συγγραφική καριέρα του. Στις 13 Ιανουαρίου 1898 δημοσιεύει στην εφημερίδα "L' Aurore" (= «Η Αυγή») το περίφημο "Κατηγορώ…!", μια ανοιχτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο Ζολά κατηγορεί το Στρατό για δικαστική πλάνη, για συγκάλυψη της λάθος καταδίκης του Ντρέιφους και για μεροληπτική αθώωση του Εστερχάζυ. «Πόσους ανθρώπους ξέρω που, μπροστά στην πιθανότητα ενός πολέμου , τρέμουν από αγωνία βλέποντας σε τι χέρια βρίσκεται εθνική μας άμυνα! Τι σφηκοψωλιά από χυδαίες πρόστυχες δολοπλοκίες ...», γράφει μεταξύ άλλων. Το φύλλο της εφημερίδας γίνεται ανάρπαστο συγκλονίζοντας τη γαλλική και τη διεθνή κοινή γνώμη. Στη Γαλλία οργανώνονται βίαια συλλαλητήρια κατά του Ζολά-τα βιβλία του μποϊκοτάρονται. Ο εθνικιστικός και καθολικός τύπος ξερνάει οχετούς . Ύστερα από συζήτηση στη Βουλή, η κυβέρνηση αποφασίζει να παραπεμφθεί ο Ζολά σε δίκη για συκοφαντική δυσφήμιση! Μονάχα ένας-δυο σοσιαλιστές καταψηφί­ζουνε την πρόταση- η πλειοψηφία θεωρεί ότι δεν ήταν δουλειά τους να ασχοληθούν με το ζήτημα... Ο Ζ. Ζορές όμως πιστεύει ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα πρέπει να καταπολεμά την αδικία όποιος κι αν πέφτει θύμα της. Κόντρα στη ‘γραμμή’ του κόμματος, εντάσσεται στην εκστρατεία υπέρ της αθώωσης του Ντρέιφους και του Ζολά. Η δίκη του Ζολά ( 7/2/1898) συναγωνίζεται σε αθλιότητα εκείνη του Εστερχάζυ ,καθώς ο δικαστής δέχεται πιέσεις από την κυβέρνηση, να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια. Ο Ζολά καταδικάζεται σε ένα χρόνο φυλάκιση, η κυβέρνηση εξαπολύει ένα διωγμό όλων των μαρτύρων της υπεράσπισης. Το ποτάμι όμως δε γυρίζει πίσω. Η δίκη οδηγεί σε ένα κίνημα κατά της στρατοκρατίας, του εθνικισμού και του αντισημιτισμού. Το Μάη 1898 η κυβέρνηση αλλάζει. Ο λοχαγός Γκινιέ διαπιστώνει ότι όντως το έγγραφο του Ντυμπουά , το σοβαρότερο στοιχείο κατά του Ντρέιφους, είναι πλαστό. Ο Ανρί παραδέχεται την πλαστογραφία, συλλαμβάνεται και μια μέρα μετά αυτοκτονεί. Τελικά, στις 26 Σεπτεμβρίου 1898 η κυβέρνηση αναγκάζεται να απευθυνθεί στο εφετείο για αναθεώρηση της δίκης, παρά την αντίθετη γνώμη του Υπουργείου Άμυνας. Το Εφετείο στις 3 Ιουνίου 1899 ακυρώνει παμψηφεί την απόφαση του Στρατοδικείου που είχε κηρύξει ένοχο τον Ντρέιφους 5 χρόνια πριν. Ο Ντρέιφους αποφυλακίζεται και ζητά να γίνει αναθεώρηση της δίκης και στο στρατοδικείο, για την αποκατάσταση της τιμής του. Στη «δίκη της Ρεν» (8/8/1899, το Υπουργείο Άμυνας επεμβαίνει με αισχρό τρόπο. Οι στρατοδίκες μέσα σε σύγχυση κηρύσσουν το Ντρέιφους «ένοχο, αλλά με ελαφρυντικά». Η απόφαση ξεσηκώνει ένα διεθνές κύμα αγανάκτησης, διαδηλώσεις και ταραχές ξεσπάνε διεθνώς. Έτσι ο Πρωθυπουργός Βαλντέκ Ρουσσώ αποφασίζει εκτόνωση της κατάστασης και δίνει χάρη σrον Ντρέιφους.Στις 11 Ιουνίου 1906, το Ανώτατο Στρατιωτικό Δικαστήριο ψηφίζει την οριστική ακύρωση της απόφασης του στρατοδικείου της Ρεν. Η τροπή της υπόθεσης Ντρέιφους και το μεγάλο μέτωπο υπέρ της δημοκρατίας ασκούνε καθοριστική επίδραση στις πολιτικές εξελίξεις, οδηγώντας στον εκδημοκρατισμό του συστήματος, στην περιθωριοποίηση του ακροδεξιού στρατιωτικού παρακράτους (που επανέκαμψε την εποχή του Χίτλερ) και στο χωρισμό εκκλησίας και κράτους.
Κάποιες σκέψεις και συμπεράσματα...
Η όλη υπόθεση αποκαλύπτει σε τι βαθμό διαπλέκονται οι εξουσίες (στρατιωτική, πολιτική, δικαστική) και πόσο εύκολα μπορούν να θυσιαστούν αθώες ανθρώπινες ζωές στο βωμό της εξουσίας και του χρήματος. Ζωές που θεωρούνται αναλώσιμες, ακόμα κι όταν αφορά άτομα από το δικό τους στρατόπεδο. Η μηχανορραφία αυτή ήταν η μία που βγήκε ολοκληρωτικά στο φως της μέρας, η κορφή ενός πολύ μεγαλύτερου παγόβουνου. Ας σκεφτούμε τη δική μας πραγματικότητα για παράδειγμα κατά πόσο το «Μπαλτακος-γκειτ» ξεσκεπάστηκε, πόσο γρήγορα κουκουλώθηκε, πόσο γρήγορα ξεπλύθηκε ο «Τάκης» (που φαίνεται να είχε ακόμα και ...καθοδηγητικό ρόλο στην εγκληματική ναζιστική οργάνωση) και πόσα ακόμα άγνωστα «Μπαλτάκος-γκέιτ» μπορεί να υπάρχουν στους κόλπους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, του στρατού, της αστυνομίας, των μηχανισμών του κράτους...Ο Ντρέιφους έμοιαζε καταδικασμένος να πεθάνει ξεχασμένος στo «Νησί του Διαβόλου», σαν αποτέλεσμα των μηχανορραφιών και φιλοδοξιών μιας χούφτας στρατιωτικών, που βάσιζαν τη δύναμή τους στην ίδια τη δομή του συστήματος. Όμως οι άνθρωποι γράφουν ιστορία. Όλοι οι άνθρωποι μαζί και ο καθένας μόνος του. Δεν είμαστε ποτέ «μόνοι μας» κι ας μην το βλέπουμε. Δεν είναι «χαμένος κόπος» ούτε πρέπει να φοβόμαστε να παλέψουμε για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Οι κοινωνικές διεργασίες και η ταξική πάλη λειτουργούνε υπόγεια και απρόβλεπτα. Η οικογένεια Ντρέιφους, ο Εμίλ Ζολά, ο Πικάρ, ο Κεστνέρ, ο Λεμπλουά, ο Λαμπορί, μια χούφτα άνθρωποι αρχικά, άντεξαν την τρομακτική πίεση της μαζικής υστερίας και τρομοκρατίας, και η προσπάθειά τους συναντήθηκε τελικά με τους πόθους εκατομμυρίων απλών ανθρώπων για αλήθεια, ελευθερία, πραγματική δικαιοσύνη και δημοκρατία.Τα ρυάκια γέννησαν ποτάμια κι αυτά ενώθηκαν σε ένα χείμαρρο, που τελικά σάρωσε την αδικία. Η ιστορία δείχνει ότι ακόμα και τις «δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις», σε πλαίσια που «χωράνε» στο σύστημα, δεν θα τις προωθήσει η άρχουσα τάξη, αλλά η πίεση κι οι αγώνες του κόσμου από τα κάτω. Κι όσο η εξουσία παραμένει στα χέρια των αστών κι οι δομές του κράτους άθικτες, κάθε μεταρρύθμιση παραμένει μερική και επισφαλής. Η Αριστερά έχει χρέος να παλεύει κάθε μορφή αδικίας, τονίζοντας την ταξική ρίζα και διάστασή της, προσανατολίζοντας όλα τα βέλη της ενάντια στο σύστημα που τη γεννάει. Οφείλει να καταπιάνεται με κάθε μικρό ή μεγάλο ζήτημα καταπίεσης ή αδικίας που απασχολεί τις υποτελείς τάξεις και να τις εκπαιδεύει, να τις κάνει πιο ευαίσθητες απέναντι στην αδικία, την εκμετάλλευση, την καταπίεση μόνο έτσι άλλωστε θα μπορέσει να γεννηθεί και να διατηρηθεί ένας καλύτερος κόσμος. 

 

ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΛΙΟΣΑΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ

Το πραγματικό μήνυμα της Πρωτομαγιάς: Διαχρονικό , πιο επίκαιρο από ποτέ.

“Θάρθει μια εποχή που η σιωπή του τάφου μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα.” (August Spies, γερμανός μετανάστης, ηγέτης της εργατικής εξέγερσης του Σικάγο, αμέσως πριν τον απαγχονισμό του το 1887)  

Η Πρωτομαγιά θεωρείται παγκόσμια μέρα του εργάτη. «Δεν είναι αργία, είναι απεργία!» συνηθίζουμε να λέμε. Είναι αλήθεια ότι στις περισσότερες περιπτώσεις πλέον αντιμετωπίζεται «εθιμοτυπικά». Ακόμα κι έτσι, αυτή τη μέρα κάθε χρόνο συνολικά διαδηλώνουν εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη ενάντια στις κυβερνήσεις τους και τις πολιτικές τους. Και βέβαια, σε όλη τη διαδρομή της ιστορίας, ακόμα και στα χρόνια μας, υπάρχουν περιπτώσεις που η Πρωτομαγιά αποκτά το πραγματικό νόημά της. Όσο αποκτούμε μια σφαιρική εικόνα της ιστορίας των λαϊκών αγώνων, με τα πολυεθνικά και διεθνιστικά χαρακτηριστικά τους, τόσο καλύτερα μπορούμε να εμπνευστούμε στον αγώνα για τη νίκη των «από κάτω», για τις δικές μας μεγάλες στιγμές. Η ίδια η πρώτη «Πρωτομαγιά» που ξεκίνησε από το Σικάγο κι απέκτησε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα παγκόσμιες διαστάσεις, αποτελεί μια τέτοια πηγή και υπόδειγμα διεθνισμού.

Η διεθνής μέρα των εργατών δεν προέκυψε ξαφνικά, αλλά μέσα από τα προχωρήματα της ταξικής πάλης. Απεργίες και πολυεθνικοί εργατικοί αγώνες καταγράφονται από την πολύ πρώιμη ιστορία του καπιταλισμού, όπως στις φυτείες καπνού της Βιρτζίνια (ΗΠΑ) το 1676, όπου λευκοί και μαύροι εξεγείρονται από κοινού. Από τις φλόγες της Γαλλικής Επανάστασης ορίζεται μια συγκεκριμένη μέρα του Σεπτέμβρη ως εργατική αργία. Στις ΗΠΑ η πρώτη καταγεγραμμένη απεργία (στον τομέα της ένδυσης) ξεσπά το 1768 (Νέα Υόρκη) και τη δεκαετία του 1790 αρχίζει να γιορτάζεται η 4η Ιουλίου κάθε έτους ως η μέρα που οι εργάτες και οι καταπιεσμένοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους. (Η παράδοση αυτή στις ΗΠΑ διατηρήθηκε ως τη δεκαετία του 1880.).

Η Πρωτομαγιά  του 1886 στις ΗΠΑ κι η εξέγερση του Σικάγο

Στις αρχές του 19ου αιώνα, ενώ ο παραγόμενος πλούτος μεγάλωνε στον αναπτυγμένο κόσμο, ο χρόνος εργασίας στις βιομηχανίες έφτανε τις 12 και 18 ώρες ημερησίως, οι εργάτες δούλευαν για εξαθλιωτικούς μισθούς, ζούσαν σε πολύ φτωχά μικρά δωμάτια, με ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής και άθλια ποιότητα νερού και τροφής. Έτσι οι εργατικοί αγώνες γενικεύονται, φτιάχνονται από τους εργαζόμενους συνδικάτα σαν όργανα υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους. Το αίτημα για οχτάωρη εργασία διατυπώνεται για πρώτη φορά στην Αγγλία το 1829, ενώ στις ΗΠΑ το 1866. Το αίτημα του οκταώρου αποδέχεται και η Διεθνής Ένωση Εργατών (Πρώτη Διεθνής) το 1866, η οποία έχει ήδη δημιουργηθεί από το 1864 για να συντονίσει τους αγώνες του διεθνούς τάξης των εργαζομένων όλων των χωρών. Η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και οι συνδικαλιστικές διεκδικήσεις δε σημαίνουν αυτόματα τη βελτίωση του επιπέδου ζωής Για παράδειγμα, το 1870 η παιδική θνησιμότητα στις εργατικές γειτονιές της Νέα Υόρκης είναι κατά 65% ανώτερη αυτής του 1810.

Το 1884, η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας αποφάσισε ότι η 1η Μαΐου του 1886 θα είναι ημέρα ενός εκτεταμένου απεργιακού αγώνα των εργατών με σκοπό την καθιέρωση του Οκταώρου. "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο".

Αυτή η απεργία αρχίζει να οργανώνεται και να προπαγανδίζεται παντού από το Δεκέμβρη του 1885. Είναι τέτοια η ορμητική εμπλοκή του κόσμου που μερικοί μικροεργοδότες  από φόβο παραχωρούν το 8ωρο πριν την απεργία. Την 1^η Μάη απεργεί και διαδηλώνει μισό εκατομμύριο εργατών, και η μάχη εξελίσσεται σε γενικευμένη απεργία διαρκείας. Σε μερικές περιπτώσεις κρατά ένα μήνα, ενώ στο Σικάγο παίρνει χαρακτήρα εξέγερσης. Το καθεστώς χτυπά στο ψαχνό. Μαύροι και λευκοί, Αμερικανοί μαζί με Πολωνούς, Γερμανούς και Βοημούς μετανάστες, προτεστάντες, εβραίοι και καθολικοί δίνουν από κοινού έναν ηρωικό αγώνα, που γνωρίζει αρκετούς νεκρούς. Οι Γερμανοί μετανάστες μάλιστα πρωταγωνιστούν  στην εξέγερση και στους δρόμους εμφανίζονται δίγλωσσες αφίσες με καλέσματα στις διαδηλώσεις.

Το τέλος του πανεργατικού ξεσηκωμού της 1^ης Μάη βρίσκει 200.000  εργάτες να κερδίζουν το 8ωρο και άλλοι 200.000 εργάτες να κερδίζουν τη μείωση του χρόνου εργασίας τους από τις 12 στις 9-10 ώρες. Σε πολλές, περιπτώσεις κατοχυρώνεται η ημιαργία του Σαββάτου και η κυριακάτικη αργία. Στις 14 Ιουλίου 1889, το Συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς  ορίζει την Πρωτομαγιά ως παγκόσμια μέρα πάλης και ενότητας των εργατών του κόσμου.

Η εξέγερση και οι νίκες του 1886  φωτίζουν το μέλλον και βάζουν τις βάσεις για τη συγκρότηση μιας μαχητικής εργατικής τάξης στις ΗΠΑ. Μαχητικές απεργίες ξεσπάνε από τους σιδηρουργούς στο Homestead (1892), τους εργάτες μεταφοράς (Pullman) στο Σικάγο (1894), τους ανθρακωρύχους στην Pennsylvania (1902).  

Η πρωτομαγιά του Σικάγο δίνει ώθηση στους αγώνες των εργαζομένων διεθνώς. Το 1887, πραγματοποιείται μια μεγάλη κοινή διαδήλωση Άγγλων και Ιρλανδών φτωχών στο Λονδίνο ενάντια στη λιτότητα-η κατάληξή της ήταν η «σφαγή του Τραφάλγκαρ». Η πρώτη 1ομαγιά στο Λονδίνο γιορτάζεται αγωνιστικά το 1896. Το 1888 οι εργαζόμενοι στη διόρυξη του Ισθμού της Κορίνθου κήρυξαν απεργία με αίτημα το σωστό υπολογισμό των ωρών εργασίας. Τα αιτήματα των απεργών στη διόρυξη του Ισθμού το 1888 αφορούσαν τον υπολογισμό των ωρών εργασίας, καθώς υφίσταντο σκληρή εκμετάλλευση από τους εργολάβους. Η πρώτη Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα έγινε το 1894, με κεντρικό αίτημα το 8ωρο.

Στο  Σικάγο, το 1905 γεννιούνται οι Wobblies της IWW [|Βιομηχανικοί εργάτες του Κόσμου]. Ένα ριζοσπαστικό συνδικαλιστικό κίνημα που κερδίζει γρήγορα δεκάδες χιλιάδες εργάτες, πρωτοστατεί στους αγώνες και οδηγεί σε  εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις στη χώρα για μια εικοσαετία. Οι IWW εντάσσουν στις γραμμές τους χιλιάδες μετανάστες, κάποιοι από τους οποίους αποκτάνε και ηγετικό ρόλο.
Τις πρώτες δεκαετίες εκατοντάδες Ιταλοί και Έλληνες μετανάστες δίνουν μάχες μαζί με τους Αμερικανούς συναδέλφους τους και κάποιοι εξελίσσονται σε πρωταγωνιστές κινημάτων, όπως ο Λούις Τίκας (που σκοτώθηκε στις απεργίες των ορυχείων του Κολοράντο το 1914 ). Ήταν ένας από τους πολλούς Έλληνες που χάσαν τη ζωή τους για το δίκιο της πολυεθνικής αμερικανικής εργατικής τάξης. Χιλιάδες Έλληνες της Αμερικής απελάθηκαν ανάμεσα στο 1919 και στο 1921. Τυπογραφεία και λέσχες λεηλατήθηκαν, ενώ πολλοί εκτελέστηκαν. Το 1917 κυκλοφορεί η «Οργάνωσης», η πρώτη ελληνόγλωσση σοσιαλιστική εφημερίδα, η οποία εκδόθηκε από τα ελληνικά μέλη του Εργατικού Κόμματος. Την ίδια χρονιά στη Νέα Υόρκη ιδρύθηκε η Ελληνική Σοσιαλιστική Ένωση του Συνδικάτου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αμερικής και τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε η «Φωνή του Εργάτου», έκδοση της ελληνικής ομοσπονδίας του Εργατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Αμερικής.
Σε αυτούς τους αγώνες στις ΗΠΑ η 1^η Μάη 1886 θα γίνει ξανά και ξανά σημείο αναφοράς για τους αγωνιστές. Το ίδιο και στην Ελλάδα. Μάλιστα οι προγραμματισμένες πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις του 1919 και του 1924 απαγορεύονται από το καθεστώς, υπό το φόβο κλιμάκωσης των λαϊκών κινητοποιήσεων που γνώριζαν ανοδική πορεία. Κορυφαία στιγμή της αντικατοχικής αντίστασης στην Ελλάδα αποτελεί η Πρωτομαγιά του 1944. Σε απάντηση της εκτέλεσης 200 αγωνιστών της ελευθερίας στην Καισαριανή από τους Ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους, οι οι εργατογειτονιές της Αθήνας πραγματοποιούν γενική απεργία. Απαγορευμένη προφανώς είναι η Πρωτομαγιά, όπως όλες οι διαδηλώσεις, και στη χούντα του 1967-74, παρ όλα αυτά το 1972 γίνεται συγκέντρωση και διαλύεται από την Ασφάλεια. Τα μηνύματα της Πρωτομαγιάς του Σικάγο δικαιώνονται ξανά και ξανά στην ιστορία του 20ού και 21^ου αιώνα.

ΕΞΕΓΕΡΘΕΙΤΕ-ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟ! 

Το 1917, στα συντρίμμια του Α’ Παγκοσμίου πόλεμου, ξεσπά η επανάσταση των εργατών και των αγροτών στην τσαρική Ρωσία. Η νίκη της αποτελεί σάλπισμα για την «έφοδο στον ουρανό». Ρώσοι κάνουν προπαγάνδα σε Γερμανούς φαντάρους να στρέψουν τα όπλα τους στο Γερμανό «Κάιζερ». Ο εθνικισμός στη Γερμανία μετατρέπεται σε επανάσταση. Ένα διεθνές κύμα επαναστάσεων και δίχως προηγούμενο εργατικών αγώνων σαρώνει την Ευρώπη και τον κόσμο. Γερμανία, Ουγγαρία, Αυστρία 1918-9, Ιταλία 1919-20. Γερμανία ξανά 1921-1923. Βουλγαρία 1923 , Αγγλία 1926. Κίνα 1925-27....

Η ίδια η Ρώσικη επανάσταση συνιστά αποτέλεσμα ενός κορυφαίου διεθνισμού. Σε δεκάδες καταπιεσμένες εθνότητες υπό τον τσάρο παρέχονται ίσα δικαιώματα, ακόμα και το δικαίωμα της πλήρους αυτοδιάθεσης και αποχωρισμού από τη Ρωσία. Έτσι πολλές από τις εθνότητες αναγνωρίζουν στη Ρωσία ειλικρινή αλτρουισμό και αλληλεγγύη και προσδένονται στο σοσιαλιστικό άρμα, και μόνο έτσι είναι εφικτή η συγκρότηση της ΕΣΣΔ. Όχι τυχαία, επί κρίσης της ΕΣΣΔ το 1989-91, πρώην «κομμουνιστές» ηγέτες με τη βοήθεια δυτικών συμφερόντων μοιράζουν κομμάτια γης κατά τα συμφέροντά τους επιστρατεύοντας τον εθνικισμό. Το 1920-22, μέσα στην εθνικιστική υστερία της μικρασιατικής εκστρατείας του ελληνικού κεφαλαίου, αναπτύσσεται ένα γιγάντιο αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα.  Οι ηγέτες του καταδικάζονται σαν «προδότες του έθνους», επειδή παλεύουν για μην πεθάνουν φτωχοί Έλληνες και Τούρκοι...

Τη δεκαετία του’30, εν μέσω της μεγαλύτερης ιστορικά οικονομικής κρίσης και της εξαθλίωσης εκατομμυρίων ζωών, ξεσπά ένα νέο επαναστατικό κύμα στην Ευρώπη (Αυστρία ’34, Ελλάδα ‘36, Ισπανία ’36- ‘37, Γαλλία ’36) και στις ΗΠΑ ’34-’36, και ξανά μετά την ήττα των Ναζί στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1944-5). 

Τη δεκαετία του ’60 σπάει η φαινομενική νηνεμία της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στις ΗΠΑ ξεσπά τεράστιο αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στην ιμπεριαλιστική εκστρατεία στο Βιετνάμ. Αμερικανοί, φτωχοί λευκοί και μαύροι, που έχουν στείλει τα παιδιά τους στον πόλεμο και τα βλέπουν να επιστρέφουν σε φέρετρα,  πρωταγωνιστούν στον αγώνα και ζητάνε την άμεση παύση της επέμβασης. Μια μεγάλη αντιπολεμική ασπίδα απλώνεται στον πλανήτη και σε συνδυασμό με την ηρωική αντίσταση των Βιετκόνγκ οδηγούν την υπερδύναμη στην ήττα. Ένα «remake» παρακολουθήσαμε και πιο πρόσφατα, με τον πόλεμο στο Ιράκ. Το αντιπολεμικό κίνημα αγκάλιασε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, με αποκορύφωμα το Φλεβάρη του 2003, που υπολογίζονται 100 εκατομμύρια διαδηλωτές. Αυτή η κινητοποίηση έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στο βάλτωμα και πρακτικά στην ήττα των κατοχικών δυνάμεων των ΗΠΑ.

Στη Γαλλία, στις 10 Μάη 68, ξεσπά η μεγαλύτερη γενική απεργία στην ιστορία, που κρατά σχεδόν 20 μέρες. Αφορμή είναι η καταστολή που γνωρίζει μια φοιτητική διαδήλωση. Ντόπιοι και μετανάστες φοιτητές κι εργάτες ενώνονται, και μάλιστα ο πιο γνωστός ηγέτης των φοιτητών, ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ είναι γερμανοεβραίος. Ακολουθούν το «θερμό φθινόπωρο» στην Ιταλία (1969),  η κυβέρνηση της Αριστεράς και η επανάσταση στη Χιλή (1970-73) , η εξέγερση Πολυτεχνείου στην Ελλάδα, οι επαναστάσεις που ρίχνουν τις χούντες στην Πορτογαλία (1974-5, «επανάσταση των γαρυφάλλων») και Ισπανία (1975-7). Στην Ελλάδα το Νοέμβρη του ’73 οι φοιτητές διαδηλώνουν με το σύνθημα «Απόψε θα γίνει Ταϋλάνδη», γιατί τις ίδιες μέρες γίνεται εξέγερση στη χώρα της ΝΑ Ασίας. 

Στο Σιατλ το Νοέμβρη του 1999, εργατικά συνδικάτα  ,δίκτυα της αριστεράς και αγωνιστές από όλο τον κόσμο  πετυχαίνουν μια γιγάντια κινητοποίηση που οδηγεί τις συνομιλίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου σε κατάρρευση. Οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ξανά την ισχύ της συλλογικότητας, κάτι που είχε ξεχαστεί από την προπαγάνδα περί «τέλους της ιστορίας» στην αρχή της δεκαετίας και την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Αυτή η εξέγερση θεωρείται η αφετηρία του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, με κορυφαίες στιγμές τις διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών δεκάδων χωρών στη Γένοβα (2001) και Φλωρεντία (2003).Η εξέγερση του Σιατλ πατάει πάνω στο μεγάλο απεργιακό κύμα στη Γαλλία του 1995 και τους αγώνες εργατών, ακτημόνων και ιθαγενών στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του ’90 (πχ Ζαπατίστας στο Μεξικό). 

Το Φλεβάρη-Απρίλη 2006 μεγάλες γενικές απεργίες ξεσπάνε στη Γαλλία, για το νόμο πρώτης απασχόλησης (CPE), με πρωτοπόρα τη νεολαία. Είναι νόμος που επιβάλλει την ανασφάλιστη και πλήρως απροστάτευτη νομικά εργασία των νέων κάτω των 25 χρονών. Ο νόμος γκρεμίζεται μέσα σε γενική κατακραυγή. Τον Απρίλη η Αριστερά στις σχολές σηκώνει το σύνθημα «να γίνει της Γαλλίας». Και πράγματι, το Μάη-Ιούνη 2006 ξεσπάνε 440 καταλήψεις. Εκείνο το κίνημα βάζει τις βάσεις για την ανατροπή της αναθεώρησης του άρθρου 16, που απαγορεύει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τους αποκλεισμούς στην εκπαίδευση. 

Το Δεκέμβρη του 2008 η εξέγερση της νεολαίας στην Ελλάδα είπαν κάποιοι πως ήταν «εικόνα από το μέλλον». Πράγματι! Είχε προηγηθεί η εξέγερση της νεολαίας στην Ιταλία. Το 2009 η νεολαία ξεσπά στο Ιράν το 2009 , στην Αγγλία το 2011. Το 2011 ξετυλίγεται και  το γαϊτανάκι της αραβικής άνοιξης, με παλλαϊκό χαρακτήρα και μπροστάρηδες τους νέους. Στην Τυνησία, ένας νέος μικροπωλητής αυτοπυρπολείται διαμαρτυρόμενος για την αστυνομική βία και αυθαιρεσία. Ο θάνατός του οδηγεί σε εξέγερση και άμεση πτώση του Μπεν Αλί. Το μήνυμα ελήφθη από τις αραβικές μάζες. Ακολουθούν εξεγέρσεις σε Αίγυπτο, Λιβύη, Αλγερία, Μαρόκο, Υεμένη, Συρία, Κατάρ, Μπαχρέιν, Ιορδανία. Την ίδια περίοδο έχουμε μαζικές εκρήξεις από τους λαούς στην Αλβανία, τη Βουλγαρία, από τους Τουρκοκύπριους της Κύπρου ενάντια στο κράτος της Τουρκίας. Πέρυσι επαναλαμβάνεται το σκηνικό στη Βουλγαρία και την Τουρκία. Η πτώση του Μουμπάρακ από το κίνημα της πλατείας Ταχρίρ στην Αίγυπτο εγκαινιάζει τα κινήματα των πλατειών. Μάης 2011 στην Ισπανία (Los Indignados), Ιούνιος 2011 Ελλάδα, ΗΠΑ (Occupy), Toυρκία (Ταξίμ) κ.ο.κ. Στη Λατινική Αμερική έχουμε μαζικά κινήματα από κοινού  ιθαγενών και λευκών φτωχών και φαινόμενο «ντόμινο»: Αργεντινή 2001, τη Βενεζουέλα (2002-3), τη Βολιβία (2005), το Εκουαδόρ (2006) κτλ. 

Το φετινό Φλεβάρη-Μάρτη πραγματοποιήθηκε μεγάλη εργατική εξέγερση στη γειτονική μας Βοσνία, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και τις επιθέσεις σε εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα. Δημιουργήθηκαν  λαϊκά συμβούλια που συζητούσανε για το μέλλον της χώρας. Η εξέγερση έσπασε μετά από 20 χρόνια τις εθνικιστικές διαιρέσεις μουσουλμάνων και χριστιανών, βόσνιων και κροατών φτωχών, αφού όλοι αυτοί από κοινού πάλευαν ενάντια στην κυβέρνησή τους. Η εξέγερση προκάλεσε κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στα Βαλκάνια και έδειξε ξανά τις δυνατότητες των λαών για ειρηνική συνύπαρξη , διεθνιστική αλληλεγγύη και  συνεργασία στο μέλλον. 

ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΝΤΟΠΙΩΝ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ, «ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ». ΠΟΛΛΕΣ ΦΥΛΕΣ ΚΑΙ ΕΘΝΗ, ΕΝΑΣ ΕΧΘΡΟΣ!

Το  1909 στη Θεσσαλονίκη ιδρύεται η Εργατική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία Θεσσαλονίκης, γνωστή κι ως Φεντερασιόν . Σύντομα έγινε η πιο μαζική σε όλη τη Μακεδονία.Μια ένωση που οργάνωσε την εργατική αντίσταση  των εβραίων, των Ελλήνων, των σλαβοφώνων και των μουσουλμάνων της περιοχής. Εξέδιδε εφημερίδα σε τέσσερις γλώσσες. Γραμματέας της ήταν ο εβραίος σοσιαλιστής  Αβραάμ Μπεναρόγια. Το 1911 η Φεντερασιόν ανέλαβε τη διοργάνωση της εργατικής Πρωτομαγιάς στη Θεσσαλονίκη και έπειτα από επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων συνελήφθησαν οι πρωτεργάτες. 

Οι δύο Ιταλοί μετανάστες και αναρχικοί Σάκκο και Βαντσέττι χρησιμοποιούνται σαν εξιλαστήρια θύματα από το αμερικάνικο κράτος , με σκοπό τον παραδειγματισμό και την υποταγή των υπολοίπων. Συλλαμβάνονται για ληστεία και φόνο το 1920 και εκτελούνται σε ηλεκτρική καρέκλα το 1927. Το 1920 αστικοί κύκλοι ήδη έχουν αρχίσει να επεξεργάζονται σχέδια για την ήττα της διεθνούς επανάστασης που  εξαπλώνεται στον πλανήτη: με την κλιμάκωση της ρατσιστικής προπαγάνδας , των ρατσιστικών επιθέσεων και τις φασιστικές οργανώσεις.   Η ταυτότητα των δυο αγωνιστών συμβολίζει τη στοχοποίηση των μεταναστών και του κομμουνιστικού «κινδύνου». 

Τη δεκαετία του ’30 έχουμε μια νέα άνοδο του συνδικαλιστικού κινήματος, των απεργιών και των καταλήψεων στις ΗΠΑ, με αιτήματα που φτάνουν ως τον εργατικό έλεγχο και τη συλλογική διαχείριση του πλούτου. Είναι αυτοί οι αγώνες (και η απειλή κλιμάκωσής τους) που οδηγούν σε κατακτήσεις και στο «New Deal». Εκείνα τα χρόνια ο «προοδευτικός» Ρούσβελτ επέβαλε την απέλαση 400.000 μεταναστών εργατών από το Μεξικό. Αυτό βέβαια δε βοήθησε την αμερικάνικη εργατική τάξη να υπερασπιστεί τον εαυτό της από την κρίση, ούτε μείωσε την ανεργία. Παρά την τρομερή έκταση του ρατσισμού, που αγγίζει μέχρι και τις ηγεσίες των συνδικάτων, μεγάλο τμήμα της μαύρης εργατικής τάξης συμμετέχει μαζί με τους λευκούς στις κινητοποιήσεις, με τη βοήθεια της Αριστεράς. 

Στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’30 ξεκινάνε πογκρόμ εναντίον των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τον προπάτορα της χρυσής αυγής, τη παρακρατική συμμορία ΕΕΕ. Έλληνες χριστιανοί και εβραίοι αμύνονται μαζί. Τότε εντάσσονται μαζικά στην Αριστερά και τα προσφυγικά στοιχεία από τη Μ.Ασία και τον Πόντο. Άλλωστε η Αριστερά είναι αυτή που τους υπερασπίζεται σαν ταξικά αδέλφια, όταν τα πρώτα χρόνια έλευσής τους το ελληνικό κράτος τους αντιμετωπίζει σαν «λαθραίους» και φορείς ασθενειών (για να τους χρησιμοποιήσει φυσικά σαν φτηνό εργατικό δυναμικό...)  Στην κορύφωση του ταξικού αγώνα εκείνα τα χρόνια, το 1936 ξεσπά η 1ομαγιά στη Θεσσαλονίκη εξελίσσεται σε απεργία διαρκείας και εξέγερση, που τείνει να πάρει πανεθνικές διαστάσεις. Στην Ισπανική Επανάσταση του 1936-7, 60.000 εθελοντές άλλων χωρών (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία κλπ) συγκροτούν τις Διεθνείς Ταξιαρχίες και αποφασίζουν να δώσουν τη ζωή τους για τους αντιφασίστες  Ισπανούς αδελφούς τους ενάντια στο φασίστα Φράνκο.

Στην Αγγλία του 1936-37 , ο φασισμός γνωρίζει άνοδο, δωροδοκώντας Άγγλους φτωχούς και στοχοποιώντας εβραίους και μετανάστες.  Η Αριστερά πρωτοστατεί σε κινητοποιήσεις και σταματά εξώσεις φτωχών  από τα σπίτια τους, ανεξαρτήτως εθνικότητας και καταφέρνει να ανακόψει το φασιστικό κίνδυνο. 

Στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αναπτύσσονται ισχυρά αντιναζιστικά μέτωπα. Κορυφαίο όλων το ελληνικό ΕΑΜ. Παρά τη σκόπιμη καλλιέργεια έχθρας μεταξύ σλαβόφωνων , τουρκόφωνων κι ελληνόφωνων, εβραίων, μουσουλμάνων και χριστιανών, όλοι μαζί συγκροτούν ένα μεγάλο αντιφασιστικό μέτωπο που τσακίζει τη ναζιστική μηχανή και  «μας σώζει από την πείνα». Οι ταξικοί δεσμοί ενάντια στον κοινό εχθρό σπάνε όλες τις επιμέρους «διαφοροποιήσεις» και αυτό είναι απαραίτητος όρος για τη νίκη. Αυτή η ενότητα μαζί με ξενόγλωσσες αφίσες και φυλλάδια μιλάνε στη γλώσσα και Ιταλών  και Γερμανών φαντάρων-κάποιοι παραδίνουν τον οπλισμό τους ή πολεμάνε στο πλευρό του ΕΑΜ. Το ίδιο γίνεται και στο πολυεθνικό-πολύγλωσσο Βέλγιο την ίδια περίοδο. Στην Αγγλία του ’77-’81 ξεχωρίζει το αντιφασιστικό κίνημα της Αντιναζιστικής Λίγκας και του κινήματος «Ροκ Ενάντια στο Ρατσισμό». Μπροστά στην καλπάζουσα άνοδο των νεοναζί του «Εθνικού Μετώπου» που στοχοποιούνε τους μαύρους πολίτες. Λευκοί και μαύροι απαντάνε με διαδηλώσεις και αντιρατσιστικά μουσικά φεστιβάλ που συσπειρώνουν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου.Οι φασίστες απομονώνονται, το ’81 περνάνε κρίση και διαλύονται.  

Όσον αφορά την ιστορία που προλάβαμε κι εμείς να ζήσουμε, στην Ελλάδα του 2001 γίνονται κάποιες από τις μεγαλύτερες απεργίες στην ιστορία της Ελλάδας ενάντια στον «αντι-ασφαλιστικό» νόμο Γιαννίτση (ΠΑΣΟΚ). Μάλιστα 1^η Μάη 2001 εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές κάνουν επίδειξη δύναμης. Τελικά ο νόμος καταργείται και ο Γιαννίτσης πάει σπίτι του. 

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, τα συνδικάτα και το κίνημα στις ΗΠΑ Λατινοαμερικανοί και άλλοι μετανάστες εργάτες άρχισαν ξανά να οργανώνονται από κοινού με τους ντόπιους.  Έτσι, την Πρωτομαγιά του 2006 δέκα εκατομμύρια , κυρίως λατινογενείς μετανάστες αλλά και ντόπιοι σπάσανε το φόβο και απέργησαν, αναβιώνοντας την επέτειο μετά από χρόνια. Εκείνη η διαδήλωση στρεφόταν ενάντια στο μεταναστευτικό νόμο που σκόπευε να περάσει τότε ο Μπους. Κάτω από τη μαζική πίεση, αποσύρθηκαν οι χειρότερες διατάξεις που προέβλεπαν μαζικές απελάσεις.  

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα μετανάστες και ντόπιοι οργανώθηκαν μαζί για να παλέψουν ενάντια στην εργοδοσία, εξέλεξαν ακόμα και μετανάστες συνδικαλιστές, όπως  στους οικοδόμους, τους αλιεργάτες, τους κούριερ, τις καθαρίστριες... Τέτοια σωματεία κατάφεραν να σταματήσουν απολύσεις και περικοπές για όλους ανεξαρτήτως εθνικότητας. Ένα από αυτά τα σωματεία, στις καθαρίστριες, είχε γραμματέα την Κ.Κούνεβα, που αγωνιζόταν μαχητικά ενάντια στους δουλέμπορους ενοικίασης εργαζομένων. Η εργοδοσία στα τέλη του 2008 της έριξε βιτριόλι στο πρόσωπο σε μια προσπάθεια να τυφλώσει και να φιμώσει την εργάτρια, τη γυναίκα, τη μετανάστρια, την αγωνίστρια. Δεκάδες χιλιάδες ντόπιων έβγαιναν για μήνες να διαδηλώσουν προς ένδειξη αλληλεγγύης, αλλά και διαισθανόμενοι ότι δέχεται επίθεση το δικαίωμα μας να αντιστεκόμαστε. Άλλωστε αυτή η ολομέτωπη επίθεση που δέχονταν, η ανεργία και η φτώχεια, η καταπίεση, η ανασφάλεια, η έλλειψη ελπίδας και διεξόδου οδήγησαν τη νεολαία στο βίαιο ξέσπασμα του 2008, την εξέγερση του Δεκέμβρη, με ορατή τη συμμετοχή μεταναστών νέων. 

Επέτειος? 

Σήμερα η «Πρωτομαγιά» δεν είναι απλά «επέτειος». Σαν έννοια ζει στους αγώνες των λαού της Ελλάδας για να σπάσει τον αδύναμο κρίκο, σκίζοντας τα μνημόνια και στέλοντας μηνύματα στην Ευρώπη. Ζει στους αγώνες των λαών της Ευρώπης ενάντια στη λιτότητα, τη χρεοκρατία και το ευρωπαϊκό υπερ-μνημόνιο. Στο ξύπνημα των εργατικών αγώνων σε χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν... Η Πρωτομαγιά ζει στους αγώνες στην Ελλάδα και την Ευρώπη ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό που βγαίνει από το αβγό του. Η «Πρωτομαγιά» στέλνει μηνύματα ενάντια στα εθνικιστικά μίση, την ώρα που πυκνώνουν τα σύννεφα του πολέμου πάνω από την Ουκρανία (με τις ευλογίες Ρωσίας-ΕΕ-ΗΠΑ) και μηνύματα για τη δύναμη που έχουν οι εργάτες στα χέρια τους , σήμερα που ματοκυλιούνται από τις χούντες οι λαοί της Συρίας και της Αίγυπτου. Γι αυτούς τους λόγους πρέπει να διαδηλώσουμε αντί να πάμε για «πικ-νίκ». Σήμερα τα δικαιώματα των εργαζομένων του «σύγχρονου κόσμου» γνωρίζουν επιστροφή στο παρελθόν. Εκατοντάδες εκατομμύρια παιδιά γυναίκες κι άντρες ζουν με λιγότερα από 370 δολάρια τον χρόνο. Μια φουρνιά δισεκατομμυρίων παραγωγικότατων εργατών ζει  στην Ασία, την Κίνα, την Ινδία, την Αφρική με μεροκάματα 1 και 2 ευρώ.

Στην Ελλάδα βιώνουμε τη σκλαβιά των Μανωλάδων και των Μνημονίων και στην κυριολεξία μας γυρίζουν στο 19^ο αιώνα. Η καθιέρωση της Κυριακής ως αργίας ψηφίστηκε το 1909 και σήμερα καταστρατηγείται. Η μονιμότητα δημοσίων υπαλλήλων που σήμερα γκρεμίζεται με τις απολύσεις και την «αξιολόγηση» κατοχυρώθηκε το 1911. Το 1920 καθιερώθηκε  η 8ωρη εργασία για τις βιομηχανικές επιχειρήσεις. Μεταξύ 1917-1920 δημιουργήθηκε η Επιθεώρηση Εργασίας και κατοχυρώθηκαν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Σήμερα η 8ωρη εργασία και οι ΣΣΕ τείνουν να γίνουν ... ανέκδοτο.

H Πρωτομαγιά είναι όλα αυτά μαζί που αναφέραμε κι ακόμα περισσότερα. Θυμίζει την ανάγκη για πάλη όλων των εργαζομένων πέρα από σύνορα και καταγωγή, θυμίζει τον κοινό εχθρό την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Θυμίζει  τις μεγάλες νίκες που καρπωθήκαμε και την αιματοβαμμένη ιστορία της τάξης μας. Και αξίζει να παλεύουμε κάθε χρόνο για να της προσδίδουμε το νόημα που της αρμόζει, με απεργία και διαδηλώσεις: Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!!!