ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ 2004 ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Η ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

Ρένα Βλαχοπούλου
1923 – 2004

Ρένα Βλαχοπούλου. Ανεπανάληπτη κωμικός, ταλαντούχα σόουγουμαν και εξαιρετική τραγουδίστρια. Γεννήθηκε το 1923 στην Κέρκυρα και σπούδασε στο Ωδείο του Δραματικού Συλλόγου της γένετειράς της, όπου έκανε και τις πρώτες της εμφανίσεις. Ανήλικη ακόμη, σε ηλικία δεκαέξι ετών, πρωτοδούλεψε ως επαγγελματίας σε ζαχαροπλαστείο στη Σπιανάδα. Εκεί, το καλοκαίρι του 1938 γνώρισε τον πρώτο άντρα της ζωής της, τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ Κώστα Βασιλείου, με τον οποίο παντρεύτηκε το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς, παρουσία λίγων φίλων.
Το 1939 κατέβηκε στην Αθήνα. Τα πρώτα της καλλιτεχνικά βήματα τα έκανε σε καφενεία και αναψυκτήρια, όπου την ανακάλυψε ο Μίμης Τραϊφόρος και την παρουσίασε ως νέο ταλέντο σ’ ένα πρόγραμμα βαριετέ που είχε ανεβάσει στο κέντρο «Όαση» του Ζαππείου. Το πρώτο τραγούδι που είπε ήταν το «Μικρή χωριατοπούλα» του Πολ Μενεστρέλ, το οποίο διασκευάστηκε αργότερα στο πασίγνωστο «Κορόιδο Μουσολίνι», από τον Γιώργο Οικονομίδη. Στην παράσταση αυτή την άκουσε ο Μακέδος και λίγο αργότερα την προώθησε στο σανίδι και συγκεκριμένα στο θέατρο «Μοντεάλ» της οδού Πανεπιστημίου, όπου έπαιξε με τις αδελφές Καλουτά και τραγούδησε ντουέτο με τη Σοφία Βέμπο.
Το χειμώνας του 1940 η Ρένα Βλαχοπούλου έχασε και τους δύο γονείς της, κατά το βομβαρδισμό της Κέρκυρας από τους Ιταλούς. Μεσούσης της Κατοχής, το 1942, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Γιάννη Κωστόπουλο, γόνο καλής οικογένειας των Αθηνών. Τότε γνώρισε και τον μεγάλο πιανίστα της τζαζ Γιάννη Σπάρτακο, με τον οποίο συνεργάστηκε στο «Πάνθεον». Η συνεργασία αυτή έφερε και την επιτυχία «Θα σε πάρω να φύγουμε», που πρωτοτραγούδησε το καλοκαίρι του ’44, στην επιθεώρηση «Well come» των Αλέκου Σακελάριου και Δημήτρη Ευαγγελίδη, στο θέατρο «Κυβέλη».
Το 1946 έδωσε τέλος στο δεύτερο γάμο της κι ενώ είχε ήδη αναδειχθεί σε «βασίλισσα της τζαζ», δέχθηκε ν’ ακολουθήσει τον Σπάρτακο σε περιοδεία, στην Κύπρο, την Τουρκία, την Αίγυπτο και την Αμερική. Η πολυγλωσσία της -αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά- και η πολύ καλή προφορά της ήταν τα μεγάλα της πλεονεκτήματα.
Το καλοκαίρι του 1951 επέστρεψε στην Αθήνα, κάνοντας την πρώτη της επανεμφάνιση στο θέατρο «Σαμαρτζή», στην παράσταση «Φεστιβάλ στην Αθήνα», πλάι στους Άννα και Μαρία Καλουτά, Νίκο Σταυρίδη, Ορέστη Μακρή και Κούλη Στολίγκα. Το χειμώνα, κατόπιν πρόσκλησης τούρκου παραγωγού, συμμετείχε την ταινία «Ανατολίτικες νύχτες», στην οποία επανέλαβε το «Θα σε πάρω να φύγουμε» του Σπάρτακου. Η ταινία αυτή δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.
Η Ρένα Βλαχοπούλου δεν είχε εμφανιστεί ακόμη στο θέατρο ως ηθοποιός. Το 1952 ο Βασίλης Μπουρνέλης, ένας από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες του μουσικού θεάτρου της δεκαετίας του ’50, την κάλεσε να τραγουδήσει ένα ντουέτο με την Μπελίντα στην επιθεωρήση «Βασίλισσα της νύχτας» στο θέατρο «Ακροπόλ». Ακολούθησαν οι επιθεωρήσεις «Να τι θα πει Αθήνα», «Πουλιά στον αέρα», «Κι ο μήνας έχει εννιά».
Το καλοκαίρι του 1954 πήρε για πρώτη φορά θεατρικό ρόλο, στην επιθεώρηση «Σουσουράδα», δίπλα στον Νίκο Σταυρίδη, με το νούμερο «Άλα πασά μου, κάνε μου τέτοια». Η πρόταση ήταν της Σοφίας Βέμπο. Τα κείμενα υπέγραφαν οι Μίμης Τραϊφόρος και Γιώργος Γιαννακόπουλος, τη μουσική ο Μενέλαος Θεοφανίδης και τη χορογραφία ο Γιάννης Φλερύ και η Αλίκη Βέμπο.
Το 1956 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, παίζοντας δίπλα στον Νίκο Ρίζο και τον Στέφανο Στρατηγό, στην πρώτη έγχρωμη ελληνική ταινία «Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες» του Γιάννη Πετροπουλάκη.
Ορόσημο για την καριέρα της υπήρξε το 1962, όταν η συμμετοχή της στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, στο θέατρο «Μετροπόλιταν», έγινε αφορμή να την προσέξει ο Γιάννης Δαλιανίδης και να την κάνει πρωταγωνίστρια του μιούζικαλ «Μερικοί το προτιμούν κρύο» (1963). Μάλιστα ο ίδιος ο Φίνος, όταν την άκουσε να τραγουδά, φέρεται να της πρότεινε να υπογράψει ισόβιο συμβόλαιο με την εταιρεία του, με την οποία γύρισε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Ορισμένες από τις ταινίες της Ρένας Βλαχοπούλου που ξεχωρίζουν: «Κάτι να καίει» (1963), «Ένα κορίτσι για δύο» (1963), «Η χαρτοπαίχτρα» (1964), «Κορίτσια για φίλημα» (1965), «Φωνάζει ο κλέφτη»ς (1965), «Η βουλευτίνα» (1966), «Ραντεβού στον αέρα» (1966), «Βίβα Ρένα» (1967), «Η ζηλιάρα» (1968), «Η Παριζιάνα» (1969), «Η θεία μου η χίπισσα» (1970), «Μια τρελλή, τρελλή σαραντάρα» (1970), «Ζητείται επειγόντως γαμπρό»ς (1971), «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» (1971), «Η Ρένα είναι οφσάιντ» (1972), «Η Κόμισσα της Κέρκυρας» (1972).
Παράλληλα με την κινηματογραφική της καριέρα, συνέχισε τη σταδιοδρομία της στο θέατρο και στο τραγούδι. Το 1959 εμφανίστηκε στο Α’ Φεστιβάλ Τραγουδιού του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, μ’ ένα τραγούδι του Κώστα Καπνίση και του Θάνου Σοφού, το «Είσαι η άνοιξη κι είμαι ο χειμώνας». Την επόμενη χρονιά, τραγούδησε ντουέτο με τον Γιάννη Βογιατζή το «Πρώτο χελιδόνι». Με την αυγή της δεκαετίας του ’60, είχε μοιραστεί στα τρία: τα πρωινά ηχογραφήσεις και συνεργασίες με το ΕΙΡ (τραγούδια των Χατζιδάκι, Πλέσσα, Μουζάκη, Μωράκη, Αττίκ, Σπάθη, Ιακωβίδη, Κατσαρού), το βράδυ θέατρο και μετά την παράσταση, εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα.
Το καλοκαίρι του 1966 συγκρότησε θίασο με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και το Γιάννη Βογιατζή, ενώ το καλοκαίρι του 1967 ηγήθηκε του θιάσου Βλαχοπούλου - Κωνσταντίνου - Σαπουντζάκη, που ανέβασε τη «Λουλουδιασμένη Αθήνα». Την ίδια χρονιά έκανε και τον τρίτο γάμο της, με τον επιχειρηματία Γιώργο Λαφαζάνη.
Το 1976 ξεκίνησε καριέρα και στην τηλεόραση, πρωταγωνιστώντας στην τηλεοπτική σειρά του Αλέκου Σακελάριου «Μια Αθηναία στην Αθήνα», ενώ τελευταίες εμφανίσεις της στη μικρή οθόνη ήταν οι «Μάμα Μία» και «Μάλιστα Κύριε».
Το 1995 βραβεύτηκε με το Αναμνηστικό Μετάλλιο Δημήτρη Ψαθά για την ερμηνεία της στη «Χαρτοπαίχτρα» του Ψαθά, στο θέατρο Μπρόντγουεϊ, ενώ το 2003 τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.
Πέθανε στις 29 Ιουλίου του 2004.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/116#ixzz38sJUwuy6

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ 1919

Μίλτος Σαχτούρης
1919 – 2005

Μίλτος Σαχτούρης. Σημαντικός νεοέλληνας ποιητής. Εντάσσεται στην πρώτη μεταπολεμική γενιά, που διαδέχθηκε τους νεωτερικούς ποιητές του μεσοπολέμου.
Με καταγωγή από την Ύδρα, γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου του 1919 στην Αθήνα και ήταν δισέγγονος του ναυάρχου του '21 καπετάν Γιώργη Σαχτούρη. Το 1937 εγγράφηκε με προτροπή του πατέρα του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά μετά το θάνατό του την εγκατέλειψε για να αφοσιωθεί ψυχή τε και σώματι στην ποίηση. Δεν άσκησε ποτέ του κανένα βιοποριστικό επάγγελμα και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που δεν απόκτησε οικογένεια. Οι γονείς δίσταζαν να δώσουν το χέρι της κόρης τους στον γαμπρό Μιλτιάδη Σαχτούρη. «Όχι, γιατί ποιητής δεν είναι επάγγελμα» του έλεγαν και του έκλειναν την πόρτα.
Το 1943 γνωρίστηκε με τον Nίκο Eγγονόπουλο, μια συνάντηση που στάθηκε καθοριστική για τον ποιητή Σαχτούρη. Τον επόμενο χρόνο εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα με ποίημά του στο περιοδικό «Τα Νέα Γράμματα». Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Τα Νέα Ελληνικά», «Τραμ», «Το Δέντρο», «Η Λέξη» και «Νέα Εστία».
Το έργο του καθαρά ποιητικό και έχει κυκλοφορήσει στις συλλογές: «Οι Λησμονημένοι» (1945), «Παραλογαίς» (1948), «Με το πρόσωπο στον τοίχο» (1952), «Όταν σας μιλώ» (1956), «Τα φάσματα ή η χαρά στον άλλο δρόμο» (1958), «Ο περίπατος» (1960), «Τα στίγματα» (1962), «Σφραγίδα ή όγδοη Σελήνη» (1964), «Το σκεύος» (1971), «Ποιήματα 1945-1971», «Χρωμοτραύματα» (1980), «Εκτοπλάσματα» (1986), «Καταβύθιση» (1990), «Εκτοτε» (1996) και «Ανάποδα γύρισαν τα ρολόγια» (1998).
Τιμήθηκε με τρία βραβεία: Το 1956 με το Α' Βραβείο του διαγωνισμού «Νέοι Ευρωπαίοι Ποιητές» της RAI για τη συλλογή του «Όταν σας μιλώ», το 1962 με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του «Τα Στίγματα» και το 1987 με το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το έργο του «Εκτοπλάσματα».
Ο Σαχτούρης είναι ποιητής του κλειστού χώρου, αντιηρωικός, εκφραστής και απολογητής της κατακερματισμένης και καθημαγμένης ανθρώπινης ύπαρξης. Απορρίπτει την παραδοσιακή γραφή και στρέφεται στον συμβολισμό και τον υπερρεαλισμό. Διαφοροποιείται από τους σύγχρονους ομοτέχνους του, επειδή οικοδομεί το έργο του με εφιαλτικές εικόνες και σύμβολα, που πλησιάζουν περισσότερο τον εξπρεσιονισμό.
Υπερτονίζει το παράλογο, ενώ από τον Υπερρεαλισμό από τον οποίον ξεκίνησε, κρατά τη φαντασία και την παραίσθηση, όχι όμως και τη συνειρμική εκφορά του λόγου. Είναι ποιητής του ατομικού άγχους, αλλά μέσα στο έργο του είναι διάσπαρτος ο απόηχος του άγχους μιας ολόκληρης εποχής. Κι όμως, η ποίησή του δεν είναι απαισιόδοξη. Ο δημιουργός της ομολογεί «Πάντα θα 'χουμε ανάγκη από ουρανό».
Έργα του έχουν μεταφραστεί στη γαλλική, αγγλική, ιταλική, γερμανική, πολωνική και βουλγαρική. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από τους Μάνο Χατζιδάκι, Αργύρη Κουνάδη, Γιάννη Σπανό, Κυριάκο Σφέτσα και Νίκο Ξυδάκη.
Ο Μίλτος Σαχτούρης έφυγε από τη ζωή στις 29 Μαρτίου του 2005.
Εργογραφία
Ποιήματα 1945 - 1971 («Κέδρος»)
Ποιήματα 1980 - 1998 («Κέδρος»)
Δισκογραφία
O Mίλτος Σαχτούρης διαβάζει Σαχτούρη (Διόνυσος 1977)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/104#ixzz38sHL6Cxu

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ 1925 ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Μίκης Θεοδωράκης
1925 –

Μίκης Θεοδωράκης Σπουδαίος συνθέτης, πολιτικός και συγγραφέας· από τις σημαντικότερες και πιο πολυσυζητημένες προσωπικότητες της νεώτερης Ελλάδας.
Ο Μιχαήλ (Μίκης) Θεοδωράκης γεννήθηκε στη Χίο στις 29 Ιουλίου 1925, από πατέρα Κρητικό και μητέρα Μικρασιάτισσα. Λόγω της επαγγελματικής ιδιότητας του πατέρα του (ανώτερος δημόσιος υπάλληλος) πέρασε τα παιδικά του χρόνια μετακινούμενος σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας: Μυτιλήνη (1925-1928), Σύρο και Αθήνα (1929), Ιωάννινα (1930-1932) Αργοστόλι (1933-1936), Πάτρα (1937-1938), Πύργο (1938-1939) και Τρίπολη (1939-1943).
Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είχε ανακαλύψει την αγάπη του για τη μουσική κι έγραψε τις πρώτες του συνθέσεις, ενώ το 1942 εξέδωσε τα πρώτα του ποιήματα, με το ψευδώνυμο Ντίνος Μάης. Το 1943 εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα και συνεχίζει τις μουσικές του σπουδές, με δάσκαλο τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη. Παράλληλα, αναπτύσσει αντιστασιακή δράση, μέσα από τις τάξεις της ΕΠΟΝ και του ΚΚΕ. Θα συλληφθεί από τους Ιταλούς και στη φυλακή θα γνωρίσει το έργο του Μαρξ.
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου (1946-1949) θα εξοριστεί πρώτα στην Ικαρία και στη συνέχεια στη Μακρόνησο. Οι πολιτικές του διώξεις δεν ανακόπτουν το δημιουργικό του έργο. Συνθέτει έργα «κλασσικής» μουσικής και στις 5 Μαρτίου 1950 παρουσιάζεται στο θέατρο «Ορφέας» της Αθήνας το πρώτο του έργο, «Πανηγύρι της Ασή-Γωνιάς» (1946), από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, με μαέστρο τον δάσκαλό του Φιλοκτήτη Οικονομίδη.
Το 1953 θα νυμφευθεί τη γιατρό Μυρτώ Αλτίνογλου (το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Γιώργο και τη Μαργαρίτα) και θα συνεχίσει τις μουσικές του σπουδές στο Παρίσι, με δασκάλους τον Ολιβιέ Μεσιάν και τον Εζέν Μπιγκό. Συνεχίζει να συνθέτει και το 1959 του απονέμεται το βραβείο «Κόπλεϋ» για τον καλύτερο Ευρωπαίο συνθέτη της χρονιάς.
Ένα βράδυ του 1958, ενώ περιμένει τη γυναίκα του στο αυτοκίνητο, διαβάζει τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου κι επί τόπου μελοποιεί τα πρώτα οκτώ ποιήματα. Το 1960 θα ηχογραφηθούν για πρώτη φορά με τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Είναι η εποχή, που ο Θεοδωράκης περνάει στο χώρο του τραγουδιού και «παντρεύει» τους λαϊκούς ρυθμούς, τα λαϊκά όργανα, τους λαϊκούς τραγουδιστές και την ποίηση των κορυφαίων εκπροσώπων της γενιάς του '30 (Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος κ.ά.). Από τα έργα του εκείνης της περιόδου ξεχωρίζουν τα: «Αρχιπέλαγος», «Πολιτεία Α’ και Β’», «Επιφάνεια», «Μαουτχάουζεν», «Άξιον Εστί». Επίσης, θα γράψει μουσική για την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Ζορμπάς» (1964) και για δύο θεατρικές παραστάσεις που σημάδεψαν τη δεκαετία του '60, τη «Μαγική Πόλη» και τη «Η γειτονιά των Αγγέλων». Το 1963, μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, ιδρύεται η «Νεολαία Λαμπράκη», της οποίας εκλέγεται Πρόεδρος. Την ίδια εποχή εκλέγεται βουλευτής της ΕΔΑ.
Με την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 θα αρχίσει ένας νέος κύκλος διώξεων και εξοριών για τον συνθέτη, που θα τελειώσει το 1970 με την αμνηστία που θα του χορηγηθεί, ύστερα από διεθνή κατακραυγή και προσπάθειες προσωπικοτήτων, όπως ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο Λέοναρντ Μπερνστάιν, ο Χάρι Μπελαφόντε, ο Άρθουρ Μίλερ και ο Χανς Άισλερ. Θα φύγει στο εξωτερικό και θα δώσει δεκάδες συναυλίες εναντίον των συνταγματαρχών, που θα τον κάνουν παντού γνωστό ως σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα.
Την περίοδο της Μεταπολίτευσης θα γνωρίσει ευρεία αποδοχή και η μουσική του, που θα ακουστεί πάλι ελεύθερα. Θα γίνει σημείο αναφοράς μιας νέας περιόδου για την Ελλάδα και ταυτόχρονα θα παραμείνει σύμβολο για τους αγωνιστές πολλών χωρών ενάντια σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Πολλά από τα έργα που έγραψε κατά τη διάρκεια της επταετίας θα εκδοθούν τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης («Ο ήλιος και ο χρόνος», «Τα Λαϊκά», «Τα τραγούδια του Ανδρέα», «Λιανοτράγουδα», «Κάντο Χενεράλ», «Επιφάνεια Αβέρωφ» και πολλά άλλα), ενώ σταδιακά θα αρχίσει η ηχογράφηση και η έκδοση των συμφωνικών του έργων.
Ο Μίκης Θεοδωράκης ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Έθεσε το περίφημο δίλημμα «Καραμανλής ή τανκς», εκλέχθηκε βουλευτής (2 φορές με το ΚΚΕ και δύο φορές με τη Νέα Δημοκρατία) κι έγινε υπουργός στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Παράλληλα, ξεκίνησε με τον τούρκο μουσικό Ζουλφί Λιβανελί μία προσπάθεια προσέγγισης ανάμεσα στους λαούς της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Στην εξηντάχρονη καριέρα του, ο Μίκης Θεοδωράκης έχει γράψει πάνω από 1.000 τραγούδια, πολλά συμφωνικά έργα, καντάτες και ορατόρια, μουσική για δεκάδες θεατρικά έργα και τραγωδίες, όπερες και μουσική για τον κινηματογράφο.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/899#ixzz38sDEr4uk

ΘΑ ΔΕΧΤΕΙ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΗΛΕΚΤΡΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ΜΕ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ 10%; ΙΣΩΣ ΟΥΤΕ Ο ΤΑΜΗΛΟΣ....

Θα δεχτεί ποτέ κανείς να ηλεκτροδοτείται με αξιοπιστία 10%; Ίσως ούτε κι ο Ταμήλος ... 

Τα μη διασυνδεμένα νησιά ηλεκτροδοτούνται με πετρελαϊκές μηχανές, που έχουν το πλεονέκτημα να παρακολουθούν τις μεγάλες αυξομειώσεις της ζήτησης κατά τη διάρκεια του 24ώρου. Όμως το πετρέλαιο είναι ακριβό και η ηλεκτροπαραγωγή με πετρέλαιο πανάκριβη, επειδή βρισκόμαστε επί 8 χρόνια σε παρατεταμένα ιστορικά υψηλά τιμής πετρελαίου.
Στις 10 Ιουλίου δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ η απόφαση της ΡΑΕ για τις "Υποχρεώσεις Κοινής Ωφέλειας" (ΥΚΩ) των ετών 2012 και 2013, που πληρώσαμε όλοι μας μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ για να έχουν φθηνό ηλεκτρισμό τα νησιά που δεν είναι συνδεμένα στο ηλεκτρικό σύστημα της ηπειρωτικής Ελλάδας. Είδαμε πολλά δημοσιεύματα για το θέμα και περιοριστήκαμε στο ιστολόγιο σε μια απλή αναφορά, κατά το σχολιασμό των θέσεων του Σύνδεσμου Εταιρειών Φωτοβολταϊκών (ΣΕΦ) "Σχεδιάζοντας το ενεργειακό μέλλον".
Υπάρχει ωστόσο ένα δημοσίευμα που ξεχωρίσαμε, επειδή ...
αναδείχνει το πρόβλημα της αξιοπιστίας του παραδοσιακού τύπου. Πρόκειται για το δημοσίευμα της Ημερησίας στις 19/7 "Κοινωνικές παροχές με το πορτοφόλι των καταναλωτών". Εκεί διαβάσαμε το καταπληκτικό "Το κόστος ηλεκτροπαραγωγής από πετρέλαιο στην Κρήτη υπολογίστηκε μεταξύ 22-24 λεπτών/kwh, το 2013 και το 2012 αντίστοιχα, ποσό υπερδιπλάσιο από την τιμή των αιολικών, γύρω στα 9-10 λεπτά/kwh".
Παίρνει το δημοσίευμα την τιμή ηλεκτροπαραγωγής με πετρέλαιο από το ΦΕΚ, παίρνει και την τιμή αποζημίωσης των αιολικών από τον πρόσφατο Ν. 4254/2014 και τα συγκρίνει! Προφανώς η υπογράφουσα το δημοσίευμα παρακάμπτει εντελώς το γεγονός ότι τα δυο συστήματα είναι εντελώς ασυσχέτιστα μεταξύ τους. Από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού δεν μαθαίνουμε ότι δεν μπορούμε να συγκρίνουμε μήλα με πορτοκάλια; Τι σχέση μπορεί να έχει η σύγκριση των αιολικών με το πετρέλαιο, πέρα απ' το να υποβάλλει έμμεσα στον αναγνώστη την ιδέα ότι πρέπει οπωσδήποτε να βάλουμε αιολικά, για να ρίξουμε το κόστος; Η μόνη σχέση που μπορεί να υπάρχει είναι η σχέση που συνδέει ένα καλό οικονομικό έντυπο με τα οικονομικά συμφέροντα του χώρου των αιολικών. Αλλά είναι άλλο πράγμα η ενημέρωση κι άλλο πράγμα η προώθηση των συμφερόντων, που κατά τα λοιπά μπορεί να είναι απολύτως θεμιτή. Όταν όμως τα δυο μπλέκουν, τότε αναφύεται το ζήτημα της αξιοπιστίας του τύπου και κατρακυλούν τόσο οι κυκλοφορίες όσο και οι τιμές των μετοχών.
Το πετρέλαιο μπορεί να ηλεκτροδοτεί τα νησιά αξιόπιστα και το κάνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το κάνει στα Ελληνικά νησιά, το κάνει στην Κύπρο, το έκανε κάποτε σε όλο τον πλανήτη. Τα αιολικά πουθενά στον κόσμο δεν ηλεκτροδοτούν ο,τιδήποτε. Η αιολική ενέργεια έχει αναπτυχθεί εδώ και αρκετές δεκαετίες, ας μας πει κάποιος πού στον κόσμο ηλεκτροδοτείται ένα σύστημα με αιολικά. Ακόμα και στο πολυδιαφημισμένο Ισπανικό El Hiero, η τυχαία και γι' αυτό άχρηστη αιολική ενέργεια μετατρέπεται πρώτα σε χρήσιμη υδροηλεκτρική για να μπορεί να αξιοποιηθεί. Αλλά το κόστος δεν είναι η τιμή αποζημίωσης του Ν. 4254/2014, είναι πολύ μεγαλύτερο.
Όσα οικονομικά συμφέροντα και να υπάρχουν από πίσω, κανένας δεν μπορεί να ξεπεράσει τα βασικά της αιολικής ενέργειας, που τα έδωσε η ΕΟΝ στο Wind Report 2005, το Reason Foundation το 2012 και, βέβαια, η περίφημη Μελέτη του δικού μας ΑΔΜΗΕ, η Μελέτη Επάρκειας Ισχύος 2013-2020, που για τα αιολικά δέχεται αξιοπιστία 10%. Ποιος εχέφρων άνθρωπος θα διανοηθεί να ηλεκτροδοτήσει ο,τιδήποτε με σύστημα αξιοπιστίας 10%; Ίσως ούτε κι ο Ταμήλος! Και μια που είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού, εσείς θα πηγαίνατε σε νησί με πλοίο, για το οποίο θα σας έλεγαν ότι έχει αξιοπιστία 10%; Ας είμαστε και λίγο σοβαροί ...
Ειδικά για τη διασύνδεση της Κρήτης είχαμε γράψει απ' το Φεβρουάριο και σας είπαμε ότι τη θέλουν μόνο για να βάλουν στο νησί αιολικά και να διαχύσουν το πρόβλημα της στοχαστικότητας της λειτουργίας τους σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα, ενώ η ηλεκτροδότηση της Κρήτης θα γίνεται στην πραγματικότητα με τις μονάδες φυσικού αερίου που κατασκευάστηκαν γύρω απ' την Αττική και δεν λειτουργούν επειδή είναι πανάκριβες. Ξανάρχονται σε πανάκριβες λύσεις, που είχαν απορριφθεί ακόμα από την εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε τάξει τη διασύνδεση της Κρήτης.
Και το ερώτημα απ’ το Φεβρουάριο ήταν: αν μέσα στην προσεχή 10ετία βρούμε φυσικό αέριο στην Κρήτη, ποιος είναι ο πιο οικονομικός τρόπος ηλεκτροδότησης της Κρήτης; Με την πανάκριβη καλωδιακή διασύνδεση για να εξυπηρετεί τα αιολικά ή με την κατασκευή επιτόπου μονάδων φυσικού αερίου, (όπως π.χ. είχε αποφασιστεί ήδη την προηγούμενη 10ετία για την Κορακιά Ηρακλείου), μια που το φυσικό αέριο θα είναι πλέον εγχώριος -κι όχι εισαγόμενος- ενεργειακός πόρος; Χρειάζεται άμεσα μια επικαιροποίηση της μελέτης του ΥΠΕΚΑ το 2011, γιατί τα κόστη που δίνονται εκεί φαίνεται να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι με εγχώριο φυσικό αέριο θα λυθεί πολύ οικονομικότερα το πρόβλημα.
Για τα λεφτά που θα βγουν απ' την τσέπη μας μιλάμε πάντα, να μην το ξεχνάμε ποτέ.

 

http://greeklignite.blogspot.gr/2014/07/10.html

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ Η ΝΤΡΟΠΗ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΕΦΤΑΙΓΕ ΤΟ ΚΑΤΣΑΒΙΔΙ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΥ

Στη χώρα που χάθηκε η ντροπή, στο τέλος θα μας πουν ότι έφταιγε το κατσαβίδι του ηλεκτρολόγου ...

Στα μέσα της εβδομάδας μια άτυχη τετραπληγική γυναίκα έχασε τη ζωή της στα Χανιά, λίγη ώρα αφού συνεργείο της ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα τροφοδοσίας των μηχανημάτων, που την κρατούσαν επί 20 χρόνια στη ζωή. Άναυδη παρακολουθεί η κοινωνία το θέατρο του παράλογου, που εξελίσσεται από τότε, για το αν ήξερε ή δεν ήξερε η ΔΕΗ πού έκοψε το ρεύμα, για το αν ο μετρητής ήταν στο όνομα του θύματος ή όχι, για το πόσο ήταν το ύψος της οφειλής με ή χωρίς το χαράτσι, για το αν οι συγγενείς είχαν ενημερώσει τη ΔΕΗ ή όχι, για το αν αυτός που έκοψε το ρεύμα ήταν υπάλληλος της ΔΕΗ ή εργολάβου της ΔΕΗ, για το αν οι ιατροδικαστές θα πουν ότι ο θάνατος οφείλεται στη διακοπή του ρεύματος ή είναι συμπτωματικός.
"Δεν ήταν καταχωρημένη στο Μητρώο Ευάλωτων Πελατών" είπαν οι γραφειοκράτες. Στη χώρα που χάθηκε η ντροπή, η "εξουσία" βγάζει ένα "φετφά" και καλεί τους υπηκόους να τον πληροφορηθούν και να συμμορφωθούν. Αν τύχει και δεν το πληροφορηθούν ή αν θεωρούν ότι είναι ήδη τα προηγούμενα 20 χρόνια "ευάλωτοι πελάτες", τι να κάνουμε, έχασαν. Ακόμα και τη ζωή τους.
Σε μια σοβαρή κοινωνία, σε ένα σοβαρό κράτος, ένα τέτοιο περιστατικό θα είχε προκαλέσει την αυτεπάγγελτη παρέμβαση της δικαιοσύνης, θα είχαμε ήδη τις παραιτήσεις τουλάχιστον του προέδρου της ΔΕΗ και του ΔΕΔΔΗΕ. Η δουλειά σας, κύριοι, δεν περιλαμβάνει το να τραβάτε το καλώδιο που κρατάει στη ζωή τους ασθενείς. Αλλά ...
ποιος παραιτήθηκε ποτέ στην Ελλάδα σε ένδειξη ευθιξίας; Αυτά συμβαίνουν μόνο σε κάποιες εξωτικές χώρες, σαν τις "υπανάπτυκτες" δυτικές δημοκρατίες. Σαν την Αυστραλία, την Ιαπωνία, τη Γερμανία. Ή και την Κόστα Ρίκα, που αντιμετωπίσαμε πρόσφατα στο Μουντιάλ. Εδώ, στην Ελλάδα, η "καρέκλα" είναι που καταξιώνει τον άνθρωπο και γαντζώνονται όλοι σ' αυτή, όχι ο άνθρωπος την "καρέκλα". Στις 6 Ιανουαρίου 2014 στην Ελλάδα γιορτάζαμε τα Φώτα, αλλά την ίδια στιγμή το Spiegel "άλλαζε τα φώτα" στην κυβέρνηση, πετώντας στα σκουπίδια το success story των ΣαμαροΒενιζέλων και αποκαλώντας τη χώρα failed state, "περίπου σαν το Αφγανιστάν και το Πακιστάν". Δυο χρόνια μετά το failing state των New York Times, καθόλου δεν εκτίμησε το Spiegel το έργο των ΣαμαροΒενιζέλων. Δεν γνωρίζουμε αν στο Αφγανιστάν κόβουν το ρεύμα που κρατάει στη ζωή τετραπληγικούς ασθενείς και ίσως κάτι τέτοια να μη γίνονται ούτε και εκεί. Αλλά σε μια χώρα όπου υπουργοί υγείας γίνονται ο Γεωργιάδης και ο Βορίδης, ίσως κάποιοι ονειρεύονται να αναβιώσουν τον Καιάδα, για να ξεφορτώνονται τους ασθενείς.

Είναι η ίδια χώρα όπου με δυο γραμμές η κυβέρνηση κατήργησε τη διάταξη για τον παράνομο πλουτισμό των πολιτικών, η ίδια χώρα που ο υπουργός οικονομικών δεν παρίσταται ως πολιτική αγωγή κι ο υπουργός υγείας αναλαμβάνει την υπεράσπιση των καταχραστών του δημόσιου χρήματος, προκειμένου αυτοί ανενόχλητοι να "κάνουν ζημιές" στα "πολιτιστικά κέντρα" της Μυκόνου. Είναι η ίδια χώρα, στην οποία, 25 χρόνια μετά το Ειδικό Δικαστήριο για την Τράπεζα Κρήτης του Κοσκωτά, κανείς δεν διανοείται να καθήσει στο δικαστήριο αυτούς που ευθύνονται για το σκάνδαλο της Proton Bank. Αλλά μάλλον για την κυβέρνηση δεν υπάρχει καν σκάνδαλο ...
Στις αρχές Ιουλίου, πάνω στη συζήτηση για την απεργία στη ΔΕΗ, ο ανεκδιήγητος Ταμήλος μας είπε ότι "το ρεύμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό, μπορούμε να γυρίσουμε στα χωριά και να ζούμε με γκαζόλαμπες". Την ίδια στιγμή η νέα κυβερνητική επίτροπος, ουπς, εκπρόσωπος, τσίριζε ότι οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ "δεν έχουν δικαίωμα να κατεβάζουν τους διακόπτες και μάλιστα στην αιχμή της τουριστικής περιόδου". Πολύ σωστά, είπαμε τότε, το τυπικό -όχι το ηθικό- δικαίωμα να κατεβάζουν τους διακόπτες το έχουν μόνο η κυβέρνηση και η διοίκηση της ΔΕΗ, κανένας άλλος. Η κυβέρνηση και η διοίκηση της ΔΕΗ, που πέρυσι το Δεκαπενταύγουστο άφησαν χωρίς ρεύμα τη Σαντορίνη, έναν απ' τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς της χώρας. Η κυβέρνηση και η διοίκηση της ΔΕΗ, που έχουν αφήσει χωρίς ρεύμα 350 χιλ. νοικοκυριά, πότε με το χαράτσι του φόρου ακινήτων, πότε με το χαράτσι του φόρου για τις ΑΠΕ και πότε ανεβάζοντας κάθε τρεις και λίγο την τιμή της κιλοβατώρας, που ο άνεργος κι ο χαμηλόμισθος εργαζόμενος αδυνατούν πλέον να πληρώνουν.Σ' αυτό το περιβάλλον κοινωνικού μπάχαλου, που έχει προκαλέσει η κυβέρνηση και η τρόικα, τα θύματα είναι ουκ ολίγα. Χιλιάδες πολίτες αυτοκτόνησαν στα χρόνια των μνημονίων, επειδή δεν είχαν τη δυνατότητα να είναι συνεπείς στις οικονομικές τους υποχρεώσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες έμειναν χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, για να μην κάνει ο κάθε Τζαμτζής "το σκ@@ό του παξιμάδι". Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες έτρεξαν να μπουν στο "κοινωνικό" τιμολόγιο, που το χρυσοπληρώνουν οι υπόλοιποι Έλληνες, για να μην τους κοπεί το ρεύμα και δημιουργήθηκε μια νέα, απίθανη εστία γραφειοκρατίας. Όχι, δεν φταίει η κυβέρνηση γι' αυτό, φταίνε οι πολίτες, που δεν καταλαβαίνουν τη βαθιά σοφία της κυβέρνησης και του Ταμήλου. Πόσο δίκιο είχε τελικά ο Μηλιώκας ...
Η άτυχη γυναίκα στα Χανιά ήταν ένα ακόμα θύμα του κοινωνικού μπάχαλου. Γι' αυτό μην αμφιβάλετε καθόλου ότι μετά τις ΕΔΕ, τις ανακρίσεις, τις ιατροδικαστικές εξετάσεις, τις τοξικολογικές εξετάσεις κι ό,τι άλλο ακολουθήσει, δεν αποκλείεται καθόλου το συμπέρασμα στο τέλος να είναι ότι δεν θα φταίει η κυβέρνηση, δεν θα φταίει η ΔΕΗ, θα φταίει το κατσαβίδι του ηλεκτρολόγου που έκοψε το ρεύμα. Σαν το όπλο του φονιά, που εκπυρσοκρότησε "τυχαία κι από μόνο του", την ώρα που αυτός σημάδευε το θύμα "στο σταυρό". Γι' αυτό και αμέσως μετά το θάνατο στα Χανιά, παρά το σάλο που ξεσηκώθηκε, η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα και σε άλλο τετραπληγικό, στη Ν. Αγχίαλο Μαγνησίας.
Το έχουμε πει πολλές φορές: όρος για την επιβίωση της χώρας είναι να απαλλαγούμε απ' το βαθιά σάπιο πολιτικό σύστημα. Και να χτίσουμε τη Νέα Ελλάδα, με Νέο Σύνταγμα και νέο πολιτικό σύστημα.

http://greeklignite.blogspot.gr/2014/07/blog-post_28.html

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΞΑΧΡΟΝΟΥ ΑΣΤΕΓΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ

Εξάχρονος άστεγος παλαιστής χωρίς πόδια (VIDEOS)
Ένας τρομερός άστεγος μπόμπιρας από τις ΗΠΑ παραδίδει καθημερινά μαθήματα ζωής, αφού κατάφερε να γίνει πρωταθλητής στην πάλη, χωρίς να έχει πόδια!

                            

Προερχόμενος από το Λονγκ Μπιτς των Ηνωμένων Πολιτειών, ο μόλις έξι χρονών Αζάια Μπιρντ δείχνει σε όλους πως αν έχεις πραγματική θέληση, μπορείς να ξεπεράσεις όποια δυσκολία βρεθεί στο δρόμο σου.
Γεννημένος χωρίς πόδια, ο Αζάια ήξερε από την αρχή πως έπρεπε να δώσει σκληρή μάχη προκειμένου να έχει μια όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική ζωή.
Ο μικρός όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω, αλλά έγινε πρωταθλητής στην πάλη, αφήνοντάς τους πάντες άφωνους με τα κατορθώματά του.
Ο εξάχρονος, που είναι αναγκασμένος να χρησιμοποιεί μόνο τα χέρια του για να μετακινηθεί, προέρχεται από οικογένεια αστέγων. Οι γονείς του δεν έχουν χρήματα να του αγοράσουν αναπηρικό καροτσάκι, αλλά ο ίδιος δεν πτοείται.

"Δεν έχω πόδια, δεν τα χρειάζομαι όμως γιατί είμαι παλαιστής. Είμαι ένας μονομάχος. Πιο δυνατός από όλους".Δείτε τα VIDEO: 
     

 

 

http://www.contra.gr/Sports/Wrestling/eksaxronos-palaisths-xwris-podia-videos.2946683.html



 

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΜΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ 27-07-2014

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΜΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ

 

Σε κεντρικό σημείο της πόλης της Πτολεμαΐδας έχει αναρτηθεί το συγκεκριμένο baners. Δεν θέλουμε να γίνουμε μάντεις κακών αλλά εύλογα προκύπτουν ερωτήματα που εμείς ως ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΟΡΔΑΙΑΣ θέτουμε μόνο μερικά και οι υπεύθυνοι πρέπει να αντιδράσουν ΆΜΕΣΑ.

1^ον Οι σύλλογοι ή οι Δήμοι παίρνουν άδεια για τις αναρτήσεις των baners; Αν ναι ποίοι δίνουν την άδεια και με ποια κριτήρια;

2^ον Ποιος επιλέγει τον ή τους χώρους ανάρτησης των baners;

3^ον Λαμβάνεται μέριμνα για το πόσο ασφαλή είναι τα baners;

Το συγκεκριμένο baners λόγω της αιχμηρότητας της μιας άκρης του πλαισίου του και δεδομένου του ύψους από το δάπεδο περίπου 1,60 του μέτρου εγκυμονεί κίνδυνο σοβαρού ατυχήματος.