ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ ΗΤΑΝ Η ΑΙΧΜΗ ΤΟΥ ΔΟΡΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Το ζήτημα της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας, ήταν η αιχμή του δόρατος για τα Ποντιακά ζητήματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

 

Το ζήτημα της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας, ήταν η αιχμή του δόρατος για τα Ποντιακά ζητήματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Μεγάλη ανταπόκριση και συμμετοχή είχε η διημερίδα που διοργάνωσε την Κυριακή 6 και τη Δευτέρα 7 Απριλίου 2014, ο Γιώργος Χατζημαρκάκης, πρόεδρος των Ελλήνων Ευρωπαίων Πολιτών και ευρωβουλευτής, σε συνεργασία με τους εκπροσώπους των Ποντιακών οργανώσεων από την Ελλάδα και το Εξωτερικό στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Στόχος του κ. Χατζημαρκάκη ήταν να ανοίξει η συζήτηση για την τύχη των ελληνοχριστιανικών μνημείων και για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία, σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ο κ. Χατζημαρκάκης ενημέρωσε τους παρισταμένους σχετικά με την προφορική πρόταση που κατέθεσε για το ναό της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας, σε συνεργασία με την «Εύξεινο Λέσχη Ευρωπαίων Πολιτών» και άλλες Ποντιακές οργανώσεις, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η οποία και υπερψηφίστηκε στις 13 Μαρτίου 2014.

 

Σχετικά με αυτό το επίτευγμα ο ίδιος δήλωσε πως «στόχος μας είναι να αποσταλεί προς την Τουρκική κυβέρνηση σχετικό ψήφισμα, με το οποίο να ζητάει την επαναλειτουργία του ναού της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας ως Μουσείου». Ιδιαίτερη σημασία αποτέλεσε το γεγονός ότι κ. Χατζημαρκάκης κατάφερε να συγκεντρώσει ονόματα δεκάδων Ευρωβουλευτών από όλα τα κράτη μέλη οι οποίοι υπέγραψαν σχετικό ψήφισμα με το οποίο εξουσιοδοτούνται τα αρμόδια όργανα του Ε.Κ. να ζητήσουν το Ελληνοχριστιανικό μνημείο της Αγίας Σοφίας, να ενταχθεί στην λίστα με τα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Στα πλαίσια της διημερίδας αυτής, η αντιπροσωπεία των Ποντιακών φορέων επισκέφθηκε την Κυριακή 6 Απριλίου και τέλεσε στον ιερό ναό των Ταξιαρχών στις Βρυξέλλες, μνημόσυνο στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας, στο οποίο μίλησε ο κ. Στέφανος Τανιμανίδης, επ. πρόεδρος της ΠΟΠΣ, παρουσία του Πρέσβη της Ελλάδος κ. Κωνσταντίνου Χαλαστάνη, της Γενικής Προξένου, επισήμων και πλήθος ομογενών.
Τη Δευτέρα 7 Απριλίου, οι εκπρόσωποι των Ποντιακών οργανώσεων συναντήθηκαν με τον επικεφαλή της Επιτροπής Εξωτερικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κ. Elmar Brok, τον επικεφαλή στα θέματα της Τουρκίας στην γενική διεύθυνση διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κ. Jean-Christophe Filori, τον Γερμανό ευρωβουλευτή Τούρκικης καταγωγής, στην μεικτή κοινοβουλευτική ομάδα για σχέσεις με την Τουρκία, κ. Ismail Ertug, καθώς και με τους επικεφαλείς Ευρωβουλευτές των Ελληνικών κομμάτων.
Στην εκδήλωση που ακολούθησε το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο κ. Χατζημαρκάκης ενημέρωσε τους παρισταμένους σχετικά με την προφορική πρόταση που κατέθεσε για το ναό της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας ενώ ο κ. Χρήστος Δουλγερίδης, υπ. Τουρισμού του Βελγίου τόνισε ότι «Η Τουρκία δεν μπορεί να ελπίζει ότι μπορεί ποτέ πλήρως να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση αν δεν σεβασθεί τα ανθρώπινα και θρησκευτικά δικαιώματα λαών που ζουν στην επικράτειά της και αν δεν συμβιβασθεί με το ιστορικό της παρελθόν».

 «Η τρισχιλιόχρονη ειρηνική και δημιουργική παρουσία του ελληνισμού στις περιοχές του ιστορικού Πόντου, μετά τον ξεριζωμό του το 1923 από τις εστίες τους, άφησε πίσω εκτός από δεκαπλάσια περιουσία από αυτή που ως ανταλλάξιμη τους δόθηκε στην Ελλάδα, αλλά και χιλιάδες ελληνοχριστιανικά μνημεία, που δυστυχώς οι κατακτητές δεν σεβάστηκαν και κατέστρεψαν ή αλλοίωσαν την φυσιογνωμία τους». Μια τέτοια ξεχωριστή περίπτωση είναι και αυτή της πρόσφατης αλλαγής χρήσης του ναού της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας από μουσείο σε τζαμί, τόνισε ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας κ. Στάθης Ταξίδης. Ενώ θύμισε στους συνέδρους, ότι το Τουρκικό σύγχρονο κράτος, οικοδομήθηκε πάνω στον πόνο, το δάκρυ και το ανθρώπινο αίμα, χιλιάδων αθώων θυμάτων και οφείλει να αλλάξει επιτέλους αυτήν την αδιέξοδη πολιτική.
Στην εισήγησή του ο Γενικός Γραμματέας του «Ιδρύματος Παναγία Σουμελά», Δικηγόρος και εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας Αυστραλίας, κ Χαράλαμπος Αποστολίδης, αφού διάβασε το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Κων/λεως, κ. Βαρθολομαίου, κατέθεσε πρόταση, προς τις αρμόδιες αρχές της Τουρκίας, τα φυλασσόμενα σε διάφορους χώρους στην Τουρκία, κειμήλια της Μονής της Παναγίας Σουμελά, να μεταφερθούν και να τοποθετηθούν στους ανακαινισμένους χώρους της, για να είναι προσβάσιμα στους χιλιάδες που κάθε χρόνο την επισκέπτονται. Ενώ τόνισε ότι, «απαραίτητη προϋπόθεση καλής γειτονίας και ανάπτυξης σχέσεων με την Τουρκία, που είναι σε μία προοπτική να αποκτήσει στενότερους δεσμούς με την Ε.Ε., είναι να δει η κάθε πλευρά, αυτοκριτικά, το δικό της παρελθόν».

Ο Αρμενικής καταγωγής, Director of the political office of AR.F. mr. Ciro Manoyan, τόνισε πως η πολιτική του παντουρκισμού Χριστιανικών μνημείων, που επιχειρήθηκε στην Τουρκία, την περίοδο 1914-1923, είχε σαν αποτέλεσμα τη σφαγή 2.000.000 εκατομμυρίων αθώων ψυχών, Αρμενίων και Ελλήνων του Πόντου, καθώς και την καταστροφή και τη σύληση ιστορικών χριστιανικών μνημείων. Την καταδίκη της πολιτικής της Γενοκτονίας, από τις Τουρκικές κυβερνήσεις, που συντελέσθηκε σε βάρος αθώων θυμάτων αλλά συνεχίστηκε σε βάρος ιστορικών ελληνοχριστιανικών μνημείων, για χρόνια και είχε σαν αποτέλεσμα, εκτός από τα χιλιάδες θύματα, τόσο την καταστροφή ιστορικών μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς στον Πόντο, όσο και στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ποντιόφωνων της Τουρκία, ζήτησε από τους παριστάμενους Ευρωβουλευτές, ο πρόεδρος του ΠΑ.Σ.Π.Ε., Αντιπερειφερειάρχης Σερρών, κ. Γιάννης Μωυσιάδης.
«Από το Ευρωκοινοβούλιο και τα θεσμικά όργανά της Ε.Ε. ζητάμε να επιμείνουν σε αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας και φυσικά να πιέσουν την Τουρκία για αυτή την αναγνώριση, ώστε η Ε.Ε. να μην είναι μόνο η Ευρώπη των σπρέντς, των τραπεζιτών και των οικονομικών μεγεθών, αλλά και η Ευρώπη των δικαιωμάτων του ανθρώπου, του πολιτισμού, της ανεξιθρησκίας», τόνισε, μεταξύ άλλων, η Αντιπρόεδρος της Π.Ο.Π.Σ., κ. Βούλα Τεκτονίδου.

 «Η προσπάθειά μας για την διατήρηση και προβολή της ιστορίας και του πολιτισμού του Πόντου, αλλά και αγώνας μας να πείσουμε το Τουρκικό κράτος να συμβιβασθεί με το ιστορικό του παρελθόν, αποτελεί προτεραιότητά μας.
Πιστεύω ενέργειες σαν αυτή των τελευταίων χρόνων, δηλ. της άδειας που δόθηκε 80 χρόνια μετά την εγκατάλειψή της, για την επαναλειτουργία της Μονής της Παναγίας Σουμελά, της αποκατάστασης και ανακαίνισης Ελληνοχριστιανικών μνημείων που καταστράφηκαν και απόδοσης τους στην αρχική φυσιογνωμία και χρήση τους, μπορούν να συμβάλουν στην προσέγγιση των λαών Ελλάδας, Τουρκίας. 
Γιατί πιστεύουμε ότι όταν εκδημοκρατισθεί η Τουρκία και δει κατάματα το παρελθόν της, τότε μόνον μπορούμε να ελπίζουμε στην οικοδόμηση σχέσεων καλής γειτονίας με τους πολίτες της, επισήμανε από την πλευρά του, ο συντονιστής της εκδήλωσης και Επίτιμος Πρόεδρος της Π.Ο.Π.Σ, κ. Στέφανος Τανιμανίδης.
«Είμαστε έτοιμοι να καταθέσουμε προτάσεις, για την υλοποίηση σειράς πρωτοβουλιών σε σχέση με τα θέματα της ιστορίας και του πολιτισμού του ιστορικού Πόντου και να τις υλοποιήσουμε, σε συνεργασία με πανεπιστημιακούς, πολιτιστικούς φορείς και την τοπική αυτοδιοίκηση, στην Τουρκία», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Ποντιακής Νεολαίας, νομικός –επιχειρηματίας Ντένιζ Λεόνωφ.

Έχουμε τη βούληση να συνεχίσουμε τον αγώνα των προγόνων μας, έως ότου δικαιωθεί η μνήμη των 353.000 θυμάτων της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλιστές, τόνισαν, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων στις Βρυξέλλες, «Καμίαν κ΄εν αργός», κ. Γιώργος Σιδηρόπουλος, καθώς και εκπρόσωποι Ποντιακών φορέων από την Ελλάδα, τις χώρες της πρ. Ε.Σ.Σ.Δ ,την Νότιο Αφρική, κρατών της Ευρώπης και την Αυστραλία. Η ημερίδα αυτή, όπως τονίστηκε από τους εκπροσώπους των Ποντιακών οργανώσεων, είναι η συνέχεια σειράς δράσεων τους, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με στόχο την ευαισθητοποίηση των θεσμικών εκπροσώπων των λαών της Ευρώπης, σε ένα θέμα που δεν αφορά μόνο τον Ελληνισμό, αλλά όλο τον πολιτισμένο κόσμο.
Ενώ ζήτησαν από τους παρευρισκόμενους ευρωβουλευτές να εισηγηθούν στην ολομέλεια του σώματος, την καθιέρωση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, της 19ης μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού. Στη διάρκεια των ομιλιών παρουσιάστηκαν τρία DVD,με φωτογραφικό υλικό, με αντίστοιχα με τις εισηγήσεις θέματα, ενώ λειτούργησε και έκθεση σχετικής θεματικής φωτογραφίας, σε επιμέλεια της κ. Ελένης Σαββίδου.
Η ημερίδα έκλεισε με την παρουσίαση του Ποντιακού χορού "Σέρρα", που ενθουσίασε τους παρευρισκόμενους, από νέους του «Συλλόγου Ποντίων Καλαμαριάς», με τη συνοδεία στη λύρα του δικηγόρου κ. Αθανάσιου Στυλίδη και στο νταούλι του επιχειρηματία κ. Κώστα Ζώη.

Την ημερίδα συντόνισαν η Δικηγόρος Κατερίνα Τσαπικίδου και ο Δημοσιογράφος Αντώνιος Πουγαρίδης, ενώ τους καλεσμένους καλωσόρισε ο εκπρόσωπος της συντονιστικής γραμματείας, της «Ευξείνου Λέσχης Ευρωπαίων Πολιτών», τελειόφοιτος της Νομικής, κ. Χρήστος Αποστολίδης.
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν και χαιρέτησαν, ο Αιδεσιμολογιώτατος οικονόμος πατέρας Ευάγγελος Ψάλλας, ως εκπρόσωπος του Μητροπολίτη Βελγίου κ. Αθηναγόρα, οι εκπρόσωποι, του Προέδρου του Ε.Κ. κ. Σούλτς, του πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά, κ. Θεόδωρος Καράογλου, Υπουργός Μακεδονίας Θράκης, του Υπουργού εξωτερικών Ευάγγελου Βενιζέλου, πρέσβης κ. Χαλαστάνης Κωνσταντίνος, του Υπουργού πολιτισμού κ. Πάνου Παναγιωτόπουλου, της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ν.Δ. κ. Μαριέττα Γιαννάκου, του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., βουλευτής κ. Παναγιώτης Κουρουμπλής, των ΑΝ.ΕΛ., βουλευτής κ. Γαβριήλ Αβραμίδης, της ΔΗΜ.ΑΡ., η Ευρωβουλευτής κ. Μαριλένα Κοππά, του Κ.Κ.Ε. ο Ευρωβουλευτής κ. Αγγουράκης Χαράλαμπος, μεταφέροντας και σχετικά μηνύματα των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων τους.
Στην ημερίδα παρέστη επίσης και ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής, κ. Κασπάρ Καραμπετιάν, που μετέφερε την απόφαση του φορέα τους, για αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου.  

 

 

   

 

 

 

 

 

Η ''ΜΙΚΡΗ'' ΔΕΗ ΑΠΕΤΥΧΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ (ΤΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ)

Η «μικρή ΔΕΗ» απέτυχε στην Ευρώπη (του Ξενοφώντα Μιχαηλίδη) 

 

Η ΕΠΙΤΥΧΗΣ εισαγωγή του ανταγωνισμού σε πολλούς κλάδους της οικονομίας κατά τις τελευταίες δεκαετίες χρησιμοποιείται αναγωγικά ως επιχείρημα όχι μόνον για το άνοιγμα του τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας στον ανταγωνισμό αλλά και για την ιδιωτικοποίηση/εκχώρησή του μέσω του πλέον σκληρού καπιταλιστικού εργαλείου της αποεπένδυσης-divestment. Η ελκτική δύναμη της ρητορικής των μεταρρυθμίσεων με το κοινό δεν πρέπει να λησμονείται. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί στην «απελευθέρωση», στο «σπάσιμο μονοπωλίων», το «άνοιγμα των αγορών» και ποιος δεν θα ήθελε τις «μεταρρυθμίσεις»; Η πηγή αυτής της πλάνης -θύματα της αφήγησής της φαίνεται να είναι και αρμόδιοι υπουργοί- προέρχεται από το γεγονός ότι δεν λαμβάνουν υπόψη τους ούτε τη συμβατική οικονομική θεωρία των οικονομιών μεγάλης κλίμακας ούτε τις πολύ συγκεκριμένες και κρίσιμες ιδιαιτερότητες του κλάδου της ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά ούτε και τις εξελίξεις στις κυριότερες οικονομίες του πλανήτη που πειραματίστηκαν κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Τόσο η οικονομική θεωρία όσο και η ιστορική μαρτυρία μάς δίνουν ένα σύνολο περιστάσεων, όπου, όταν υπάρχουν οικονομίες κλίμακας σε αρκετά μεγάλη έκταση που συνεπάγονται μεγάλα ποσά κεφαλαίου, όπως αυτές των αγορών ηλεκτρισμού, τότε η ισορροπία της αγοράς απαιτεί περιορισμένο αριθμό επιχειρήσεων (ολιγοπώλιο) που προσφεύγουν σε σειρά πρακτικών που είτε διευκολύνουν τη μεταξύ τους σύμπραξη, είτε περιορίζουν τον ανταγωνισμό. Τέτοιες πρακτικές όχι μόνον οδηγούν σε υψηλότερες τιμές, αλλά και παραμορφώνουν την οικονομία και οδηγούν σε οικονομικές αναποτελεσματικότητες. Μικρός αριθμός ανθρώπων αποκτά τεράστιες περιουσίες και η συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας και η ανάδειξη των διαπλεκόμενων συμφερόντων είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Στις περιπτώσεις που ο ανταγωνισμός περιορίζεται από τέτοιες οικονομίες κλίμακας, γράφει ο νομπελίστας της οικονομίας Stiglitz (1994), η πολιτική ανταγωνισμού δεν είναι ο τρόπος επίτευξης οικονομικής αποτελεσματικότητας. Δεν υπάρχει τρόπος να έχουμε ανταγωνισμό και ταυτόχρονα να επωφελούμαστε πλήρως από τις οικονομίες κλίμακας. Στην αγορά ενέργειας, ωστόσο, ο ατελής ανταγωνισμός φαίνεται πως είναι εγγενής και λόγω των ιδιαιτεροτήτων του προϊόντος. Ο συνδυασμός της αδυναμίας αποθήκευσης της ηλεκτρικής ενέργειας, των υψηλών διακυμάνσεων των τιμών, της χαμηλής ελαστικότητας της ζήτησης, διευκολύνει την άσκηση μονοπωλιακής δύναμης στην αγορά. Το καλύτερο αντίδοτο ωστόσο για την άρση μιας πλάνης/μυθολογίας είναι μια υγιής δόση πειραματικής πραγματικότητας:

1). Αντί για τη μείωση των τιμών, η απελευθέρωση της αγοράς οδήγησε σε υψηλότερες τιμές. Σε μια ανταγωνιστική αγορά οι επενδυτές απαιτούν υψηλότερο συντελεστή απόδοσης επί του κεφαλαίου που επενδύουν σε σχέση με μια ρυθμιζόμενη βιομηχανία -υψηλότερος κίνδυνος ισούται με υψηλότερη απόδοση (Dr.Ρ. Watts 2001). 

2). Αντί ανταγωνισμού η απελευθέρωση οδήγησε σε αύξηση συγκέντρωσης (European Commission 2001-2008). Επτά εταιρείες -the seven brothers, με σκωπτική παραπομπή στις πετρελαϊκές seven sisters- ελέγχουν πάνω από τα δύο τρίτα των αναγκών της Ε.Ε. σε ηλεκτρική ενέργεια.

3). Η ολιγοπωλιακή ισορροπία της αγοράς, σε συνδυασμό με τις ιδιαιτερότητες του προϊόντος, απαιτεί κάποια δαπανηρή πηγή αποθεμάτων για να αντισταθμίζει τη συμπαιγνιακή σύμπραξη και την άσκηση μονοπωλιακής δύναμης (L.J. de Vries 2004).

4). Το κόστος των συναλλαγών (συντονισμού, πληροφόρησης – Williamson 1995) μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο από το κόστος του παλαιού υπό ενιαίο έλεγχο καθετοποιημένου μοντέλου.

5). Ο ζωτικής σημασίας ρυθμιστικός ρόλος του συστήματος των τιμών μιας ανταγωνιστικής οικονομίας αγοράς συμβατικών προϊόντων, όχι μόνο δεν τα καταφέρνει καλά στο συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον της αγοράς ενέργειας, αλλά λειτουργεί και παραπλανητικά στις επενδυτικές αποφάσεις οδηγώντας σε χρεοκοπία πολλές επιχειρήσεις (Υ. Perez 2008, J. Stiglitz 1994). Και ενώ μετά τις εμπειρίες αυτές στις ΗΠΑ, οι περισσότερες πολιτείες βρίσκονται σε κατάσταση περίσκεψης -στην ουσία ανέστειλαν την απελευθέρωση της αγοράς τους- η Ευρωπαϊκή Ενωση επιμένει στην υιοθέτηση και την κλιμάκωση μιας επιθετικής στρατηγικής ρύθμισης και ελέγχου των μονοπωλιακών πρακτικών εισάγοντας και νέες οδηγίες. Μια επισκόπηση των πολιτικών παρεμβάσεων και των πολιτικών ανταγωνισμού των άλλων κρατών της Ε.Ε. καταδεικνύει ότι, στη συντριπτική τους πλειονότητα, τα πρώην κρατικά μονοπώλια ενέργειας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, προκειμένου να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν στο πλαίσιο του ανταγωνισμού, επέλεξαν το μοντέλο των εξαγορών, συγχωνεύσεων και ιδιωτικοποιήσεων· να γίνουν, δηλαδή, ισχυρότερα αυξάνοντας το μέγεθός τους. Οι περισσότερες χώρες της Ε.Ε. πείστηκαν ότι, για να επιβιώσουν στις διεθνείς αγορές, χρειάζονται μεγάλες επιχειρήσεις. Οι αντιμονοπωλιακές πολιτικές έμειναν στην άκρη, ώστε οι νέοι γίγαντες να ανταγωνιστούν το φάντασμα του Στάλιν ή τη σύγχρονη καπιταλιστική απειλή του Πούτιν, την τεράστια κρατική Gazprom. Η Επιτροπή ούτε φαίνεται να έχει την πολιτική βούληση αλλά και είναι και αμφίβολο αν έχει και τη δύναμη και τις δεξιότητες για την αντιμετώπιση των ολιγοπωλίων. Παρ’ όλο που η προσαρμογή της ενεργειακής πολιτικής της χώρας στις αλλαγές του διεθνούς περιβάλλοντος συζητιέται, χωρίς να έχει σημειωθεί καμία πρόοδος, για τουλάχιστον μία δεκαετία, σήμερα, υπό την απειλή της δαμοκλείου σπάθης του Μνημονίου, η χώρα ταλαντεύεται αμήχανη μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής ιδιοκτησίας της ΔΕΗ (μικρή και μεγάλη ΔΕΗ, εκχώρηση 17%, διάσπαση 40%,) μεταξύ αφανισμού και μετασχηματισμού. Η αμυντική στάση που ακολουθήθηκε αποδείχθηκε αυτοκαταστροφική. Ο κεφαλαιουχικός εξοπλισμός απαξιώνεται. Η παραγωγικότητα, αντί να αυξάνεται, φθίνει. Δεν καταφέρνει ούτε να αυτοπεριοριστεί ούτε να οικουμενικοποιηθεί και να αποτινάξει τις βαθιά συντηρητικές νοοτροπίες της μονοπωλιακής περιόδου. Η αλλαγή του ιδιοκτησιακού της καθεστώτος προβάλλει ως αναπόφευκτη και κάθε προσπάθεια να παραμείνει η ΔΕΗ κρατική και ενιαία θεωρείται καθυστέρηση του αναπόφευκτου. Μια ιδιωτικοποίηση -στην ουσία μια εφάπαξ μεταβίβαση του όποιου πλούτου από το δημόσιο τομέα προς τους ιδιώτες- σχεδιάζεται ώστε α) να εξασφαλίσει οικονομική αποτελεσματικότητα και β) να επιτύχει ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη δυνατή «πρόσοδο» για το κράτος. Η απόκτηση πλήρους προσόδου είναι, βεβαίως, σημαντική, καθώς το κράτος πρέπει να διασφαλίσει έσοδα και οποιαδήποτε υποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων του ενεργητικού της επιχείρησης, λόγω της κρίσης, συνεπάγεται ένα πραγματικό κοινωνικό κόστος, γιατί αναγκάζει την κυβέρνηση να βρει περισσότερο χρήμα με παραμορφωτική φορολόγηση. Και αν ακόμη υποθέσουμε ότι σχεδιάζεται η καλύτερη πλειοδοτική διαδικασία για τη μεγιστοποίηση της εισπραττόμενης από την πώληση αξίας, η κυβέρνηση δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι θα κερδίσει στον πλειστηριασμό ο πιο αποτελεσματικός παραγωγός ή αυτός που θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του. Ο δεύτερος στόχος, ο στόχος της αποτελεσματικότητας, συνιστά και το μεγάλο διακύβευμα για την κυβέρνηση, καθώς αυτό συνδέεται άρρηκτα με τα θέματα της κατανομής του πλούτου· η έλλειψη ενδιαφέροντος για την κατανομή μπορεί σε μερικά χρόνια να κατατρύχει την οικονομία, όχι μόνο με τη μορφή κοινωνικής αναταραχής, αλλά και με τη στενότερη έννοια μιας μακροχρόνιας οικονομικής αναποτελεσματικότητας. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κρατική ιδιοκτησία είναι πανάκεια και κατά συνέπεια πρέπει να λειτουργεί όπως λειτουργούσε μέχρι σήμερα. Οι μονοπωλιακές δομές, είτε στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, είναι συνήθως αναποτελεσματικές. Στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον, αν δεν μπορεί να αναμετρηθεί κανείς στα επίπεδα που θέτουν οι ηγέτες του κλάδου, δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα επιβιώσει, πόσω μάλλον να λειτουργήσει επιτυχημένα. Μια καθαρά αμυντική στάση θα ήταν και αυτοκαταστροφική. Γι’ αυτό και δεν αρκεί να αντιμαχόμαστε και να κατακεραυνώνουμε τον ανεύθυνο και ανεξέλεγκτο ολιγοπωλιακό ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς και το εξίσου ανεύθυνο και ίσως ουσιαστικά ανεξέλεγκτο κρατικό μονοπώλιο χωρίς να προτείνουμε τίποτα στη θέση τους. Πώς όμως θα μπορούσε να οργανωθεί ένα μονοπώλιο ώστε το μέλλον του να ανταγωνίζεται το παρόν του; Εχει άραγε καμιά σημασία η ιδιοκτησία; Μήπως οι κρατικές EDF, Vattenfall κ.λπ. είναι λιγότερο αποτελεσματικές από τις ιδιωτικές ΕΟΝ ή Endesa; Ή μήπως οι περίφημοι μάνατζερ του ιδιωτικού τομέα δεν διαθέτουν τη διακριτική ευχέρεια να επιδιώκουν ίδια συμφέροντα αντίστοιχα με αυτά των εργατών και των διευθυντών των δημοσίων επιχειρήσεων; Είναι έμφυτες οι αδυναμίες της ελληνικής κρατικής επιχείρησης; Ανταγωνιστικότητα με έξι δεσμεύσεις Ξεχωρίζω έξι στρατηγικές αποφάσεις/δεσμεύσεις που θα μπορούσαν να καταστήσουν τη ΔΕΗ αντίστοιχα ανταγωνιστική:

1). Θεσμική δομή/θωράκιση που θα εξασφαλίζει την ανεξαρτησία της επιχείρησης, θα μειώσει την πολιτική δύναμη των υπουργείων, με τρόπο ώστε να εξασφαλισθεί ότι η επιχείρηση δεν θα λειτουργεί σαν προέκταση της κυβέρνησης, ότι θα τηρεί τις δεσμεύσεις της.

2). Θεσμική δομή/θωράκιση της δυνατότητας προαγωγής από το επίπεδο του απλού εργάτη ώς αυτό του διευθυντή σύμφωνα με τις ικανότητες, την απόδοση και τις προσπάθειες· η ισχύς και η συνοχή μιας ελεύθερης κοινωνίας βασίζονται στην πραγματοποίηση της υπόσχεσης των ίσων ευκαιριών.

3). Δουλειά της ΔΕΗ πρέπει να είναι η πρόβλεψη / εξυπηρέτηση του κοινού όχι μόνον με αποτελεσματικό αλλά και με επικερδή τρόπο· η οργάνωση και η χρηματοδότηση της εταιρείας έτσι ώστε η καλύτερη εξυπηρέτηση να έχει ως αποτέλεσμα και τα μέγιστα οικονομικά οφέλη.

4). Ο επαναπροσδιορισμός του διλήμματος από δίλημμα ιδιωτική ή δημόσια παραγωγή σε κατάλληλη ισορροπία μεταξύ αγορών και κράτους, με δυνατότητα πολλών ενδιάμεσων μορφών οικονομικής οργάνωσης (συμμαχίες, συνεργασίες, κοινοπραξίες, κ.λπ.), και η εξύψωση του Coopetition (σύμμειξη των cooperation και competition, που σημαίνει τον ανταγωνισμό εν συνεργασία), σε «τρίτο δρόμο» ανάμεσα στον ανεύθυνο και ανεξέλεγκτο ανταγωνισμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και το εξίσου ανεύθυνο, και μάλιστα ουσιαστικά ανεξέλεγκτο, κρατικό μονοπώλιο που μπορεί να οργανώσει ακόμη και ένα μονοπώλιο ώστε το μέλλον να ανταγωνίζεται το παρόν.

5). Η αναγνώριση/υιοθέτηση του κοινωνικού ελέγχου ως μόνη εναλλακτική λύση απέναντι στην ιδιωτικοποίηση. Ενας κοινωνικός έλεγχος αποτελεσματικός, έντιμος και με αρχές είναι προς το συμφέρον της ΔΕΗ και με ζωτική σημασία για τη διατήρησή της. Στελέχωση των επιτροπών ελέγχου με αρκετό και ικανό προσωπικό και πόρους και όχι καταφύγια για αργόμισθους και συχνά ιδιοτελείς πολιτικάντηδες.

6). Τα κριτήρια επιλογής των διευθυντών και οι δραστηριότητές τους, σε όλο το φάσμα της επιχείρησης, να δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στην ικανοποίηση της εξυπηρέτησης από την επικερδή απόδοση και όχι από την ικανότητά τους να αναρριχώνται στην κομματική ιεραρχία.

Του ΞΕΝΟΦΩΝΤΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ χημικού μηχανικού, BS, MS Columbia University, ΜΒΑ University of Sheffield, πρώην προέδρου των Διπλωματούχων Μηχανικών ΔΕΗ του Ενεργειακού Κέντρου Δυτικής Μακεδονίας και τέως αντιπροέδρου του Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανικών ΔΕΗ.

http://www.kozan.gr/post/155018#sthash.2Fml8iOL.dpuf

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥ ''ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΕΠΟΧΗ'' ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΘΕΜΗ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗ