ΜΙΚΡΗ ΔΕΗ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΙΚΡΗ ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ (ΤΗΣ ΦΛΩΡΑΣ ΠΑΠΑΔΕΔΕ)

ΜΙΚΡΗ ΔΕΗ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΙΚΡΗ ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΡΙΟ

“Μικρή ΔΕΗ” σήμερα, Μικρή Ελλάδα αύριο
Της Φλώρας Παπαδέδε*

Η απόσχιση από τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού και η εκποίηση της λεγόμενης «Μικρής ΔΕΗ» δε συνιστά μόνο νέο ανήφορο ακρίβειας και αυξήσεων για τα νοικοκυριά και την όποια παραγωγική δραστηριότητα έχει απομείνει στην πατρίδα μας. Ούτε μπορεί να αντιμετωπίζεται απλά σαν μια ακόμα ιδιωτικοποίηση για να βρουν «νέο πεδίο κερδοφορίας» επιχειρηματικά συμφέροντα. 
Μαζί με την παράδοση του 17% της ΔΕΗ στο ΤΑΙΠΕΔ, την εκποίηση του ΑΔΜΗΕ (Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) και την εφαρμογή από το Σεπτέμβρη του μοντέλου ΝΟΜΕ (μετατροπή του 30% της λιγνιτικής και υδροηλεκτρικής παραγωγής της ΔΕΗ σε χρηματιστηριακό προϊόν και αναγκαστική παραχώρησή της σε ιδιώτες προμηθευτές), η «μικρή ΔΕΗ» αποτελεί καθοριστικό βήμα για την οριστική διάλυση και εξαφάνιση της βασικότερης, αν όχι της μοναδικής, αναπτυξιακής υποδομής της χώρας μας. «Μικρή ΔΕΗ» σημαίνει απλά το τέλος της ΔΕΗ.   
Η στέρηση από μια χώρα του βασικότερου αναπτυξιακού εργαλείου της, της ηλεκτρικής ενέργειας, σφραγίζει την άρση κάθε δικαιώματος του λαού μας για ανάπτυξη και ευημερία.   
Στη διαλυμένη από την κατοχή και τον εμφύλιο Ελλάδα, η οικονομία ανασυγκροτήθηκε μέσα από την εθνικοποίηση ολόκληρου του ηλεκτρενεργειακού κλάδου και τη δημιουργία του ισχυρού κρατικού μονοπωλίου της ΔΕΗ, που λειτούργησε ως ατμομηχανή της ανάπτυξής της. Οι εθνικοποιήσεις των στρατηγικών τομέων αποτέλεσαν το μοχλό της μεταπολεμικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης όλων των ευρωπαϊκών κρατών, ανεξάρτητα αν ανήκαν στη «Δύση» ή στην «Ανατολή». Για τον απλό λόγο πως το μοντέλο των απελευθερωμένων και πλήρως ιδιωτικοποιημένων αγορών ηλεκτρικής ενέργειας που κυριάρχησε επί 70 χρόνια –από το 1880 ως το 1950- αποδείχτηκε πλήρως ανίκανο να τις… ηλεκτροδοτήσει.   
Το 1950 στην Ελλάδα υπήρχαν 437 ιδιωτικές εταιρείες παραγωγής και διανομής ηλεκτρικού, δηλαδή μια «πλήρως απελευθερωμένη και ανταγωνιστική αγορά». Τι δεν υπήρχε; Ηλεκτρισμός! Ο εξηλεκτρισμός επιτεύχθηκε μόνο με τη δημιουργία εθνικού κρατικού μονοπωλίου, που αξιοποίησε το εθνικό καύσιμο για να παραχθεί φθηνό ρεύμα και κατασκεύασε το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς για να μπορέσει να φτάσει και στο τελευταίο χωριό.
Η κατοχική διοίκηση των «δανειστών» και οι κυβερνήσεις της διαλύουν τον εθνικό φορέα ηλεκτροδότησης, ξεπουλούν το λιγνίτη και τον ΑΔΜΗΕ και μας επιστρέφουν στα προπολεμικά σκοτάδια! Οι 360.000 οικογένειες που ζουν σήμερα με κομμένο το αγαθό του ηλεκτρισμού και οι θάνατοι από μαγκάλια είναι ο προπομπός…         
Τι εστί «μικρή ΔΕΗ»; Στον Πίνακα Ι παρατίθενται οι υποδομές, οι φυσικοί πόροι μα και οι… «ανθρώπινοι πόροι» που παραδίδονται στη λεηλασία των ιδιωτών .

Στη νέα, τέταρτη κατά σειρά, θυγατρική που αποσχίζεται από τη ΔΕΗ και ξεπουλιέται εντάσσεται και η πλέον σύγχρονη και φιλική στο περιβάλλον λιγνιτική μονάδα της ΔΕΗ, η Μελίτη Ι (330 MW), που παρουσιάζει μάλιστα την εξής ιδιομορφία: αποτελείται από δύο μονάδες παραγωγής, αφού η Μελίτη ΙΙ (450 MW) είναι ήδη κατασκευασμένη κατά 70%. Μια υποδομή που το 2003 κόστισε 230 δις δρχ. (700 εκ. €) παραδίδεται δωρεάν τώρα στα ιδιωτικά συμφέροντα. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!   
Μαζί της εκποιούνται ο ΑΗΣ Αμυνταίου (600 MW) και έξι Ορυχεία λιγνίτη και ξυλίτη, δηλαδή τα κοιτάσματα με την υψηλότερη θερμογόνο δύναμη. Ένα από τα σημαντικότερα τμήματα του εθνικού πλούτου και ολόκληρος ο Νομός Φλώρινας παραδίδεται στην ιδιωτική λεηλασία.   
Οι συνέπειες της απόσχισης των Ορυχείων αυτών θα είναι βαριές και για την υπόλοιπη λιγνιτική παραγωγή στη Δυτική Μακεδονία. Σειρά μελετών τόσο από εξειδικευμένους και έμπειρους μηχανικούς της ΔΕΗ, όσο και από επιστημονικούς φορείς καταδεικνύουν εδώ και δεκαετίες πως η ορθολογική εκμετάλλευση των λιγνιτικών κοιτασμάτων της περιοχής και κατά συνέπεια η αποδοτικότερη λειτουργία των λιγνιτικών σταθμών μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μείγμα καυσίμου εμπλουτισμένο στα κατάλληλα ποσοστά από όλα τα ορυχεία του λεκανοπεδίου. 
Με απλά λόγια, η εκποίηση των καλύτερων κοιτασμάτων μέσω της «μικρής ΔΕΗ» θα μειώσει δραστικά και την απόδοση και την παραγωγή των παλαιότερης κατασκευής λιγνιτικών μονάδων που απομένουν στη «μεγάλη» ΔΕΗ.   
Αν δε, προστεθεί εδώ και η έτερη «μνημονιακή υποχρέωση» για αναγκαστική δημιουργία ανταγωνιστών της ΔΕΗ στη λιανική αγορά (μοντέλο ΝΟΜΕ), στους οποίους θα πρέπει να παραχωρείται σε τιμή κάτω του πραγματικού κόστους το 30% της λιγνιτικής και υδροηλεκτρικής παραγωγής της, για να τη μεταπωλούν στους καταναλωτές (κυρίως τους μεγάλους βιομηχανικούς), είναι εξαιρετικά αμφίβολο πόση από τη λιγνιτική παραγωγή της απομένει στη «μεγάλη» ΔΕΗ, που θα προμηθεύει κυρίως τους μικρούς και οικιακούς καταναλωτές. Εξαιρετικά βέβαιο όμως, πως οι λογαριασμοί του ρεύματος για τη λαϊκή κατανάλωση θα αυξηθούν ακόμα περισσότερο. Όσο θα συρρικνώνεται το μερίδιο λιγνιτικής παραγωγής που θα διατίθεται στα νοικοκυριά, τόσο θα καλούνται να χρυσοπληρώνουν την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ακριβό εισαγόμενο φυσικό αέριο!   
Χαράς ευαγγέλια για τους Ομίλους Μυτιληναίου, Elpedison-Λάτση και GdF-Suez (το πραγματικό αφεντικό της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ) που αποτελούν τους υποψήφιους υποχρεωτικούς μεσάζοντες ή «προμηθευτές» κατά την ορολογία της «απελευθέρωσης»! Και θα παίρνουν τσάμπα τη λιγνιτική παραγωγή της ΔΕΗ, και θα εισπράττουν μεσιτικά για να τη μεταπωλούν, και θα βρεθούν επιτέλους καταναλωτές για τις πανάκριβες και αντιοικονομικές μονάδες τους φυσικού αερίου, που αδυνατούν παρόλες τις ευνοϊκές και προκλητικές «ρυθμίσεις»-στρεβλώσεις υπέρ τους, να ανταγωνιστούν το εθνικό καύσιμο. Μονάδες που κατασκεύασαν με κρατικές επιδοτήσεις, για να εισπράττουν κρατικές επιδοτήσεις (της τάξης του 1,2 δις € την πενταετία 2009-2013) καθώς η πραγματική παραγωγή τους κυμαίνεται μεταξύ του ελάχιστα και του τίποτα.   
Γίνεται φανερό ότι η διάλυση της ΔΕΗ και η «πλήρης απελευθέρωση» θα πλήξει καίρια και την εναπομείνασα μεγάλη βιομηχανία, μόνο που οι μεγαλοβιομήχανοι συνεχίζουν να ομνύουν στο δόγμα της και να κραυγάζουν για «περισσότερη απελευθέρωση». Θα έχουν τους λόγους τους…   
Μέσω «μικρής ΔΕΗ» οδηγούνται στο ξεπούλημα και Υδροηλεκτρικοί Σταθμοί συνολικής εγκατεστημένης ισχύος 900 MW. Σε αυτούς περιλαμβάνονται τα δυο μεγάλα Συγκροτήματα του Νέστου (ΥΗΣ Θησαυρού και Πλατανόβρυσης) και του Πουρναρίου που διαθέτουν αντλητικά συστήματα και συνιστούν κομβικές υποδομές όχι απλά για ηλεκτροπαραγωγή, μα κυρίως για τη διαχείριση του υδάτινου δυναμικού της Δράμας και της Άρτας. Αυτά τα τεράστια έργα πολλαπλού σκοπού εξασφαλίζουν την ύδρευση, την άρδευση και την αντιπλημμυρική προστασία εκτεταμένων αγροτικών περιοχών. Στηρίζουν ολόκληρη την οικονομία των Νομών Άρτας και Δράμας. Η ζωή και η γη χιλιάδων οικογενειών εγκαταλείπεται στο «σχεδιασμό της αγοράς».   
Το ΣτΕ στην περίπτωση της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ έκρινε ότι το νερό είναι κοινωνικό αγαθό. Στους κατοίκους της Άρτας, της Δράμας, της Έδεσσας επιβάλλεται το «Σύνταγμα» του Σόιμπλε και η «Πράξη με αριθ. 16/23.7.2013» του υπουργικού του συμβουλίου. Γι’ αυτούς το νερό θα αποτελεί ιδιωτικό εμπόρευμα και «προϊόν της προθεσμιακής αγοράς» του ΝΟΜΕ…   
Η εγκατεστημένη ισχύς που εκποιείται περιλαμβάνει ακόμα και τον ΑΗΣ Κομοτηνής (485 MW) μια από τις πιο σύγχρονες, συνδυασμένου κύκλου, μονάδα φυσικού αερίου. Με συνολική ισχύ 2300 MW και τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε, θα ήταν ορθότερο να ειπωθεί ότι η ΔΕΗ διασπάται στην πραγματικότητα σε «μικρή» – «καλή» και «μεγάλη» – «κακή» και ξεπουλιέται ένα ακόμη φιλέτο της.   
Η εναπομείνασα «μεγάλη» ΔΕΗ με την ύφεση να συνεχίζεται για πέμπτη συνεχή χρονιά και τη μείωση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας να ξεπερνά το 20%… Με τις παλιές λιγνιτικές μονάδες σε πρόγραμμα απόσυρσης ως το 2020, που το 30% της παραγωγής τους θα διαχειρίζονται ιδιώτες προμηθευτές… Με την απελευθερωμένη αγορά να πάσχει πάντα από «ανάγκη μεγαλύτερης απελευθέρωσης» και να επιβάλλει συνεχείς νομοθετικές και «ρυθμιστικές» παρεμβάσεις υπέρ «αναξιοπαθούντων» ιδιωτών παραγωγών… Και με το 49% των μετοχών της ιδιωτικοποιημένο ήδη από το 2003 και το 17% να βρίσκεται από το 2012 στη διάθεση του Ταμείου Εκποίησης της Δημόσιας Περιουσίας ή αλλιώς ΤΑΙΠΕΔ, είναι αμφίβολο όχι μόνο κατά πόσο μπορεί να χαρακτηριστεί –έστω τύποις- «Δημόσια», μα και για πόσο θα συνεχίσει να υπάρχει.   
Το δήθεν επιχείρημα της δήθεν ελληνικής κυβέρνησης που ξεπουλά τον τόπο μας, παραμένει το δόγμα πως η «απελευθέρωση και η ιδιωτικοποίηση» θα φέρει φθηνότερο ρεύμα και θα «απελευθερώσει» τον καταναλωτή από τα δεσμά του κρατικού μονοπωλίου δίνοντάς του τη δυνατότητα να επιλέγει προμηθευτή.    
Για το φθηνότερο ρεύμα τι να πει κανείς; Η απελευθέρωση και η ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας εκτίναξε στην Ελλάδα την τιμή του ρεύματος κατά 102% για την οικιακή κατανάλωση και 76% για τη βιομηχανική. Και δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία, καθώς αντίστοιχη εκτίναξη και ακρίβεια διαπιστώνεται σε όλες τις ευρωπαϊκές, μα και σε όλες τις χώρες του πλανήτη όπου εφαρμόστηκε. 
Το βεβαιώνουν ακόμα και οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι των δέκα ευρωπαϊκών ενεργειακών κολοσσών (RWE, EON, Wattenfall, ENEL, ENI, EdF, GdF-Suez, Iberdrola, Gas Natural, CEZ). Σε κοινή δήλωσή που κατέθεσαν στις Βρυξέλλες (Eurelectric), στις 11 Οκτώβρη 2013, προειδοποιούν ότι η ευρωενωσιακή αγορά ηλεκτρισμού απειλείται από δύο μεγάλα προβλήματα: τις υψηλές τιμές και τη μείωση της ασφάλειας εφοδιασμού. (Έκδοση ΙΕΝΕ ‘Ο κόσμος της ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ’, τεύχος 33, σελ. 33-34) 
Μα τι να πει κανείς και για την περιβόητη δυνατότητα επιλογής προμηθευτή; Με το νομοσχέδιο για τη «μικρή ΔΕΗ», με αναγκαστικό νόμο δηλαδή, μεταβιβάζονται στο υπό δημιουργία ιδιωτικό μονοπώλιο και 2.000.000 καταναλωτές, στους οποίους απαγορεύεται να αλλάξουν επί εξάμηνο τουλάχιστον προμηθευτή. Σε μια ελεύθερη αγορά, η σύμφωνη γνώμη τους, φυσικά και ΔΕΝ χρειάζεται. Θα αποφασίσει γι’ αυτούς χωρίς αυτούς το διορισμένο από την κυβέρνηση Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΗ ΑΕ και οι οίκοι συμβούλων του! Θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα…   
Η απελευθέρωση έχει θεσμοθετηθεί και συντελεστεί στη χώρα μας ήδη από το 1999. Και αποδείχθηκε πως αν κάτι δεν φέρνει, είναι ακριβώς επενδύσεις! Δεκαπέντε χρόνια ιδιωτικοποιήσεων, κινήτρων, εγγυήσεων και διασφαλίσεων δεν έφεραν ούτε ένα πραγματικό ευρώ ιδιωτικής επένδυσης. Αντίθετα απέσπασαν από τα ταμεία του δημοσίου και της ΔΕΗ και τις τσέπες των ελλήνων φορολογουμένων 4,2 δις € ως κρατική επιδότηση! Και αυτά μόνο την τελευταία πενταετία της κρίσης!! Για να έχουμε μέτρο σύγκρισης, 4,2 δις € συνιστούν το 3,5% του ΑΕΠ της χώρας!!! Οι ιδιωτικοποιήσεις σε όποια χώρα και κλάδο κι αν επιβλήθηκαν, σημαίνουν απλά δωρεάν παραχώρηση του δημόσιου πλούτου που έχτισε ο λαός για λεηλασία και απαξίωση από τους ιδιώτες «επενδυτές», με κρατική επιδότησή τους από πάνω.   
Γι’ αυτό και η χρηματιστηριακή αξία της «μικρής ΔΕΗ» αποτιμάται σήμερα σε 1 με 1,5 δις €, την ίδια στιγμή που η υπό κατασκευή μονάδα ηλεκτροπαραγωγής της ΔΕΗ, Πτολεμαΐδα V, θα στοιχίσει 1,5 δις €! Ολόκληρη η ΔΕΗ ξεπουλιέται λιγότερο από όσο αξίζει ΜΙΑ μονάδα της!!! 
Πραγματικός επενδυτής σε αυτόν τον τόπο υπήρξε μόνο ο ελληνικός λαός. Και η περιουσία που έχτισε δεν μπορεί παρά να τη διεκδικήσει ως αποκλειστικά δική του, αποκλειστικά δημόσια και να λειτουργεί για το δικό του όφελος.   
Ας φανταστούμε την εικόνα στην πατρίδα μας σε δυο χρόνια –αν δεν ανατρέψουμε τα σχέδια της τρόικας και των κυβερνήσεών της.   
Η ραχοκοκαλιά της ηλεκτροδότησης της χώρας, ο ΑΔΜΗΕ, θα βρίσκεται στα χέρια ιταλικών μονοπωλίων, που θα ελέγχουν και τις διεθνείς ενεργειακές διασυνδέσεις της και μαζί με τη DEUTSCHE TELEKOM που ελέγχει πλήρως τον ΟΤΕ, θα διασφαλίζουν(;) ως και την αμυντική της θωράκιση.   
Τα καλύτερα λιγνιτικά κοιτάσματα, οι πιο σύγχρονες λιγνιτικές μονάδες και υδροηλεκτρικά και 2.000.000 καταναλωτές, δηλαδή η καρδιά της ενεργειακής παραγωγής και κατανάλωσης της Βόρειας Ελλάδας θα ελέγχεται μέσω της «μικρής ΔΕΗ» από ιδιωτικό μονοπώλιο.   
Το 30% της λιγνιτικής και υδροηλεκτρικής παραγωγής της εναπομείνασας «μεγάλης» ΔΕΗ θα χαρίζεται σε ιδιώτες μεταπράτες για να κερδοσκοπούν με τις ανάγκες σε ενέργεια της ελληνικής βιομηχανίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Με εγγυήσεις και όρους διαφάνειας αντίστοιχους με την προ τριετίας πολυδιαφημισμένη «απελευθέρωση της λιανικής αγοράς», από την οποία αναδύθηκαν οι «αξιόπιστοι πάροχοι» Energa και Hellas Power, που φέσωσαν το ελληνικό δημόσιο με 300 εκ. € και άφησαν 200.000 καταναλωτές χωρίς ρεύμα.   
Στην αχρείαστη πλέον εναπομείνασα «μεγάλη» ΔΕΗ δεν μένει παρά να ξεπουλήσει και τα Δίκτυα Διανομής στους μέχρι χτες εργολάβους της και να σβήσει και σαν ανάμνηση ακόμα, μέσα από το πωλητήριο ή το λουκέτο που θα της βάλει το ΤΑΙΠΕΔ.   
Η αγορά, ο WACC και λοιποί χρηματιστηριακοί δείκτες κερδοσκοπίας θα κρίνουν πλέον αν και ποιες περιοχές της χώρας θα συμφέρει να συνεχίσουν να ηλεκτροδοτούνται και πόσο θα πρέπει να πληρώνουν για αυτό. Αυτοί θα αποφασίζουν αν θα πρέπει να έχουν τα χωριά στην Πίνδο ή τα νησιά ρεύμα, αν θα συμφέρει να υπάρχει αγροτική, βιομηχανική, τουριστική δραστηριότητα στην Ελλάδα.   
Τι σημαίνει για την Ελλάδα η διάλυση της ΔΕΗ και η ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας, που συστηματικά οργανώνει η ΕΕ και το ευρώ της και διεκπεραιώνει η δοσίλογη κυβέρνηση, το απέδωσε περισσότερο κι από γλαφυρά, ο βουλευτής της ΝΔ, κ. Μ. Ταμήλος: «Το ρεύμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό. Μπορείς να ζήσεις και χωρίς ενέργεια. Μπορείς να πας σε ένα χωριό και να ζεις με τη λάμπα που ανάβαμε παλιά, δεν χρειάζεται το ρεύμα να το έχεις πάντα.»   
Το ρεύμα, όπως ακριβώς το νερό, το σχολείο, το νοσοκομείο, είναι κοινωνικά αγαθά. Είναι κοινωνικά δικαιώματα που καλύπτουν βασικές κι επιτακτικές κοινωνικές ανάγκες. Και ή θα είναι αποκλειστικά Δημόσια ή απλά δεν θα υπάρχουν.    
Η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, η Δημόσια Παιδεία, η Δημόσια Υγεία είναι η υλική βάση για να έχει ο λαός μας παρόν και μέλλον. Για να ξανακατακτήσουμε τη χώρα μας, για να της δώσουμε προοπτική αύριο, πρέπει να υπερασπίσουμε σήμερα την υπαρκτή υποδομή που έχτισε ο λαός της.

*H Φλώρα Παπαδέδε είναι Αν. Γραμματέας Συλλόγου Επιστημονικού Προσωπικού ΔΕΗ-ΚΗΕ και Μέλος ΔΣ ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ.

http://olympia.gr/2014/07/09

Η ΑΞΙΑ ΛΙΓΝΙΤΩΡΥΧΕΙΩΝ ΚΑΙ ΑΗΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΔΕΗ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Αξία λιγνιτωρυχείων και ΑΗΣ της "μικρής" ΔΕΗ στη Δυτική Μακεδονία

Δημοσιεύουμε σήμερα ένα ακόμα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το επίκαιρο θέμα της σαλαμοποίησης και ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ.
Πρόκειται για μια βασική οικονομική ανάλυση σεναρίων και αποτίμηση της αξίας αξιοποίησης των λιγνιτικών κοιτασμάτων και των ΑΗΣ που περιλαμβάνονται στη "μικρή" ΔΕΗ. Η ανάλυση γίνεται από έναν από τους πλέον αρμόδιους στο αντικείμενο Έλληνες μηχανικούς. Καλό είναι να το διαβάσετε με προσοχή, για να αντιληφθείτε το μέγεθος του πλιάτσικου που γίνεται στη δημόσια περιουσία, καθόσον στη "μικρή" ΔΕΗ, εκτός από τα πολλά δισεκατομμύρια ευρώ που θα διαβάσετε να χαρίζονται, περιλαμβάνονται και υδροηλεκτρικά και έμπειρο προσωπικό και εξασφαλισμένη πελατεία.
Τα σημεία έμφασης, με έντονα γράμματα, είναι του συγγραφέα.
ΑΞΙΑ ΛΙΓΝΙΤΩΡΥΧΕΙΩΝ ΚΑΙ ΑΗΣ ΤΗΣ «ΜΙΚΡΗΣ» ΔΕΗ ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
(Από Χρ. Γ. Παπαγεωργίου, τ. Δ/ντη Λιγνιτικού Κέντρου Δ. Μακεδονίας /ΔΕΗ ΑΕ)
Με αφορμή την επιχειρούμενη διάσπαση και ξεπούλημα της ΔΕΗ ΑΕ και ειδικότερα την προώθηση για ψήφιση του νομοσχεδίου για τη δημιουργία της «μικρής» ΔΕΗ με σκοπό να διατεθεί, δηλ. να πωληθεί σε ιδιώτη - «επενδυτή», κρίνεται σκόπιμη η διερεύνηση της αξίας των λιγνιτωρυχείων, των λιγνιτικών κοιτασμάτων και των λειτουργούντων ΑΗΣ της ΔΕΗ ΑΕ στη Δυτ. Μακεδονία που προορίζονται για την καλούμενη «μικρή» ΔΕΗ.
1. Λιγνιτωρυχεία και λιγνιτικά κοιτάσματα προοριζόμενα για τη «μικρή» ΔΕΗ

- Συνολικά αποθέματα λιγνίτη από 01-01-2015 324,2 εκατ. τον.
- Μέση κατώτερη θερμογόνος δύναμη 1616 KCAL/KG
- Μέση σχέση εκμ/σης 8,08 : 1 (κ.μ.αγ/τον)
Ο ρυθμός κατανάλωσης λιγνίτη θα εξαρτηθεί από το σενάριο λειτουργίας, δηλ. από το εάν θα γίνουν και πόσοι νέοι ΑΗΣ από το νέο ιδιοκτήτη της «μικρής» (ιδιωτικής) ΔΕΗ και από το κατά πόσο θα λειτουργήσουν, με ποιόν τρόπο και για πόσο χρονικό διάστημα οι υφιστάμενοι σήμερα ΑΗΣ Αμυνταίου 1-2 και Μελίτης 1.
Η μέγιστη διάρκεια εκμετάλλευσης εκτιμάται περίπου σε 38 έτη ( 2016 έως και 2053).
Η αξία των κοιτασμάτων λιγνίτη, που προορίζονται για τη «μικρή» ΔΕΗ και σε ό,τι αφορά την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, προσεγγίζεται με δύο μεθόδους, δηλ.
-είτε σε συσχέτιση με την αξία του ισοδύναμου ενεργειακά πετρελαίου που υποκαθίσταται από το λιγνίτη,
-είτε με όρους αγοράς στη βάση της αξίας των ταμειακών ροών από την εκμετάλλευση των λιγνιτικών κοιτασμάτων για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Ωστόσο, υπάρχει και τρίτη προσέγγιση από την άποψη δηλ. της αξίας του λιγνίτη για την εθνική οικονομία, την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού, την συμβολή στην περιφερειακή βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας, την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας κτλ.
2. Αξία λιγνίτη ορυχείων και κοιτασμάτων ¨μικρής¨ΔΕΗ
2.1 Αξία με βάση την υποκατάσταση ισοδύναμου ενεργειακά πετρελαίου
Ένας τόνος λιγνίτη Πτολ/δας με κατώτερη θερμογόνα ικανότητα 1400 KCAL/KG ισοδυναμεί από πλευράς ενεργειακού περιεχομένου με ένα (1) βαρέλι πετρελαίου, η αξία του οποίου λαμβάνεται ίση με 100 δολ., επομένως και η αξία ενός τόνου λιγνίτη 1400 KCAL/KG εκτιμάται περίπου σε 100 δολ. Ως εκ τούτου, η αξία ενός «μέσου» τόνου λιγνίτη της «μικρής» ΔΕΗ εκτιμάται σε:
(1616/1400) Χ 100 (δολ/τον) : 1,37 (δολ/ευρώ) = 84,25 (€/τον.)
Επομένως, η αξία των κοιτασμάτων λιγνίτη της «μικρής» ΔΕΗ με βάση την ενεργειακή ισοδυναμία με το πετρέλαιο υπολογίζεται σε:
84,25 Χ 324,20 Χ 10^6 = 27,31 (δισεκ. €.)
Ειδικότερα, στις περιοχές Αμυνταίου και Φλώρινας η αξία των κοιτασμάτων λιγνίτη επιμερίζεται ως εξής:
- Αξία κοιτασμάτων «μικρής» ΔΕΗ περιοχής Αμυνταίου:
179,2Χ10^6 (τον) Χ (1461/1400)Χ100 (δολ/τον) : 1,37(δολ/ευρώ) = 13,65 δισεκ. ευρώ.
- Αξία κοιτασμάτων «μικρής» ΔΕΗ περιοχής Φλώρινας:
145 Χ 10^6 (τον) Χ (1808/1400) Χ 100 (δολ/τον) : 1,37(δολ/ευρώ) = 13,66 δισεκ. ευρώ.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, η μέγιστη διάρκεια της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων αυτών εκτιμάται περίπου σε 38 χρόνια.
Πρόσφατα, με την πολιτική κρίση στο Ιράκ παρατηρήσαμε αύξηση στην τιμή του πετρελαίου, γεγονός που αποδεικνύει άμεσα και πέρα από κάθε αμφισβήτηση τη μεγάλη ρευστότητα στην ενεργειακή εξάρτηση από εισαγόμενους ενεργειακούς πόρους και παράλληλα μας υπενθυμίζει και αναβαθμίζει την αξία του εγχώριου λιγνίτη, όπως εξάλλου τούτο αναδείχθηκε διαχρονικά κατά τις διάφορες ενεργειακές κρίσεις στην πρόσφατη 45ετία.
2.2 Αξία λιγνιτωρυχείων - κοιτασμάτων λιγνίτη και ΑΗΣ της «μικρής» ΔΕΗ με βάση την αξία των ταμειακών ροών από την εκμετάλλευση των λιγνιτικών κοιτασμάτων
Δεν είναι γνωστό σήμερα, λόγω ανυπαρξίας μακροπρόθεσμου ενεργειακού προγραμματισμού της χώρας μας, πώς θα εξελιχθεί η εκμετάλλευση των λιγνιτικών κοιτασμάτων που θα παραχωρηθούν στο μελλοντικό ιδιοκτήτη της «μικρής» ΔΕΗ. Για τούτο η διερεύνηση της πιθανής μελλοντικής εκμετάλλευσης πρέπει να εξετάσει και να αξιολογήσει διάφορα πιθανά σενάρια λειτουργίας των ΑΗΣ. Υπενθυμίζεται ότι ο ΑΗΣ Αμυνταίου (2Χ300 MW) με τη σημερινή του μορφή, χωρίς δηλ. την αναβάθμιση σε ό,τι αφορά τη μείωση των εκπεμπόμενων κατά τη λειτουργία ρύπων, επιτρέπεται μεν να λειτουργήσει κατά την 8ετία από 01-01-2016 έως 31-12-2023 με μειωμένες ώρες, μετά δε την 01-01-2024 διακόπτεται η λειτουργία του. Διακρίνουμε πέντε (5) ενδεικτικά σενάρια λειτουργίας των ΑΗΣ της «μικρής» ΔΕΗ.
ΣΕΝΑΡΙΟ Α - Πλήρης εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της «μικρής» ΔΕΗ με κατασκευή νέων μονάδων (Αμύνταιο 3 και Μελίτη 2) με σύγχρονη τεχνολογία καύσης
-Λειτουργεί ως έχει ο σημερινός ΑΗΣ Αμυνταίου 1-2 μέχρι και τις 31-12-2020 με μειωμένες ώρες λειτουργίας ανά έτος (3500) λόγω επιβολής περιβαλλοντικών περιορισμών.
-Κατασκευάζεται και λειτουργεί ο νέος ΑΗΣ Αμύνταιο 3, ισχύος 450 MW από 01-01-2021 έως και 31-12-2053, με δεδομένη - αναγκαστική τη διάνοιξη νέου λιγνιτωρυχείου, του Ορυχείου Κομνηνών, για την εκμετάλλευση του ομώνυμου κοιτάσματος. Έτσι, εξασφαλίζεται η τηλεθέρμανση της πόλης του Αμυνταίου και των παρακείμενων οικισμών μέχρι το 2053.
-Λειτουργεί ο ΑΗΣ Μελίτης 1 μέχρι 31-12-2045.
-Κατασκευάζεται και λειτουργεί ο νέος ΑΗΣ Μελίτης 2 ισχύος 450 MW από 01-01-2021 έως και 31-12-2053. Εξασφαλίζεται τηλεθέρμανση για τη Φλώρινα μέχρι 31-12-2053.
ΣΕΝΑΡΙΟ Β – Περιβαλλοντική συμμόρφωση στον ΑΗΣ Αμυνταίου 1-2 και κατασκευή νέου ΑΗΣ Μελίτης 2
- Λειτουργεί, αφού προηγηθούν (2016-17) οι απαραίτητες επενδύσεις συμμόρφωσης με τις περιβαλλοντικές υποχρεώσεις, ο σημερινός ΑΗΣ Αμυνταίου 1-2 κανονικά, χωρίς δηλ. χρονικούς περιορισμούς μέχρι το 2026, οπότε εξαντλούνται τα αποθέματα των ορυχείων Αμυνταίου και Λακκιάς, Εξασφαλίζεται η τηλεθέρμανση του Αμυνταίου και των παρακείμενων οικισμών μέχρι το 2026.
-Δεν αξιοποιείται το κοίτασμα των Κομνηνών.
-Λειτουργεί ο ΑΗΣ Μελίτης 1 μέχρι 31-12-2045.
-Κατασκευάζεται και λειτουργεί ο νέος ΑΗΣ Μελίτης 2 ισχύος 450 MW από 01-01-2021 έως και 31-12-2053. Εξασφαλίζεται τηλεθέρμανση για τη Φλώρινα μέχρι 31-12-2053.
ΣΕΝΑΡΙΟ Γ – Απλή περιβαλλοντική συμμόρφωση
- Λειτουργεί, αφού προηγηθούν (2016-17) οι απαραίτητες επενδύσεις συμμόρφωσης με τις περιβαλλοντικές υποχρεώσεις, ο σημερινός ΑΗΣ Αμυνταίου 1-2 κανονικά, χωρίς δηλ. χρονικούς περιορισμούς μέχρι το 2026, οπότε εξαντλούνται τα αποθέματα των ορυχείων Αμυνταίου και Λακκιάς, Εξασφαλίζεται η τηλεθέρμανση του Αμυνταίου και των παρακείμενων οικισμών μέχρι το 2026.
- Δεν αξιοποιείται το κοίτασμα των Κομνηνών.
- Λειτουργεί η μονάδα Μελίτη 1 μέχρι το 2045, χωρίς να κατασκευαστεί δεύτερη μονάδα στη Μελίτη, δηλ. δεν αξιοποιούνται πλήρως τα κοιτάσματα της περιοχής Φλώρινας.
ΣΕΝΑΡΙΟ Δ – Λειτουργία μόνο του ΑΗΣ Μελίτης 1
Λειτουργεί μόνο η σημερινή μονάδα Μελίτη 1 για τη χρονική περίοδο 2016-2045, χωρίς δηλ. να λειτουργήσει ο ΑΗΣ Αμυνταίου 1-2 κι ούτε να κατασκευαστεί νέα μονάδα στη Μελίτη.
ΣΕΝΑΡΙΟ Ε – Πλέον πιθανό
-Λειτουργεί ως έχει ο σημερινός ΑΗΣ Αμυνταίου 1-2 μέχρι και τις 31-12-2020 με μειωμένες ώρες λειτουργίας ανά έτος (3500) λόγω επιβολής περιβαλλοντικών περιορισμών.
-Δεν αξιοποιείται το κοίτασμα των Κομνηνών.
-Λειτουργεί ο ΑΗΣ Μελίτης 1 μέχρι 31-12-2045.
-Κατασκευάζεται και λειτουργεί ο νέος ΑΗΣ Μελίτης 2 ισχύος 450 MW από 01-01-2021 έως και 31-12-2053. Εξασφαλίζεται τηλεθέρμανση για τη Φλώρινα μέχρι 31-12-2053.
Για κάθε ένα από τα πέντε πιο πάνω ενδεικτικά σενάρια λήφθηκαν υπόψη και υπολογίσθηκαν με ρεαλιστικά δεδομένα τα ακόλουθα στοιχεία: ισχύς ΑΗΣ (MW), περίοδος λειτουργίας (έτη), ώρες λειτουργίας ανά έτος, καθαρή ετήσια και συνολική καθαρή παραγωγή (GWH), μέση τιμή πώλησης της ηλεκτρικής ενέργειας 80 €/MWH, ετήσια και συνολικά έσοδα της περιόδου λειτουργίας σε τιμές 2014. Ακόμη εκτιμήθηκαν: το κόστος εξόρυξης λιγνίτη (€/ΤΟΝ), η ειδική κατανάλωση λιγνίτη για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας (ΤΟΝ/MWH), η συνολική κατανάλωση λιγνίτη καθώς επίσης και οι συνολικές δαπάνες λειτουργίας των ΑΗΣ.
Σημειώνεται ιδιαίτερα ότι το κόστος των επενδύσεων για κατασκευή νέων μονάδων στο Αμύνταιο και στη Μελίτη είναι σε πολύ σημαντικό ποσοστό μικρότερο συγκριτικά με τη νέα μονάδα Πτολ/δα 5, λόγω μικρότερης ισχύος μεν, αλλά κυρίως δε λόγω της ύπαρξης ήδη των απαραίτητων υποδομών στους χώρους των λειτουργούντων σήμερα ΑΗΣ, αντίστοιχα.
Με βάση τα πιο πάνω στοιχεία γίνεται, πλέον, με όρους αγοράς η εκτίμηση της «αξίας» των λιγνιτωρυχείων της «μικρής» ΔΕΗ σύμφωνα με απλοποιημένη μέθοδο που περιγράφεται στη σχετική βιβλιογραφία για την οικονομική των εκμεταλλεύσεων των μεταλλείων, όπου π.χ. ζητείται να ευρεθεί η αξία μεταλλείου, θεωρώντας επιτόκιο επιχειρηματικού κινδύνου 10% για τις ταμειακές ροές και επιτόκιο ασφαλούς τοποθέτησης χρημάτων 8%.
Λαμβάνεται ως κατασκευαστική περίοδος των νέων ΑΗΣ τα πέντε (5) έτη.
Ειδικότερα, εξετάζονται τα οικονομικά μεγέθη:
(1) ΥΨΟΣ ΕΠΕΝΔΥΣΗΣ , (2) ΕΣΟΔΑ, (3) ΕΞΟΔΑ (μεταβλητά (4), σταθερά (5)),
(6) ΜΙΚΤΑ ΚΕΡΔΗ = (2) - (3), (7) ΑΠΟΣΒΕΣΕΙΣ,
(8) ΦΟΡΟΛΟΓΗΤΕΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ = (6) – (7), (9) ΦΟΡΟΣ = συντελεστής Χ (8),
(10) ΚΑΘΑΡΑ ΚΕΡΔΗ= (8 ) - (9), (11) ΚΑΘΑΡΗ ΤΑΜΕΙΑΚΗ ΡΟΗ ΜΕΤΑ ΦΟΡΩΝ = (10) + (7) – (1). 
Με τον υπολογισμό των πιο πάνω μεγεθών καταρτίζεται ο πίνακας ταμειακών ροών και υπολογίζεται η αξία του μεταλλείου κατά την ημέρα έναρξης της λειτουργίας του ΑΗΣ με βάση την προεξόφληση των ταμειακών ροών μετά φόρων (λαμβάνονται σταθερές ετήσιες ταμειακές ροές), με δύο μεθόδους (Morkill και Hoskold) καθώς και η «αξία» του μεταλλείου τη χρονική στιγμή μηδέν (ημερομηνία πώλησης).
Σημειώνεται ότι στην περίπτωση της «μικρής» ΔΕΗ η επένδυση αφορά κυρίως την πρόσθετη εγκατάσταση δύο νέων μονάδων ή και μιας μόνο ανάλογα με το σενάριο λειτουργίας, τις απαλλοτριώσεις γεωργικών εκτάσεων στα ορυχεία κτλ, ενώ συνεχίζεται κατά τη διάρκεια της κατασκευαστικής περιόδου η λειτουργία των λιγνιτωρυχείων και των υφιστάμενων ΑΗΣ συνεισφέροντας σημαντικό εισόδημα στο νέο ιδιοκτήτη της «μικρής» ΔΕΗ.
Μετά τη ρεαλιστική εκτίμηση των προαναφερθέντων οικονομικών μεγεθών και παρά τη σχετικά απλοποιημένη μέθοδο που εφαρμόστηκε, η οποία, όμως, δεν αφίσταται αισθητά από την πραγματικότητα, προκύπτουν ανά σενάριο οι αντίστοιχες «αξίες» με όρους αγοράς των λιγνιτωρυχείων και ΑΗΣ της «μικρής» ΔΕΗ στη Δυτ. Μακεδονία.
Στον επόμενο πίνακα παρέχονται τα βασικά μεγέθη ανά σενάριο λειτουργίας των ΑΗΣ της «μικρής» ΔΕΗ, που πρέπει να αξιολογηθούν πριν την πώληση σε ιδιώτη – «επενδυτή».

Παρατηρούμε, λοιπόν, από την επισκόπηση των πέντε σεναρίων λειτουργίας της «μικρής» ΔΕΗ ότι ανάλογα με την επιλογή αξιοποίησης των λιγνιτικών κοιτασμάτων διαφοροποιούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό τα οικονομικά μεγέθη που εξετάστηκαν και κατά συνέπεια διαφέρει και η «αξία» των λιγνιτωρυχείων και ΑΗΣ με όρους αγοράς τόσο μετά την υλοποίηση των νέων επενδύσεων, όσο και κατά τη χρονική στιγμή της πώλησης ανά σενάριο, αντίστοιχα. Σε κάθε, όμως, περίπτωση είναι προφανές, ότι ακόμη και με σχεδόν μηδαμινές επενδύσεις, όπως π.χ. στο σενάριο Δ, εξασφαλίζονται ασυνήθιστα υψηλά κέρδη για το νέο ιδιοκτήτη – «επενδυτή» της μικρής ΔΕΗ. Το μέγιστο όφελος, αναμενόμενο άλλωστε, προκύπτει στο σενάριο Α, δηλ. της ορθολογικής αξιοποίησης όλων των παραχωρούμενων κοιτασμάτων με την κατασκευή και λειτουργία δύο νέων μονάδων (ΑΗΣ Αμυνταίου 3 και ΑΗΣ Μελίτης 2).
Κατά συνέπεια με όρους αγοράς η «αξία» των λιγνιτικών κοιτασμάτων και ΑΗΣ που προορίζονται για τη μικρή ΔΕΗ προκύπτει ως απάντηση στο ερώτημα: τι ποσό πρέπει να πληρώσει σήμερα κάποιος ιδιώτης, ο οποίος αφού επενδύσει ~1.700 εκ. € στην πενταετία 2016 έως και 2020 θα εξασφαλίζει καθαρά ετήσια κέρδη σε σημερινές τιμές (2014) κατά μέσο όρο 124 εκ. € για χρονική περίοδο 38 ετών (2016 έως και 2053);
Γεννιέται, όμως, συγχρόνως και το ερώτημα: υπάρχει ιδιώτης - «επενδυτής» που θα δαπανήσει υποχρεωτικά 1700 εκ. € στην 5ετία 2016 έως και 2020 για την κατασκευή δύο νέων λιγνιτικών μονάδων που απαιτούνται για την ορθολογική εκμετάλλευση των λιγνιτικών κοιτασμάτων της «μικρής» ΔΕΗ στη Δυτ. Μακεδονία;
Επιπλέον, η υπολειμματική αξία του υφιστάμενου ΑΗΣ Αμυνταίου 1-2, η αναπόσβεστη αξία του ΑΗΣ Μελίτης 1 καθώς και η αξία των υφιστάμενων ήδη υποδομών για την κατασκευή και λειτουργία της νέας (δεύτερης) μονάδας στον ΑΗΣ Μελίτης αποτελούν θέματα ιδιαίτερης αξιολόγησης και δεν πρέπει να δοθούν ως «προίκα» στο νέο επενδυτή, δεδομένου ότι ιδιαίτερα ο ΑΗΣ Μελίτης 1, που αποτελεί την πλέον σύγχρονη λιγνιτική μονάδα της ΔΕΗ ΑΕ δημιουργεί απόλυτο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για τον ιδιοκτήτη της στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας στη χώρα μας.
3. Συμπεράσματα - Προτάσεις 
Από την προηγηθείσα διερεύνηση αναδεικνύεται η τεράστια αξία της οικονομικότητας της εκμετάλλευσης των λιγνιτών και ο σημαντικότατος ρόλος και σημασία για τη χώρα των λιγνιτωρυχείων – λιγνιτικών κοιτασμάτων και ΑΗΣ, που προορίζονται για την αποκαλούμενη «μικρή» ΔΕΗ. Εξάλλου, τούτο έχει αποδειχθεί περίτρανα κατά τη διάρκεια των τελευταίων σαράντα τουλάχιστο χρόνων με τη συνεχή ανάπτυξη και χρήση του λιγνίτη στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Εκτός των προαναφερθέντων που εντοπίζονται στενά στα τεχνικοοικονομικά στοιχεία τίθενται συγχρόνως και άλλα πολύ σημαντικά ζητήματα, που αφορούν την οικονομία και την κοινωνία της περιοχής του Ν. Φλώρινας αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Δυτ. Μακεδονίας σχετικά με την αποκατάσταση των εδαφών στους χώρους των λιγνιτωρυχείων, την επιστροφή και επαναπόδοση των αποκατεστημένων εκτάσεων στην τοπική κοινωνία, τη μετεγκατάσταση οικισμών, θέματα τηλεθέρμανσης οικισμών, ποιότητας περιβάλλοντος κ.ο.κ. και τα οποία εκφεύγουν σαφώς της παρούσας διερεύνησης. Ωστόσο, για τα θέματα αυτά υπάρχει επίκαιρη εκτενής ανάλυση σε σχετικά κείμενα του ΤΕΕ–Τμ. Δυτ. Μακεδονίας, στα οποία αναδεικνύονται οι τεράστιες επιπτώσεις στο κοινωνικοοικονομικό και φυσικό περιβάλλον από τη λιγνιτοενεργειακή δραστηριότητα και ποσοτικοποιούνται οι υποχρεώσεις της πολιτείας, αλλά και του εκμεταλλευτή απέναντι στην περιοχή από την οποία αποστερείται ο ενεργειακός ορυκτός πλούτος. Λαμβάνοντας υπόψη την καθολική αντίθεση όλων των φορέων της Δυτ. Μακεδονίας, πρωτίστως δε των αιρετών εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης α΄ και β΄ βαθμού, θεωρούμε ότι πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη από την πολιτεία η γνώμη των πολιτών της περιοχής πριν τη λήψη οριστικής απόφασης για το ζήτημα της «μικρής» ΔΕΗ. Είναι δε προφανές πως χωρίς τη συναίνεση των κατοίκων είναι αδύνατη και αδιανόητη η ορθολογική επιφανειακή εκμετάλλευση των λιγνιτών της περιοχής.
Από το σενάριο Α της πλήρους εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων της «μικρής» ΔΕΗ, όπου προκύπτει και το μέγιστο οικονομικό όφελος, προβάλλει ανάγλυφα η αναγκαιότητα για:
- την ορθολογική αξιοποίηση των κοιτασμάτων λιγνίτη με την ανέγερση νέας σύγχρονης μονάδας (Αμύνταιο 3) στο χώρο του σημερινού ΑΗΣ Αμυνταίου σε αντικατάσταση των παλαιότερων μονάδων Νο 1-2 με παράλληλη αξιοποίηση του λιγνιτικού κοιτάσματος των Κομνηνών, στο οποίο μπορεί κάλλιστα να αξιοποιηθεί εξοπλισμός του ορυχείου Αμυνταίου.
- την ταχύτατη ανέγερση της μονάδας Μελίτη 2 για την οποία άλλωστε υπάρχουν ανοικτές εκσκαφές επιφανειακών λιγνιτωρυχείων στα αντίστοιχα κοιτάσματα και υφίστανται ήδη από δεκαετίας όλες οι απαραίτητες υποδομές, που θα περιορίσουν στο ελάχιστο το χρόνο και το κόστος ανέγερσης και λειτουργίας του νέου ΑΗΣ Μελίτης 2.
Τούτο επιβάλλεται για το συμφέρον της χώρας με δεδομένη την ιδιαίτερα ζοφερή και μακρόχρονη από οικονομικής πλευράς κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Ο λιγνίτης είναι σε θέση να συνεισφέρει στην διατήρηση χαμηλής τιμής της ηλεκτρικής κιλοβατώρας, η οποία με τη σειρά της θα συνδράμει θετικά στην ανταγωνιστικότητα της οικονομικής δραστηριότητας. Η χαμηλή τιμή της κιλοβατώρας είναι δυνατή και επιτεύξιμη, δεδομένου ότι όπως φάνηκε ιδιαίτερα από το σενάριο Α υπάρχουν πολύ σημαντικά περιθώρια κέρδους. Ακόμη, ας αναλογιστούμε ότι τα συνολικά έσοδα από τη λιγνιτοενεργειακή δραστηριότητα του σεναρίου Α εκτιμώνται περίπου σε 20 δισεκ. € ενώ οι συνολικές δαπάνες περίπου σε 11 δισεκ. €. Αντίστοιχα, οι δαπάνες μόνο για την προμήθεια του ισοδύναμου ενεργειακά πετρελαίου, που υποκαθίσταται από το λιγνίτη της «μικρής» ΔΕΗ, ξεπερνά τα 27 δισεκ. €, ενώ αν συνυπολογίσουμε και τις δαπάνες για τη μετατροπή του σε ηλεκτρική ενέργεια τότε οι συνολικές δαπάνες ανέρχονται περίπου σε 40 δισεκ. €. Η τεράστια αυτή διαφορά δαπανών (11 δισεκ. € έναντι 40 δισεκ. €) αναδεικνύει την κεφαλαιώδη σημασία του λιγνίτη για τη χώρα και εξηγεί το προφανές ενδιαφέρον των ιδιωτών - «επενδυτών» για την αφαίμαξη του ενεργειακού πλούτου της Δυτ. Μακεδονίας μέσω της «μικρής» ΔΕΗ.
Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται εκ των πραγμάτων είναι το ακόλουθο:
Ο όποιος νέος ιδιοκτήτης –«επενδυτής» της «μικρής» ΔΕΗ διακατέχεται από παρόμοιες σκέψεις για την αξιοποίηση των λιγνιτικών κοιτασμάτων με αντικειμενικό σκοπό το συμφέρον της περιοχής της Δυτ. Μακεδονίας και της χώρας γενικότερα ή «μυρίστηκε» αρπαχτή και μεγάλα κέρδη για συγκεκριμένη χρονική περίοδο και σενάριο(-α) λειτουργίας, τα οποία εξασφαλίζει η λιγνιτοενεργειακή δραστηριότητα, όπως αποδείχτηκε από την προηγούμενη ανάλυση;
Πιστεύουμε ακράδαντα πως ισχύει το δεύτερο και τελικά το λογαριασμό θα κληθεί να τον πληρώσει πανάκριβα η περιοχή της Δυτ. Μακεδονίας με τη διαφαινόμενη μεθόδευση για την υποβάθμιση της συμμετοχής του λιγνίτη στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας, καθώς και ο καταναλωτής – φορολογούμενος που θα πληρώσει το κόστος από την αυξημένη τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας, από τον τεμαχισμό και το ξεπούλημα της ΔΕΗ.
Το ίδιο ισχύει, κατά τη γνώμη μας, και για τον οποιονδήποτε, στρατηγικό επενδυτή που θα ενδιαφερθεί για τη «μεγάλη» ΔΕΗ, διότι γνωρίζει πολύ καλά πως με τον έλεγχο της λιγνιτικής παραγωγής εξασφαλίζονται σημαντικά κέρδη και παράλληλα ελέγχεται οικονομικά το ηλεκτρενεργειακό σύστημα της χώρας και κατ’ επέκταση σε σημαντικό βαθμό και η οικονομία της με δεδομένη τη μεγάλη σημασία της ηλεκτρικής ενέργειας για την πραγματική οικονομία.
Ουσιαστικά, λοιπόν, η αξία του λιγνίτη, που θα παραχωρηθεί στη «μικρή» ΔΕΗ, για την εθνική οικονομία είναι κατά πολύ μεγαλύτερη (πολλαπλάσια) από την εκτίμηση με όρους αγοράς, διότι:
- συμβάλλει στη μείωση της ενεργειακής και τελικά της οικονομικο-πολιτικής εξάρτησης της χώρας από εκείνους που διαθέτουν ή/και ελέγχουν τους εισαγόμενους ενεργειακούς πόρους, εξασφαλίζοντας παράλληλα για τον καταναλωτή τη χαμηλότερη δυνατή τιμή της ηλεκτρικής κιλοβατώρας, όπως τούτο αποδεικνύεται εύκολα από τη σχεδόν 55χρονη εμπειρία στις λιγνιτοενεργειακές δραστηριότητες της χώρας μας.
- συμβάλλει δραστικά στην ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού καθώς και στη βιομηχανική και περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας.
- ακόμη, με την κατασκευή μονάδων με νέα τεχνολογία καύσης αντιμετωπίζονται με τον καλύτερο από πλευράς τεχνολογίας τρόπο οι δυσμενείς περιβαλλοντικές επιπτώσεις και μειώνεται κατακόρυφα το εξωτερικό κόστος από την εκμετάλλευση των λιγνιτών για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
- επιπλέον, η δυνατότητα αξιοποίησης των λιγνιτών και σε εξωηλεκτρικές χρήσεις (π.χ. χημική βιομηχανία, μεταλλουργία κλπ) επαυξάνει σημαντικά την σημασία και την αξία των.
Για τούτο θεωρούμε τελικά ότι μόνο στα πλαίσια της δημόσιας ΔΕΗ ΑΕ είναι δυνατό να διασφαλιστεί η βέλτιστη αξιοποίηση των εγχώριων λιγνιτών. Χρειάζεται, επομένως, επειγόντως αλλαγή πολιτικής και στήριξη της αποδοτικής λειτουργίας της ΔΕΗ ΑΕ από όλους τους αρμόδιους φορείς, κυρίως δε με αξιοκρατικές επιλογές σε θέματα προσλήψεων, διοίκησης και ανέλιξης του προσωπικού, μακριά από το σφιχτό κρατικο-κομματικό εναγκαλισμό, για να επιτυγχάνεται η μέγιστη απόδοση με το ελάχιστο δυνατό κόστος προς όφελος των καταναλωτών.
Ακόμη, απαιτείται επειγόντως η εκπόνηση ρεαλιστικού μεσομακροπρόθεσμου ενεργειακού προγραμματισμού της χώρας, όπου μεταξύ των άλλων δυνατοτήτων θα προβλέπεται η ορθολογική αξιοποίηση των εγχώριων λιγνιτών με δεδομένες τις σύγχρονες τεχνολογίες καύσης, όπως τούτο γίνεται ήδη σήμερα σε χώρες της Ε.Ε (Γερμανία, Πολωνία, Τσεχία κι όχι μόνο), ως δυναμική συμβολή στην προσπάθεια να σταθεί η εθνική μας οικονομία στα δικά της πόδια καθώς και να ενισχυθεί η αυτονομία της στο έντονα ανταγωνιστικό και αβέβαιο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής.
Εδώ τελειώνει το άρθρο και θα περιοριστούμε απλά να σημειώσουμε ότι τα συμπεράσματα δεν διαφέρουν από όσα σας έχουμε πει για την αξιοποίηση του Ελληνικού λιγνίτη: πολιτική βούληση χρειάζεται, από ένα πιο υγιές πολιτικό σύστημα.
http://greeklignite.blogspot.gr/2014/07/blog-post_5.html

GREEKLIGNITE: ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΚΟΣΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ ΣΕ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΤΥΠΟΥ ''ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΗ''

Τα αληθινά κόστη της κοινωνικής αντίθεσης σε επενδύσεις τύπου "ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ"

Όπως γράψαμε και πριν λίγες μέρες, υπάρχει κοινωνική αναστάτωση στις περιοχές της χώρας που μονάδες τους έχουν περιληφθεί στη "μικρή" ΔΕΗ, στη Φλώρινα, στην Πτολεμαΐδα, τη Μεγαλόπολη, την Έδεσσα, το Αμύνταιο, την Άρτα, την Κομοτηνή. Υπάρχουν έντονες αντιδράσεις στην προοπτική της προώθησης της σαλαμοποίησης και της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ και, ακόμα κι αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο από κάποιους που νομίζουν ότι το ρεύμα το φέρνει ο πελαργός, κανένας δεν πρόκειται να υποδεχτεί τους "επενδυτές" με ανοιχτές αγκάλες. Κάθε άλλο ...
Σήμερα λοιπόν αφιερώνουμε στους υποψήφιους αγοραστές και της "μικρής", αλλά και της "μεγάλης" ΔΕΗ, μια μελέτη 56 σελίδων, που παρουσιάστηκε τον περασμένο Μάιο και έγινε από κοινού απ' το Αμερικανικό Harvard Kennedy School CSR Initiative (CSRI, Πρωτοβουλία Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης του Χάρβαρντ) και το Αυστραλιανό Centre for Social Responsibility in Mining/University of Queensland (Κέντρο Κοινωνικής Ευθύνης στην Εκμετάλλευση Μεταλλείων του Παν/μιου του Κουήνσλαντ), που επιβεβαιώνει τα πραγματικά κόστη της κοινωνικής αντίθεσης στα σχέδια "ανάπτυξης".
Στον πρόλογο της μελέτης, από τον Προεδρεύοντα του CSRI του Χάρβαρντ, αναφέρεται μια μελέτη της Goldman Sachs σε 190 έργα των μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών, που έδειξε ότι ο χρόνος υλοποίησης μεγάλων έργων σχεδόν ...διπλασιάστηκε την δεκαετία του 2000. Αναφέρεται επίσης ότι σύμφωνα με άλλη, ανεξάρτητη μελέτη μέρους των ίδιων έργων, οι μη-τεχνικοί κίνδυνοι ήταν περίπου το 50% των κινδύνων των έργων και οι κοινωνικές αντιδράσεις είχαν το μεγαλύτερο μερίδιο. Και το πιο συχνά παραβλεπόμενο κόστος των εταιρειών είναι ο χρόνος, που απασχολούνται τα στελέχη, στην προσπάθεια αντιμετώπισης και επίλυσης διαφωνιών με τις τοπικές κοινωνίες.
Οι δυο ερευνητές ανέλυσαν πάνω από 50 έργα ανάπτυξης στους τομείς των μεταλλείων, πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ινδία, το Περού, την Αυστραλία, τη Χιλή και την Αργεντινή κι έμειναν εμβρόντητοι απ' τα αποτελέσματα, καθώς οι βιομηχανίες αντιμετώπισαν καθυστερήσεις και ακυρώσεις επενδυτικών σχεδίων λόγω της κοινωνικής αντίθεσης. Αντίθεση που μπορεί εύκολα να κλιμακωθεί, από το στάδιο των μηνύσεων και αγωγών, στις διαδηλώσεις, τις βίαιες ταραχές, ακόμα και στο να υπάρξουν θύματα.

Η έρευνα έδειξε ότι τα πιο συχνά κόστη ήταν αυτά που αφορούν απώλεια παραγωγικότητας λόγω καθυστερήσεων ή διακοπών στη λειτουργία. Οι οικονομικές συνέπειες των καθυστερήσεων από απώλειες πωλήσεων έφτασαν κατά μέσο όρο στα 20 εκατομμύρια δολάρια (σε όρους καθαρής παρούσας αξίας) για κάθε βδομάδα καθυστέρησης τυπικών μεταλλευτικών έργων, αξίας επένδυσης 3-5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Υπάρχει και μια περίπτωση, στο Περού, που χάθηκαν επενδύσεις 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων όταν η κυβέρνηση διέταξε αναστολή εργασιών μετά τις βίαιες ταραχές της τοπικής κοινωνίας.
Από τα κύρια συμπεράσματα της έρευνας ήταν ότι οι εταιρείες δεν έχουν πλήρη επίγνωση, κατανόηση και λογιστικοποίηση του πλήρους κόστους της διαμάχης με τις τοπικές κοινωνίες. Τα πιο σημαντικά κόστη, από τις διαμάχες με τις τοπικές κοινωνίες, ήταν αυτά που σχετίζονται με την απώλεια αξίας μελλοντικών έργων, επεκτάσεων των υπαρχόντων ή πωλήσεων που δεν υλοποιήθηκαν.
Οι ερευνητές σχολίασαν ότι "υπάρχει μια λαθεμένη αντίληψη ότι οι τοπικές κοινωνίες είναι αδύναμες απέναντι στις μεγάλες εταιρείες και τις κυβερνήσεις. Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η κινητοποίηση των τοπικών κοινωνιών μπορεί να είναι πολύ αποτελεσματική στην αύξηση του κόστους για τις εταιρείες". Και "Είναι πολύ δύσκολο για μια εταιρεία να διορθώσει τη σχέση της με μια τοπική κοινότητα από τη στιγμή που αυτή θα διαρραγεί, στις σχέσεις δεν μπορείς να κάνεις ρεκτιφιέ".
Η έρευνα περιλάμβανε 45 εμπιστευτικές συνεντεύξεις με στελέχη των εταιρειών, τα οποία επεσήμαναν την ανάγκη οι εταιρείες να συνειδητοποιήσουν πολύ καλύτερα τα κόστη που προκύπτουν από την αποτυχία οικοδόμησης βιώσιμων σχέσεων με τις τοπικές κοινότητες, κόστη που μπορεί να σχετίζονται με μη αποτελεσματική εφοδιαστική αλυσίδα ή απρόθυμο εργατικό δυναμικό.Φυσικά δεν περιμέναμε τους Αμερικανούς και τους Αυστραλούς να μας μιλήσουν για τις συνέπειες της κοινωνικής αντίθεσης στα έργα, έχουμε στη Ελλάδα το παράδειγμα με τις Σκουριές της Χαλκιδικής και στην κοντινή μας Ρουμανία το παράδειγμα του χρυσού των Καρπαθίων, στη Ρόσια Μοντάνα.
Όπως είπαμε και πριν λίγες μέρες, στις λιγνιτικές περιοχές υπάρχουν 8 χωριά σε διαδικασία μετεγκατάστασης για χάρη της δημόσιας ΔΕΗ. Θα προχωρήσουν ποτέ μετεγκαταστάσεις για χάρη μιας ιδιωτικής ΔΕΗ; Μένει να αποδειχθεί.
Αν λοιπόν η αμαρτωλή κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων και οι βουλευτές του Α΄ θερινού τμήματος θέλουν να γεμίσουν όλη τη Βόρεια Ελλάδα, απ' την Άρτα μέχρι την Κομοτηνή, με νέες Σκουριές, ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Αλλά θα είναι καλύτερα να επικρατήσει σωφροσύνη και να αποφευχθεί η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Οι εκάστοτε κυβερνώντες θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι δεν είναι ιδιοκτήτες της δημόσιας περιουσίας, είναι μόνο περιστασιακοί διαχειριστές και κανένας δεν τους έχει εξουσιοδοτήσει να πουλήσουν οτιδήποτε!

http://greeklignite.blogspot.gr/2014/07/blog-post_2.html

ΕΒΙΚΕΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΗ: ΟΙ ΥΠΕΡΑΞΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!

ΕΒΙΚΕΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΗ: ΟΙ ΥΠΕΡΑΞΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!

 

Η ΕΒΙΚΕΝ είναι η Ένωση των ενεργοβόρων βιομηχανιών της χώρας, αυτών που βλέπουν άμεσα στα αποτελέσματα των επιχειρήσεών τους τις συνέπειες της αποτυχημένης ενεργειακής πολιτικής των κυβερνήσεων Πασοκ-ΝΔ της τελευταίας 15ετίας. Έχουμε ασχοληθεί και άλλες φορές στο παρελθόν με άρθρα και ανακοινώσεις της ΕΒΙΚΕΝ για το θέμα της ενέργειας, καθόσον συμμεριζόμαστε την ίδια κοινή λογική: με ακριβή ενέργεια δεν πάμε ως χώρα πουθενά και η πιο φθηνή εγχώρια πηγή ενέργειας είναι ο λιγνίτης. Ο λιγνίτης που στήριξε μετά τον Εμφύλιο την ανάπτυξη της χώρας και που αναπτύχθηκε μαζί με την ανάπτυξη της Ελληνικής βιομηχανίας. Και σας έχουμε ενημερώσει έγκαιρα ότι η ΕΒΙΚΕΝ είχε ζητήσει επίσημα η χώρα να κρατήσει και τα επόμενα χρόνια τη λιγνιτική παραγωγή στις 27500GWh, στα επίπεδα που ήταν το 2010-12.   
Πριν λίγες μέρες δημοσιεύτηκε ένα νέο άρθρο της ΕΒΙΚΕΝ, από τον κ. Αντ. Κοντολέοντα, που λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα και είναι και επίκαιρο με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Το αναδημοσιεύουμε σήμερα αυτούσιο και στη συνέχεια σχολιάζουμε ορισμένα σημεία. Το άρθρο έχει ως εξής:
Η αγορά ενέργειας και η ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας.
Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής βιομηχανίας πλήττεται λόγω του υψηλού ενεργειακού κόστους. Οι τιμές στις ευρωπαϊκές ημερήσιες αγορές ηλεκτρικής ενέργειας (σποτ) είναι κάτω από 40 ευρώ/MWh (Γερμανία 33 ευρώ/MWh), ενώ αντίθετα οι τιμές της ελληνικής υποχρεωτικής ημερήσιας αγοράς είναι 75 ευρώ/MWh. Γι' αυτή τη στρέβλωση ευθύνονται λάθος πολιτικές αποφάσεις μερικά χρόνια πριν. Ας το πάρουμε από την αρχή.
Οι πολιτικοί μας, πριν από μερικά χρόνια, με πρόσχημα την απελευθέρωση στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, αποφάσισαν την είσοδο και άλλων παικτών που θα ανταγωνίζονταν το κρατικό μονοπώλιο της ΔΕΗ. Μάλιστα μας διαβεβαίωναν ότι έτσι θα μειωθεί η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος για τον καταναλωτή και ταυτόχρονα θα απαλλαχθούμε από τον βρόμικο λιγνίτη. Γι' αυτό πρότειναν την εισαγωγή στο ενεργειακό μείγμα της χώρας του καθαρού μεν, αλλά εισαγόμενου και ακριβότερου φυσικού αερίου δε, με το επιπλέον επιχείρημα ότι οι νέες μονάδες θα είναι ευέλικτες και θα στηρίξουν την ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ). Τίποτα από τα ανωτέρω δεν επαληθεύθηκε. Η ζήτηση έπεσε, η τιμή του φυσικού αερίου αυξήθηκε (και λόγω φόρων), η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές (ΑΠΕ) διπλασιάστηκε, με αποτέλεσμα οι μονάδες αυτές με καύσιμο φυσικό αέριο σήμερα να υπολειτουργούν και να επιδοτούνται για να παραμείνουν στη ζωή με πολύ υψηλό κόστος, ποσά που πληρώνει ο καταναλωτής. Παράλληλα, για να προσελκύσουμε αυτές τις νέες μονάδες επιλέχθηκε ως μοντέλο αγοράς η υποχρεωτική ημερήσια αγορά (pool), που θα τους επέτρεπε να αντέξουν στον ανταγωνισμό της ΔΕΗ, μη υποχρεώνοντάς τις να βρουν αγοραστές μια και μπορούν να πωλούν σε ένα κοινό καλάθι την ενέργεια που παράγουν.
Τελικά δεν αναπτύχθηκε ανταγωνισμός στην αγορά, η ΔΕΗ παραμένει δεσπόζων παίκτης και οι τιμές για τον καταναλωτή αυξήθηκαν. Το δε μοντέλο αγοράς δεν επιτρέπει σήμερα να πέσουν οι τιμές, όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη, παρά την υπερπροσφορά ενέργειας λόγω διπλασιασμού της παραγωγής από ΑΠΕ. Δυστυχώς ο εφιάλτης για τον καταναλωτή δεν σταματάει εδώ. Τώρα είναι η τρόικα, η οποία με πρόφαση τη δημιουργία πραγματικού ανταγωνισμού στην αγορά αποφάσισε ότι πρέπει να πωληθεί η "μικρή ΔΕΗ" και να δοθεί το management της ΔΕΗ σε ιδιώτες μαζί με το 17% των μετοχών. Όμως η δημιουργία της «μικρής ΔΕΗ» δεν μπορεί από μόνη της να δημιουργήσει ανταγωνιστική αγορά, καθώς η ύπαρξη δύο ολιγοπωλίων δεν εξασφαλίζει κατ' ανάγκη ανταγωνισμό, όταν μάλιστα το σημερινό μοντέλο αγοράς θα δίνει το δικαίωμα στον νέο ιδιοκτήτη της ΔΕΗ να πωλεί την λιγνιτική παραγωγή, που του κοστίζει 35 ευρώ/MWH, στην τιμή της αγοράς, που θα είναι 80 ευρώ/MWH, χωρίς να μπορεί κανείς να τον εγκαλέσει για υπέρογκα κέρδη. Η δε κυβέρνηση δεν θα μπορεί να ασκήσει ούτε την κοινωνική ούτε τη βιομηχανική πολιτική της. Οι υπεραξίες από την εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου θα πηγαίνουν στα χέρια ιδιωτών.
Η ευθύνη της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας είναι τεράστια, καθώς καθυστερεί τη λήψη μέτρων στην κατεύθυνση μιας ελεύθερης αγοράς επ' ωφελεία όλων των καταναλωτών. Το άνοιγμα της αγοράς προς όφελος των όποιων επενδυτών δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Το ζητούμενο σήμερα είναι η ασφάλεια εφοδιασμού σε ανταγωνιστικό κόστος, προϋπόθεση για νέες παραγωγικές επενδύσεις, για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, για ανάπτυξη, για την έξοδο της χώρας από την κρίση.
Τέλος προτεραιότητα πρέπει να είναι η αναθεώρηση του προγράμματος απόσυρσης των λιγνιτικών μονάδων και η χάραξη μιας εθνικής ενεργειακής πολιτικής που να υιοθετεί ένα μείγμα καυσίμου ελάχιστου κόστους που θα εγγυάται τη βιωσιμότητα των υφιστάμενων παραγωγικών μονάδων και θα προσελκύει νέες επενδύσεις.
Η ελληνική βιομηχανία δίνει μια δύσκολη μάχη ανταγωνιζόμενη με άνισους όρους την αντίστοιχη ευρωπαϊκή στις διεθνείς αγορές. Δυστυχώς, πλην των μειωμένων βιομηχανικών τιμολογίων που αποφάσισε η κυβέρνηση αντιλαμβανόμενη ότι η βιομηχανία έφθασε στην ώρα μηδέν, δεν υπάρχει συνέχεια.
Ως επιβεβαίωση της μη συνέχειας στην πολιτική της κυβέρνησης έρχεται η νέα πρόταση της ΡΑΕ, που αναιρεί την προηγούμενη πρότασή της το 2012 για τη υποχρεωτική διάθεση από τη ΔΕΗ λιγνιτικής παραγωγής στο κόστος. Η νέα πρόταση είναι προφανές ότι, αφού από τον σχεδιασμό της εξαιρεί τη βιομηχανία, δεν έχει σκοπό να δημιουργήσει ανταγωνισμό στην προμήθεια, απλώς να αυξήσει τα έσοδα κάποιων προμηθευτών.
Για τη βιομηχανία υπάρχει ένα ξεκάθαρο αίτημα προς την κυβέρνηση και τη ΡΑΕ.
Ζητούμε το αυτονόητο, ελεύθερη και ανταγωνιστική αγορά ίδια με των Ευρωπαίων ανταγωνιστών μας.
Ως ΕΒΙΚΕΝ επιμένουμε. Το διακύβευμα είναι η ίδια η έξοδος της χώρας από την ύφεση, για την επίτευξη της οποίας η διατήρηση και ενίσχυση του βιομηχανικού ιστού μέσω της μείωσης του ενεργειακού κόστους -και όχι μόνο- αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση.
Εδώ τελειώνει το άρθρο κι αρχίζει ο δικός μας σχολιασμός και οι επισημάνσεις.
Πρώτα απ' όλα θεωρούμε ότι δεν πρέπει να μπερδεύουμε τη βιομηχανία με τους βιομήχανους, η χώρα χρειάζεται τη βιομηχανία. Καλώς ή κακώς, μόνο με τον τουρισμό, τα κρασιά και το λάδι δεν μπορούμε να συμμετέχουμε στο σημερινό παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Χρειαζόμαστε τη μεταλλουργία, χρειαζόμαστε τα διυλιστήρια, χρειαζόμαστε τα τσιμεντάδικα, την υαλουργία, τη χαρτοποιία, όλα τα χρειαζόμαστε.
Ανταγωνιστική βιομηχανία χωρίς ανταγωνιστική ενέργεια δεν γίνεται, το έχουμε γράψει ξανά και ξανά και ξανά. Χρειαζόμαστε win-win καταστάσεις, για να πάμε τη χώρα μπροστά. Χρειαζόμαστε συνέργειες, ή, σε πιο λαϊκή σοφία, "το 'να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο", το ίδιο πράγμα είναι.
"Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής βιομηχανίας πλήττεται λόγω του υψηλού ενεργειακού κόστους" και "Γι' αυτή τη στρέβλωση ευθύνονται λάθος πολιτικές αποφάσεις μερικά χρόνια πριν". Μα κι αυτό το ιστολόγιο δεν έχει χαρακτηρίσει επανειλημμένα αποτυχημένη την ενεργειακή πολιτική των τελευταίων 15 ετών;
"Οι πολιτικοί μας, με πρόσχημα την απελευθέρωση στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, αποφάσισαν την είσοδο και άλλων παικτών που θα ανταγωνίζονταν το κρατικό μονοπώλιο της ΔΕΗ. Μας διαβεβαίωναν ότι έτσι θα μειωθεί η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος για τον καταναλωτή και ταυτόχρονα θα απαλλαχθούμε από τον βρόμικο λιγνίτη. Γι' αυτό πρότειναν την εισαγωγή στο ενεργειακό μείγμα του εισαγόμενου και ακριβότερου φυσικού αερίου δε, με το επιπλέον επιχείρημα ότι οι νέες μονάδες θα είναι ευέλικτες και θα στηρίξουν την ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ)."
Τίποτα από τα ανωτέρω δεν επαληθεύθηκε. Η ζήτηση έπεσε, η τιμή του φυσικού αερίου αυξήθηκε (και λόγω φόρων), η παραγωγή από ΑΠΕ διπλασιάστηκε, με αποτέλεσμα οι μονάδες με καύσιμο φυσικό αέριο σήμερα να υπολειτουργούν και να επιδοτούνται για να παραμείνουν στη ζωή με πολύ υψηλό κόστος, ποσά που πληρώνει ο καταναλωτής."
Μια χαρά τα λέει και σε ένα μόνο πράγμα θα διαφωνήσουμε με την ΕΒΙΚΕΝ, στο "βρόμικο" λιγνίτη. Απ' τις πρώτες αναρτήσεις σας έχουμε πει ότι αν ο λιγνίτης σας φαίνεται "βρομερός", ετοιμαστείτε για επιστροφή στις γκαζόλαμπες. Καθόσον μόλις πριν δυο μέρες είχε βγει η περίφημη Μελέτη Επάρκειας Ισχύος 2013-2020 του ΑΔΜΗΕ, που ξεκαθάριζε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι, όσα αιολικά και Φ/Β και να βάλουμε, αν δεν κάνουμε την Πτολεμαΐδα 5, το 2020 δεν θα έχουμε ρεύμα το βράδυ. Την αξιοπιστία του λιγνίτη δεν πρόκειται να την αποκτήσει ποτέ καμιά ΑΠΕ!
"Μας διαβεβαίωναν" οι πολιτικοί και, δυστυχώς, αυτό είναι πλέον το πρόβλημα όλων μας: πιστεύαμε τους πολιτικούς όταν μας έλεγαν ότι με την Agenda 2010 οι μισθοί θα έχουν πιάσει το μέσο όρο της ΕΕ το 2010, όταν μας έλεγαν ότι θα "εκσυγχρονίσουν" το κράτος, όταν μας έλεγαν ότι θα "επανιδρύσουν" το κράτος, όταν μας έλεγαν "Λεφτά υπάρχουν", όταν μας είπαν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα απ' τα μνημόνια. Οι πολιτικοί χρεοκόπησαν τη χώρα σε καιρό ειρήνης και τώρα, το μόνο που μας μένει, είναι να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και ν' αλλάξουμε συθέμελα αυτό το βαθιά σάπιο πολιτικό σύστημα.Το 1981 μας φοβέριζαν με τους "άπειρους μουστακαλήδες", που πήραν όμως 48% και κυβερνούν ακόμα και σήμερα, για να έχουν γίνει τώρα με τη σειρά τους αυτοί που σπέρνουν το φόβο στους πολίτες. Κι όπως έλεγε ο Βάρναλης: "Πού 'σουν νιότη που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος ..."
Αν δεν το κάνουμε, έτσι όπως πάμε, σε πολύ λίγα χρόνια θα μας πάνε στη δραχμή και δεν θα το πάρουμε καν είδηση, ένα βραδάκι Παρασκευής, με κλειστές τις τράπεζες, θα μας το ξεφουρνίσουν κι αυτό. Και θα βρεθούμε με ένα δημόσιο χρέος τρεις φορές μεγαλύτερο απ' το σημερινό, και, με τα ομόλογα που τα έχουν ήδη μετατρέψει με το PSI στο αγγλικό δίκαιο, θα αρχίσει μια άνευ προηγουμένου λεηλασία της χώρας, που μπροστά της η πώληση των Θερμοπυλών και της ΔΕΗ θα είναι παιδική χαρά. "Η δημιουργία της «μικρής ΔΕΗ» δεν μπορεί από μόνη της να δημιουργήσει ανταγωνιστική αγορά, καθώς η ύπαρξη δύο ολιγοπωλίων δεν εξασφαλίζει κατ' ανάγκη ανταγωνισμό, όταν μάλιστα το σημερινό μοντέλο αγοράς θα δίνει το δικαίωμα στον νέο ιδιοκτήτη της ΔΕΗ να πωλεί την λιγνιτική παραγωγή, που του κοστίζει 35 ευρώ/MWH, στην τιμή της αγοράς, που θα είναι 80 ευρώ/MWH, χωρίς να μπορεί κανείς να τον εγκαλέσει για υπέρογκα κέρδη. Η δε κυβέρνηση δεν θα μπορεί να ασκήσει ούτε την κοινωνική ούτε τη βιομηχανική πολιτική της. Οι υπεραξίες από την εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου θα πηγαίνουν στα χέρια ιδιωτών."

Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια; Εδώ τώρα θα έπρεπε φυσιολογικά να πούμε ότι δεν γίνεται κάποιος να παράγει φθηνά και να πουλάει ακριβά, δεν το επιτρέπει ο "ανταγωνισμός", "που είναι πάντα προς το συμφέρον του καταναλωτή". Μετά όμως θυμηθήκαμε ότι "εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε", έχουμε ήδη μια μονάδα φυσικού αερίου που ξεκίνησε -και επιδοτήθηκε- με άδεια αυτοπαραγωγού, στη συνέχεια πέτυχε μετατροπή της άδειας σε άδεια παραγωγού, αργότερα χαρακτηρίστηκε ένα μέρος της παραγωγής -από φυσικό αέριο- ως παραγωγή από ΑΠΕ και τελικά το σύνολο της παραγωγής -πάντα από φυσικό αέριο- χαρακτηρίστηκε ως παραγωγή από ΑΠΕ. Μελαγχολικά θυμηθήκαμε ότι αυτά τα είχε γράψει παλιά ο Σεφέρης: "Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει".
Έχει ωστόσο ιστορική αξία για την ΕΒΙΚΕΝ η επισήμανση "Οι υπεραξίες από την εκμετάλλευση του εθνικού πλούτου θα πηγαίνουν στα χέρια ιδιωτών": το αποδοκιμαστικό ύφος της σημαίνει προδήλως ότι αφού οι υπεραξίες δεν πρέπει να πηγαίνουν στους ιδιώτες, θα πρέπει συμπερασματικά να πηγαίνουν στο Δημόσιο, για το κοινό όφελος όλων μας. Win-win καταστάσεις!
"Η ευθύνη της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας είναι τεράστια", όταν μάλιστα, αντί να κάνει τη δουλειά της προς όφελος του καταναλωτή, φροντίζει ώστε να μην είναι τεχνολογικά ουδέτερη. 
"Τέλος προτεραιότητα πρέπει να είναι η αναθεώρηση του προγράμματος απόσυρσης των λιγνιτικών μονάδων και η χάραξη μιας εθνικής ενεργειακής πολιτικής που να υιοθετεί ένα μείγμα καυσίμου ελάχιστου κόστους που θα εγγυάται τη βιωσιμότητα των υφιστάμενων παραγωγικών μονάδων και θα προσελκύει νέες επενδύσεις."
Χωρίς την αναθεώρηση του προγράμματος απόσυρσης οι 27500GWh λιγνιτικής παραγωγής έχουν πάει περίπατο και η ΕΒΙΚΕΝ το ξέρει καλά. Αλλά δεν είναι μόνο το πρόγραμμα απόσυρσης των μονάδων, χρειάζεται και η ανασυγκρότηση των ορυχείων, αφού μονάδες χωρίς ορυχεία δεν μπορούν να υπάρξουν. Αποθέματα έχουμε, (κι έχουμε κι άλλα, για τα οποία κάτι ειπώθηκε πρόσφατα και θα το δούμε κάποια στιγμή), πολιτική βούληση κι απόφαση χρειάζεται. Αλλά το ΥΠΕΚΑ έχει επιλέξει να αγνοεί το λιγνίτη και να "ταΐζει" τα αιολικά ...
Και για να μη μπερδευόμαστε με τις παλιές μονάδες, λεφτά για νέες μονάδες υπάρχουν! Είναι τα λεφτά που πληρώνουμε μέσα απ' τους λογαριασμούς της ΔΕΗ για το ΕΤΜΕΑΡ, τη μεγάλη "πράσινη απάτη", με τα οποία μπορούμε άμεσα να κάνουμε μια νέα λιγνιτική μονάδα. Αλλά και πάλι στην πολιτική απόφαση κολλάμε, οι πολιτικοί είναι οι "τροχονόμοι του δημόσιου χρήματος". Γι' αυτό να θυμάστε αυτό που διαβάσατε και πιο πάνω:

Να ξεπεράσουμε τους φόβους μας!

http://greeklignite.blogspot.gr/2014/06/blog-post_27.html

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ''αλλάΖουμε εποχή'' : Η ΜΑΧΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΔΕΗ, ΕΙΝΑΙ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

Περιφερειακή παράταξη "αλλάΖουμε εποχή":Η μάχη ενάντια στη «μικρή» ΔΕΗ, είναι μάχη για τη ζωή και το μέλλον της Δυτικής Μακεδονίας ΟΛΟΙ στον ΑΓΩΝΑ

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές πέρασαν, η αναστολή έληξε και η Δυτική Μακεδονία βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις.

Αποφάσεις που θα πάρουν άλλοι. Ποιοι; Οι ίδιοι που αποφάσιζαν μέχρι τώρα, δηλαδή η κυβέρνηση και το σύστημα εξουσίας των Αθηνών.

Ένα είναι το βέβαιο. Στις πλάτες των πολιτών του λεκανοπέδιου θα φορτωθεί το κόστος και στις πλάτες του λαού.

Η «μικρή» ΔΕΗ, - η καλή ΔΕΗ – είναι ένα έγκλημα σε βάρος του λαού μας. Μια βάρβαρη μεταφορά κοινωνικού πλούτου, σε προνομιούχους ισχυρούς της οικονομικής ολιγαρχίας, αντί πινακίου φακής.

Οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ, οφείλουν – έχοντας πάρει μαθήματα από την εξέλιξη του σχεδιασμού ιδιωτικοποίησης της ηλεκτρικής ενέργειας – να δώσουν τη μάχη αυτή ενωμένοι. Χωρίς επιδίωξη παραγοντισμού των συνδικαλιστικών ηγεσιών τους. Προπαντός προτάσσοντας το συμφέρον της περιοχής και του λαού γενικότερα.

Οι πολίτες του ενεργειακού λεκανοπέδιου, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η μάχη αυτή δεν είναι για την προστασία των «κεκτημένων των ΔΕΗτζήδων», αλλά μάχη για την επιβίωση της Περιφέρειας.

Για να σταματήσει η μετανάστευση των νέων της περιοχής μας.

Για να πάρει η περιοχή μας αυτά που δικαιούται για τη συνεισφορά της στην εθνική οικονομία (δίκαιος προσδιορισμός του Τέλους – τοπικού πόρου – στο 1,5% αλλά και επένδυση στην ανάπτυξη της περιοχής των χρεωστούμενων που δεν έχουν καταβληθεί τις προηγούμενες δεκαετίες)

Για να υπάρξει δέσμευση για περιβαλλοντική αποκατάσταση και επαναπόδοση των εκτάσεων στην τοπική κοινωνία.

Για να προχωρήσουν οι μετεγκαταστάσεις.

Στον αγώνα αυτό καλούμε όλους τους πολίτες να συμμετέχουν.

Να ξεδιπλώσουμε όλα μας τα αιτήματα ως κοινωνία.

Απέναντι στην κυβέρνηση και την τρόικα να ορθώσουμε την ενότητά μας στα δίκαια αιτήματά και την αποφασιστικότητά μας να μην υποχωρήσουμε, να μην παραδοθούμε.

 

ΟΛΟΙ στον ΑΓΩΝΑ.

Για το αύριο της περιοχής. Για το μέλλον των παιδιών μας.

 

Το Γραφείο Τύπου

Κοζάνη 24 Ιουνίου 2014