ΡΗΓΑΣ ΓΚΟΛΦΗΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1958

Ρήγας Γκόλφης
1886 – 1958

 

Ρήγας Γκόλφης: Έλληνας ποιητής, κριτικός της λογοτεχνίας και μαχητικός δημοτικιστής. Η ποίησή του κινήθηκε στα χνάρια της σχολής του Παλαμά.
Ο Δημήτριος Δημητριάδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε το 1886 στο Μεσολόγγι. Ο πατέρας του καταγόταν από το Καρπενήσι και η μητέρα του από την οικογένεια Δροσίνη, που συγγένευε με την οικογένεια Παλαμά. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στην πατρίδα του, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθησε το επάγγελμα του συμβολαιογράφου.
Το 1909 τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Τραγούδια του Απρίλη» και ακολούθησαν οι συλλογές: «Ύμνοι» (1921), «Στο Γύρισμα της Ρίμας» (1921), «Λυρικά Χρώματα» (1930) και «Τετράμερα» (1952). Το 1935 κυκλοφόρησε ο τόμος «Φαντασία και Ποίηση» με κείμενα από το κριτικό του έργου και το 1954 η συλλογή διηγημάτων «Η επιφάνεια και το βάθος».
Ο Γκόλφης υπήρξε από τους στενούς συνεργάτες του περιοδικού Ο Νουμάς, του μαχητικού οργάνου για την επικράτηση της δημοτικής γλώσσας, και βρισκόταν σε άμεση επαφή με τους κοινωνικούς αγώνες στη χώρα μας και την ενθάρρυνση των σοσιαλιστικών ιδεών. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετέφρασε τη «Διεθνή» (τον ύμνο του παγκόσμιου σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος) και το καταστατικό του σοσιαλιστικού κόμματος, ενώ το 1909, όταν στην Ισπανία εκτελέστηκε ο σοσιαλιστής Φερέρο τού αφιέρωσε ένα ποίημα. Το θεατρικό του έργο Ο Γήταυρος, που δημοσιεύτηκε σε τρεις συνέχειες στο λογοτεχνικό περιοδικό Νουμάς (7, 14, 21 Δεκεμβρίου του 1908) θεωρείται ένα από πρώτα λογοτεχνικά έργα με σοσιαλιστικό προσανατολισμό.
Ο Ρήγας Γκόλφης πέθανε στην Αθήνα στις 2 Ιανουαρίου του 1958, σε ηλικία 72 ετών.
Κρίσεις για το έργο του: 
Στην ποίηση του Γκόλφη υπάρχει ποικιλία μέτρων και ρυθμών, ερωτική τρυφερότητα, ευγένεια αισθημάτων, εξομολογητικός τόνος και κάποια κοινωνική διάθεση. Άριστος τεχνίτης του μετρικού και ομοιοκατάληκτου στίχου, με τις μελέτες και τα άρθρα και τις παρεμβάσεις του στις διάφορες γλωσσικές διαμάχες, στάθηκε κι ένας ανυποχώρητος μαχητής στην υπεράσπιση της δημοτικής γλώσσας. Τα κριτικά του κείμενα, απλά και στέρεα συγκροτημένα, αποκαλύπτουν την πνευματική του καλλιέργεια και τις κριτικές του ικανότητες. Αποτελεί, άλλωστε, ανάμεσα στους εκπροσώπους της γενιάς που ανδρώθηκε γύρω από τον άξονα Ψυχάρη-Παλαμά, μια σεμνή και υπολογίσιμη παρουσία. Δημήτρης Σταμέλος, δημοσιογράφος και συγγραφέας. 
Στον Ρήγα Γκόλφη χρωστούμε και ποιήματα με ευαίσθητη διάθεση και με πολύ τεχνική επεξεργασία. 
Λίνος Πολίτης, καθηγητής νεοελληνικής φιλολογίας και ακαδημαϊκός.
Τεχνίτης του στίχου αξιόλογος εστάθηκε ο Ρήγας Γκόλφης.
Κ.Θ. Δημαράς, κριτικός και ιστορικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/759#ixzz3NfVQHqc8


ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 23 ΜΑΪΟΥ 1942 ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥΝΤΑΣ (1886-1942)

Παναγιώτης Τούντας
1886 – 1942

 

Παναγιώτης Τούντας: Μικρασιάτης μαντολινίστας και συνθέτης ρεμπέτικων τραγουδιών. Γεννήθηκε το 1886 στη Σμύρνη... Παναγιώτης Τούντας Μικρασιάτης μαντολινίστας και συνθέτης ρεμπέτικων τραγουδιών.

Ο Παναγιώτης Τούντας γεννήθηκε το 1886 στη Σμύρνη από ευκατάστατους γονείς. Από παιδί άρχισε να παίζει μαντολίνο και σπούδασε μουσική στην Αίγυπτο. Από το 1915 συμμετείχε στη Σμυρναίικη Εστουδιαντίνα του Σιδέρη, που έμεινε γνωστή με το όνομα «Τα Πολιτάκια». Συμμετείχε σε διάφορα μουσικά σχήματα που έκαναν περιοδείες εκτός Σμύρνης για την ψυχαγωγία των Ελλήνων της διασποράς.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ήρθε και εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Πρωτόπαιξε στο «Αραράτ» της λεωφόρου Αλεξάνδρας, τον Αύγουστο του 1923. Κατόπιν εμφανίστηκε στην ταβέρνα του Κερατζάκη στην Ανάσταση Κερατσινίου και αργότερα δημιούργησε τη δική του ορχήστρα στην Πλατεία Πασαλιμανιού (στον «Αστέρα»).
Το 1924 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του ελληνικού παραρτήματος της γερμανικής «ODEON». Μέχρι να κατασκευαστεί το εργοστάσιο δίσκων στην Ελλάδα, συνεργάζεται σχεδόν με όλες τις δισκογραφικές εταιρείες και διευθύνει τις περισσότερες ηχογραφήσεις που γίνονται στην Ελλάδα. Τον ίδιο χρόνο ηχογραφεί τη «Σμυρνιά» με την αθηναϊκή Εστουδιαντίνα του Τάσου Μαρίνου και γίνεται ο πρώτος λαϊκός συνθέτης που το όνομά του αναγράφεται σε ετικέτα δίσκου. Το 1931 αναλαμβάνει καλλιτεχνικός διευθυντής της «COLUMBIA» και της «HIS MASTER'S VOICE» και παραμένει στη θέση αυτή μέχρι το 1940.
Τα τραγούδια που πέρασε στη δισκογραφία είναι γύρω στα 350 και έχουν ερμηνευτεί από όλους τους προπολεμικούς τραγουδιστέ της εποχής, όπως ο Κώστας Ρούκουνας, ο Στελλάκης Περπινιάδης, ο Κώστας Νούρος, η Ρόζα Εσκενάζυ, η Ρίτα Αμπατζή, ο Αντώνης Νταλκάς, ο Ευάγγελος Σωφρονίου, ο Ζαχαρίας Κασιμάτης, ο Γιώργος Βιδάλης, ο Στράτος Παγιουμτζής κ.ά.
Από τα τραγούδια του ξεχωρίζουν: «Η γκαρσόνα» (παλιό μικρασιάτικο), «Νέα Σμυρνιωτοπούλα», «Το κουκλί της Κοκκινιάς», «Κουβέντα με το Χάρο» («Το Χαρο τον αντάμωσαν»), «Λιλή η σκανταλιάρα», «Ο κοκαϊνοπότης», «Το Μαριανθάκι», «Το Σωφεράκι», «Μπίντα γιάλα», «Στους Ποδαράδες», «Φτώχεια μαζί με την τιμή», «Νίνα», «Μικρό μελαχροινό», «Θα σε κάνω μενεξέ», «Εγώ θέλω πριγκιπέσσα», «Είν' ευτυχής ο άνθρωπος», «Περσεφόνη μου γλυκειά», «Κουβέντες της φυλακής», «Πεισματάρα μου», «Αλάνης πια δεν είμ' εγώ», «Aμάν, Κατερίνα μου», «Σαν πεθάνω, βρε μανούλα», «Τα ζουμπουλένια μάτια σου», «Η Δημητρούλα», «Όνειρο ενός μπεκρή», «Τουρκοπούλα μου», «Αερόπλανο θα πάρω», «Τομπουρλίκα», «Τα τσόκαρα», κ.ά.
Ο Παναγιώτης Τούντας πέθανε, σε ηλικία 56 ετών, στις 23 Μαΐου του 1942.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/365#ixzz32YMV0vsa