Η ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ

Η απάτη της οικολογίας  

Δεν σου λέμε να μην είσαι οικολόγος. Σου προτείνουμε απλά να το ξανασκεφτείς λιγάκι.
Χρήστος Χατζηιωάννου  2 Νοεμβρίου 2012 

                            

Είναι το μεγαλύτερο trend της τελευταίας δεκαετίας και βάλε. Trend είπα ε; Κάνε select τη λέξη, πάτα delete και στη θέση του γράψε τη λέξη μπίζνα. Όλα γύρω μας είναι οικολογικά. Το φαγητό μας βιολογικό, τα αυτοκίνητά μας eco smart, τα ψυγεία μας Ενεργειακής Κατηγορίας Α'. Οι άνθρωποι δεν χωρίζονται πια ανάμεσα σε ένοχους και αθώους, σε αμαρτωλούς και αγίους, σε μαύρους και λευκούς. Χωρίζονται σε οικολόγους και μη.
Κι αν θες να είσαι οικολόγος για την πάρτη σου, οκ πάω πάσο. Γιατί είναι πράγματι ωραίο να προσέχεις το περιβάλλον γύρω σου, μιας και είναι το σπίτι σου. Αν όμως είσαι από αυτούς που το γύρισαν στην οικολογία γιατί είδαν ένα ντοκιμαντέρ στο ΣΚΑΙ ή άκουσαν μια ομιλία του Αλ Γκορ, καλό θα ήταν συνεχίσεις να διαβάζεις παρακάτω.
Climate Gate
Το 2009 αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο Climate Gate, το μεγαλύτερο σκάνδαλο συγκάλυψης που αφορά την οικολογία. Βρέθηκαν email μεταξύ επιστημόνων του Πανεπιστημίου East Anglia και της Αμερικανική κυβέρνησης, με τους επιστήμονες να προειδοποιούν τους πολιτικούς ότι υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για την υπερθέρμανση του πλανήτη και τους πολιτικούς να τους αναγκάζουν ουσιαστικά να σιωπήσουν για να μην διακινδυνεύσουν τα κονδύλια που τόσα χρόνια εγκρίνει το Κογκρέσο για ενέργειες κατά της κλιματικής αλλαγής.
Από το 1996 κιόλας υπάρχουν επιστήμονες που προειδοποιούν για το σκάνδαλο της οικολογίας και έπρεπε να περάσουν 14 χρόνια για να βγουν αυτά τα email στη φόρα. Όλα τα email και πολλά περισσότερα για το Climate Gate είναι ανοιχτά προς τον καθένα για να τα διαβάσει.
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα  Νέες ανακαλύψεις δεν άργησαν να έρθουν μετά το Climate Gate, με τους Αμερικανού να ξεμπροστιάζουν πολύ σύντομα και την πολιτική των «carbon offsets». Τι ήταν αυτά; Στις ΗΠΑ υπήρχαν εταιρείες οι οποίες εισέπρατταν χρήματα Αμερικανών πολιτών υποσχόμενοι ότι σε κάποια άλλη μεριά του πλανήτη, θα έκαναν κάτι για να σταματήσουν την υπερθέρμανσή του. Ο μέσος Αμερικανός ευθύνεται για την εκπομπή 20 τόνων διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα ετησίως.
Κάποιες εταιρείες λοιπόν έδιναν άφεση στους Αμερικανούς λέγοντας ότι θα εκμηδένιζαν αυτή τη μόλυνση, γλιτώνοντας 20 τόνους σε κάποια άλλη περιοχή του πλανήτη. Στην πραγματικότητα οι περισσότερες εταιρίες χρησιμοποιούσαν τα λεφτά για να χρηματοδοτούν δικά τους έργα ανά τον κόσμο και να θησαυρίζουν. Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε γρήγορα με την Αμερικανική κοινότητα να γίνεται πιο δύσπιστη απέναντι στους οικολόγους και τους επιστήμονες να αρχίζουν να ανοίγουν τα χαρτιά τους. Ποιος φταίει για την υπερθέρμανση;
Το Δεκέμβρη του 2009, 141 διακεκριμένοι επιστήμονες, μέλη των ερευνητικών ομάδων που συμβουλεύουν την Αμερικανική Κυβέρνηση και τον ΟΗΕ, έστειλαν ανοιχτή επιστολή στον τότε Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, αμφισβητώντας την υπόθεση στην οποία έχει στηριχτεί το οικοδόμημα της οικολογίας, ότι η κλιματική αλλαγή προκαλείται από τον άνθρωπο. Η επιστολή.
Η κοινή παραδοχή είναι ότι μάλλον η φύση τραβάει το δρόμο της, άσχετα με το τι σκαρφίζεται ο ανθρώπινος νους. Ο πλανήτης περνούσε φάση υπερθέρμανσης το 1920 και το 1950, ακόμα μεγαλύτερη από αυτή που περνάει τώρα. Πολλοί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι η θερμοκρασία του πλανήτη έχει ήδη αρχίσει να μειώνεται σταδιακά. Αν λοιπόν δεν συμφωνούν οι επιστήμονες μεταξύ τους για το αν υπάρχει υπερθέρμανση ή όχι, ποιος θα λύσει σε εμάς την απορία;
Το θέατρο του παραλόγου 
Όταν ο πρώην Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Αλ Γκορ, ξεκινούσε την εκστρατεία του για τη σωτηρία του πλανήτη, με το ντοκιμαντέρ «An Inconvenient Truth», δεν φανταζόταν ποια θα ήταν η αντίδραση του απλού κόσμου. Και λέω του απλού κόσμου γιατί και Όσκαρ πήρε και διθυραμβικές κριτικές απέσπασε για το θεάρεστο έργο του. 
Ο κόσμος όμως έβλεπε ότι για να προωθήσει το ντοκιμαντέρ και την καμπάνια του, ο Αλ Γκορ έκανε χιλιάδες ταξίδια με το ιδιωτικό του jet, τύπωσε εκατομμύρια αφίσες και κίνησε μια ολόκληρη βιομηχανία, η οποία πρέπει να επιβάρυνε τον πλανήτη με αμέτρητους τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Η ταμπέλα του υποκριτή δεν άργησε να εμφανιστεί. Και δεν είναι μόνο ο Αλ Γκορ υποκριτής. Είναι ο Σιράκ, ο Γκορμπατσόφ, ακόμα και ο ίδιος ο ΟΗΕ. Το ξέρεις ότι το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού του ΟΗΕ πηγαίνει στο να αντιμετωπιστεί η κλιματική αλλαγή στις αναπτυσσόμενες χώρες;
Ο ΟΗΕ ξοδεύει πάνω από 50 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο σε τέτοιες ενέργειες. Για να τηρηθούν τα όρια μόλυνσης που προέβλεπε η συνθήκη του Κιότο, δημιουργούνται φορείς ανάπτυξης πράσινης ενέργειας στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ναι, σε αυτές τις χώρες που οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε, οι δυτικοί πάνε και εγκαθιστούν οικολογικές μονάδες.
Τι ωραίο πλιάτσικο Η οικολογία πουλάει. Και το κακό είναι ότι δεν πουλάει μόνο σε μεγάλη κλίμακα. Επηρεάζει και το δικό μας πορτοφόλι. Στο όνομα της κλιματικής αλλαγής, η Ευρωπαϊκή Ένωση επέβαλε τα πράσινα τέλη κυκλοφορίας, που δεν μου επιτρέπουν εμένα τώρα να οδηγώ την αντίκα Σκαραβαίο του 70 που είναι παρκαρισμένος κάτω από το σπίτι μου.
Στο όνομα της υπερθέρμανσης του πλανήτη αγοράζουμε οικολογικές συσκευές και βιολογικά προϊόντα. Στο όνομα του πρωτοκόλλου του Κιότο πηγαίνουμε στις συναυλίες που διοργανώνονται (χωρίς να ζημιώνουν τη φύση ε;) για να μαζέψουν λεφτά κάποιοι τσαρλατάνοι. Η οικολογία έχει καταντήσει το άλλοθι και η προκάλυψη κάθε επένδυσης. Μόνο που όσο σιχαμένη κι αν είναι η παρακάτω γενίκευση, δυστυχώς ισχύει. Κάποιοι θησαυρίζουν από την οικολογία και σίγουρα δεν είσαι εσύ που δηλώνεις οικολόγος.
Η δύναμη της φύσης Το τσουνάμι της Ιαπωνίας απέδειξε περίτρανα ένα πράγμα. Ότι ο άνθρωπος δεν έχει τόση επιβολή και επιρροή όσο νομίζουμε ή καλύτερα... όσο θέλουν να μας κάνουν να νομίζουμε. Ο άνθρωπος είναι αδύναμος και ανίσχυρος μπροστά στη μηχανή της φύσης. Όταν και αν η φύση επιλέξει να σε σβήσει από το χάρτη, έχει τον τρόπο να το κάνει, όπως με τους παγετώνες, τους σεισμούς, τις πλημμύρες και τα τσουνάμι.
Είμαστε τουλάχιστον υπερόπτες αν νομίζουμε ότι αυτός ο πλανήτης εξαρτάται από εμάς. Το να τον καταστρέψουμε με πυρηνικές βόμβες είναι μια άλλη ιστορία. Το να καταφέρουμε όμως να τον καταστρέψουμε επειδή οδηγάμε αυτοκίνητο της προηγούμενης δεκαετίας, είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Όπως είχε πει και ο μεγάλος Αμερικανός κωμικός George Carlin “Ο πλανήτης είναι μια χαρά. Οι άνθρωποι είναι κατεστραμμένοι”. Δες το παρακάτω απόσπασμα από ένα stand-up comedy του Carlin, να γελάσεις λίγο γιατί πολύ σε στεναχώρησα (ή και σε εκνεύρισα). Ακόμα και ο πιο σκληροπυρηνικός οικολόγος να είσαι, θα βρεις κάτι να συμφωνήσεις. 

ΠΗΓΗ 

ΕΝΑ ΨΑΡΑΚΙ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ.....

Ένα ψαράκι ξεπερνά τους δεινόσαυρους και την κλιματική τρομοκρατία, επαληθεύει το Δαρβίνο και βγαίνει νικητής

Το μικροσκοπικό ψαράκι της φωτογραφίας είναι ένα "αγκαθερό" ή αλλιώς "Gasterosteus aculeatus". Υπάρχει σ' όλη την Ευρώπη, από τη Νορβηγία μέχρι τον Εύξεινο Πόντο, όπου συναντάται σε μεγάλους πληθυσμούς και δημιουργεί προβλήματα ανταγωνισμού σε άλλα είδη, καθώς τρέφεται με ψαράκια. Υπάρχει στον Ατλαντικό και στον Ειρηνικό. Το βρίσκουμε και στην Ελλάδα, στις θαλάσσιες περιοχές κοντά στις εκβολές ποταμιών, καθώς είναι ψάρι που μπορεί να ζήσει τόσο σε αλμυρό όσο και σε γλυκό νερό.

Αυτά που ζουν σε γλυκό νερό μπορούν να ζήσουν εκεί όλη τους τη ζωή, ενώ αυτά που ζουν σε αλμυρό νερό πηγαίνουν σε γλυκό νερό για την αναπαραγωγή τους.
Το ενδιαφέρον στη σημερινή ανάρτηση έρχεται απ' το αγκαθερό της Αλάσκας, καθώς το Μάρτιο 1964 ένας τρομερός σεισμός μεγέθους 9,2 ρίχτερ χτύπησε την περιοχή Prince William Sound, 120 χλμ ανατολικά του Άνκορατζ. Πρόκειται για το 2ο μεγαλύτερο σε μέγεθος σεισμό που έχει καταγραφεί παγκοσμίως μετά το 1900. Ο σεισμός αυτός είχε ως αποτέλεσμα μεγάλες αλλαγές στο ανάγλυφο, π.χ. την ανύψωση κατά περίπου 3,4 μέτρα του νησιού Middleton, στα ανοιχτά του κόλπου της Αλάσκας, νότια του Άνκορατζ. Η ανομοιόμορφη ανύψωση του υποθαλάσσιου περιβάλλοντος δημιούργησε πολυάριθμες μικρές λιμνούλες, στις οποίες εγκλωβίστηκαν ψάρια και οι οποίες γρήγορα γέμισαν με γλυκό νερό. Τα αγκαθερά, συνηθισμένα να ζουν σε γλυκό νερό, δεν είχαν...

πρόβλημα και προσαρμόστηκαν γρήγορα, παρουσίασαν ωστόσο μεγάλες αλλαγές στα φαινοτυπικά τους χαρακτηριστικά, (μάτια, σχήμα, χρώμα, κλπ), σε σχέση με τα αγκαθερά που παρέμειναν στη θάλασσα. Οι αλλαγές αυτές τράβηξαν νωρίς το ενδιαφέρον των ιχθυοβιολόγων και μια μελέτη που παρουσιάστηκε στο Journal of Fish Biology το 2009, με τίτλο "Rapid ecological speciation in three-spined stickleback Gasterosteus aculeatus from Middleton Island, Alaska: the roles of selection and geographic isolation", περιέγραψε τις ταχείες γονιδιακές μεταλλάξεις που παρουσιάστηκαν στα εγκλωβισμένα στις λιμνούλες αγκαθερά.
Τώρα μια νέα μελέτη παρουσιάστηκε στο Proceedings of the National Academyof Sciences, με τίτλο "Evolution of stickleback in 50 years on earthquake-uplifted islands", εξετάζει κι άλλες περιοχές στη ζώνη που επηρεάστηκε απ' το σεισμό (νησιά Montague και Danger και Κόλπο της Αλάσκας) και υποστηρίζει πως οι γονιδιακές μεταλλάξεις που παρατηρήθηκαν στα εγκλωβισμένα ψάρια είναι παρόμοιες με μεταλλάξεις που παρατηρήθηκαν να έχουν γίνει σε πληθυσμούς που ανάγονται σε χιλιάδες χρόνια νωρίτερα: πριν από 13.000 χρόνια, η υποχώρηση των πάγων γύρω στο τέλος της πιο πρόσφατης εποχής των παγετώνων δημιούργησε όγκους γλυκού νερού, οι οποίοι σταδιακά αποικίστηκαν από αγκαθερά. Τα ψάρια αυτά παραμένουν ως σήμερα απομονωμένα από τον πληθυσμό που ζει στη θάλασσα, είναι ωστόσο διαφορετικά από τα αγκαθερά του γλυκού νερού που εμφανίστηκαν μετά το σεισμό. Η υπόθεση που προτείνεται είναι πως η εξέλιξη συμβαίνει σε λιγότερες από 50 γενιές ψαριών απ' τη στιγμή που εγκαταστάθηκαν στο νέο περιβάλλον. 
Το μικροσκοπικό ψαράκι λοιπόν αποδεικνύεται πολύ προσαρμόσιμο σε νέο περιβάλλον, πολύ περισσότερο απ' τους θηριώδεις δεινόσαυρους που κάποτε κυριαρχούσαν στον πλανήτη, αλλά εξαφανίστηκαν μόλις άλλαξαν οι συνθήκες. Όπως ακριβώς είχε περιγράψει κάποτε ο Δαρβίνος, δεν επιβιώνει ο πιο ισχυρός, αλλά ο πιο προσαρμόσιμος. 
Πολύ περισσότερο ωστόσο το ψαράκι αποδεικνύει πως στον πλανήτη μας, που αλλάζει διαρκώς εδώ και 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, το μυστικό της επιβίωσης βρίσκεται στην προσαρμογή στις νέες συνθήκες κι όχι στην επιθυμία να προσαρμόσει κανείς τον πλανήτη στα δικά του μέτρα, βάζοντας στόχους στη μεταβολή του CO2 και της θερμοκρασίας. Κάτι ανάλογο είχαν επιχειρήσει και στα βιβλικά χρόνια με τον Πύργο της Βαβέλ και τ' αποτελέσματα τα γνωρίζουμε στη συνέχεια...

ΠΗΓΗ http://greeklignite.blogspot.gr/2015/12/blog-post_17.html#more