ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΝΙΤΡΙΚΑ ΚΑΙ ΝΙΤΡΩΔΗ ΤΩΝ ΥΠΟΓΕΙΩΝ ΝΕΡΩΝ, ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ.....

ΠΕΔ Δ. Μακεδονίας: Ανησυχία για τα νιτρικά και τα νιτρώδη των υπογείων νερών, που σε κάποιες περιπτώσεις έχουν ξεπεράσει τα όρια… Ενημέρωση στα γραφεία της ΠΕΔ από τον Διευθυντή του ΙΓΜΕ Κοζάνης κ. Αλκιβιάδη Στάμο  

 

Η αυξημένη συγκέντρωση νιτρικών στα υπόγεια νερά της Δ. Μακεδονίας, απασχόλησε μεταξύ άλλων τη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΕΔ Δυτικής Μακεδονίας που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου στα γραφεία της ΠΕΔ. Σχετική ενημέρωση έκανε ο υδρογεολόγος και διευθυντής του ΙΓΜΕ Κοζάνης, κ. Αλκιβιάδης Στάμος, που τόνισε πως θα πρέπει να υπάρχει πλέον μια σχετική ανησυχία για τα νιτρικά, αλλά και ιδιαίτερα για τα νιτρώδη των υπόγειων νερών, που σε κάποιες περιπτώσεις έχουν ξεπεράσει τα όρια/ Ο κ. Στάμος δήλωσε πως τα νιτρώδη αδρανοποιούν την αιμογλοβίνη στο αίμα που μεταφέρει το οξυγόνο και έτσι ο άνθρωπος παθαίνει χημική ασφυξία, ξεκαθαρίζοντας πάντα, πως δεν αναφέρετε σε όλες τις περιπτώσεις των υπογείων νερών, αφού υπάρχουν συγκεκριμένες ζώνες.

Θανάσης Τέγος

 

http://www.kozan.gr/post/188169#sthash.sNItANP1.dpuf

ΤΟ ΝΕΡΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ (ΤΗΣ ΜΑΡΣΕΛΑ ΟΛΙΒΕΡΑ) 03-11-2014

Το νερό πέρα από το κράτος

Οι επιτροπές νερού της Κοτσαμπάμπα συνεχίζουν τις παραδόσεις της ιθαγενικής αυτονομίας της Βολιβίας, απέναντι σε ένα πρόσφατα επανιδρυμένο αλλά άκρως συγκεντρωτικό κράτος. Μαρσέλα Ολιβέρα, Μετάφραση: Θοδωρής Καρυώτης 

Η αυτονομία και η οριζοντιότητα αποτελούν παραδοσιακές μορφές κοινωνικής οργάνωσης στη Βολιβία. Μαζί, συγκροτούν έναν εναλλακτικό, πρακτικό και καθημερινό τρόπο κατανόησης αυτού που ονομάζουμε «το δημόσιο». Ταυτόχρονα, προτάσσουν ένα μοντέλο εξάσκησης της ζωντανής, συμμετοχικής δημοκρατίας στο περιθώριο του κράτους και των εκάστοτε κυβερνήσεων. 

 

Οι επιτροπές νερού του νότου της Κοτσαμπάμπα, της τέταρτης μεγαλύτερης πόλης της Βολιβίας, αποτελούν την επιτομή των βολιβιανών μορφών αυτονομίας και οριζοντιότητας. Οι οργανώσεις αυτές ήρθαν στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια του «Πολέμου του Νερού» το 2000, όταν η μαζική κινητοποίηση της τοπικής κοινωνίας κατάφερε να σταματήσει την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης του νερού της Κοτσαμπάμπα, η οποία προωθούταν από το κράτος. Σήμερα οι επιτροπές νερού παραμένουν ενεργές.
Ενώ πολλοί συνδέουν τον Πόλεμο του Νερού με την έννοια της «πραγματικής» δημοκρατίας, αυτό μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται αντιφατικό: ο πόλεμος συνεπάγεται τη βία, την απώλεια ενέργειας και πόρων, το θάνατο και τη σύγκρουση• η δυτική αντίληψη της δημοκρατίας, μας λένε, αποσκοπεί στο να αποφύγουμε τα παραπάνω. Ωστόσο, η σύγκρουση αυτή δεν ήταν μια απλή μάχη για την υπεράσπιση ενός φυσικού πόρου• αντίθετα, ήταν φυσική συνέχεια της ακατάπαυστης ιστορικής πάλης του λαού της Βολιβίας για την υπεράσπιση του δικαιώματός του να αποφασίζει οριζόντια και αυτόνομα για ό,τι αφορά τις δικές του ανάγκες• ήταν, δηλαδή, απόρροια της επιτακτικής και αδιαπραγμάτευτης ανάγκης τους να ζουν σε μια αληθινή δημοκρατία.
Τον Σεπτέμβριο του 1999 η Δημοτική Υπηρεσία Πόσιμου Νερού και Αποχέτευσης της Κοτσαμπάμπα (SEMAPA) πωλήθηκε στην κοινοπραξία Aguas del Tunari, της οποίας βασικός μέτοχος ήταν η πολυεθνική εταιρία Bechtel. Αυτό ήταν το επιστέγασμα μιας σειράς μεταρρυθμίσεων που άρχισαν στα μέσα της δεκαετίας του 1980, με τα προγράμματα «διαρθρωτικής προσαρμογής» που επέβαλε η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές επιχείρησαν να βάλουν τέλος σε μια μακρά παράδοση τοπικού ελέγχου των φυσικών πόρων. Μετά την ιδιωτικοποίηση της SEMAPA, οι πολίτες της Κοτσαμπάμπα βρέθηκαν αντιμέτωποι με υπέρογκες αυξήσεις στα τιμολόγια του νερού, ορισμένες φορές έως και 200%• οι επιτροπές νερού που μέχρι τότε διαχειρίζονταν την διανομή σε τοπικό επίπεδο βρέθηκαν αναγκασμένες να αγοράσουν άδειες για να έχουν πρόσβαση στους υδάτινους πόρους. Η αντίσταση ενάντια στην Aguas del Tunari οργανώθηκε γύρω από το Συντονιστικό για την Υπεράσπιση του Νερού και της Ζωής. Μετά από πολλούς μήνες διαπραγματεύσεων με το κράτος και συγκρούσεων με τις ένοπλες δυνάμεις, το Συντονιστικό, μέσω μαζικών κινητοποιήσεων σε όλη την Κοτσαμπάμπα, κατάφερε να διώξει την εταιρεία.
Ένα από τα αποτελέσματα της κινητοποίησης γύρω από τον Πόλεμο του Νερού ήταν η αυξημένη προβολή του δικτύου των επιτροπών νερού της Κοτσαμπάμπα, το οποίο ενίσχυσε την οργάνωση του σε όλη την πόλη μετά τη νίκη του 2000. Μολονότι τις συναντούμε σε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα, οι επιτροπές είναι κυρίως συγκεντρωμένες στη νότια περιοχή της πόλης. Η περιοχή αυτή αποτελείται από έξι διαμερίσματα και συγκεντρώνει πάνω από το μισό πληθυσμό της πόλης –που συνολικά ανέρχεται σε δύο εκατομμύρια κατοίκους– και μάλιστα τα τμήματα του πληθυσμού που πλήττονται περισσότερο από την αναποτελεσματικότητα της SEMAPA, της δημόσιας εταιρείας ύδρευσης. Σύμφωνα με την ιταλική εθελοντική οργάνωση CEVI, σε αυτή την περιοχή δραστηριοποιούνται περίπου 150 επιτροπές νερού, από τις 400 που υπάρχουν σε ολόκληρη την μητροπολιτική περιοχή της Κοτσαμπάμπα. Χιλιάδες κάτοικοι της Κοτσαμπάμπα, λοιπόν, δραστηριοποιούνται γύρω από το ζήτημα του νερού.
Παρά το γεγονός ότι στη Βολιβία οι δημόσιες υπηρεσίες σπάνια λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, στην περίπτωση των υδάτινων πόρων οι επιτροπές μοιράζονται μια κοινή αντίληψη που συναντούμε παντού στην οροσειρά των Άνδεων: ότι το νερό είναι ένα θείο, ζωντανό ον. Για τις οργανώσεις αυτές, το νερό είναι το θεμέλιο της αμοιβαιότητας και της συμπληρωματικότητας. Το νερό θεωρείται ένα ον που ανήκει σε όλους αλλά και σε κανέναν, που ενσαρκώνει την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα, που βοηθά τη φύση να δημιουργήσει και να μετασχηματίσει τη ζωή, που επιτρέπει την αναπαραγωγή της κοινωνίας. Αυτή η αντίληψη όσον αφορά το νερό υπήρξε πάντα διαδεδομένη στη βολιβιανή ύπαιθρο• ωστόσο, οι επιτροπές του νερού εξασφαλίζουν τη διατήρηση των πεποιθήσεων αυτών στα αστικά κέντρα.
 Πολλοί αναλυτές στη Βολιβία εντοπίζουν την προέλευση των αυτόνομων πρακτικών που εφαρμόζουν οι επιτροπές νερού στην αυτοκρατορία των Ίνκας• οι πρακτικές αυτές διασώθηκαν μέσα στην αποικιακή περίοδο, και επιβιώνουν μέχρι σήμερα. Ως εκ τούτου, οι επιτροπές θεωρούνται η σύγχρονη έκφανση πανάρχαιων κοινοτικών πρακτικών της Βολιβίας. Σε ένα άρθρο με τίτλο «Κράτος και αυτονομία στη Βολιβία, μια αναρχική ερμηνεία», δημοσιευμένο το 2011, ο κοινωνιολόγος Carlos Crespo, ο ίδιος κάτοικος της Κοτσαμπάμπα, εξηγεί ότι η αυτονομία στη Βολιβία δεν αποτελεί «ένα ιδανικό που πρέπει να επιτευχθεί, αλλά μια καθημερινή πρακτική των ανθρώπων, των ομάδων και των κοινοτήτων σε όλη την περιοχή που σήμερα ονομάζουμε Βολιβία […] η υπεράσπιση και η ενίσχυσή της αυτονομίας τους υπήρξε μια σταθερή προτεραιότητα στις κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές των Βολιβιανών στη σχέση τους με το κράτος και την εξουσία."
Όπως και πολλοί άλλοι αγώνες των ιθαγενών της Βολιβίας, οι επιτροπές νερού ενσαρκώνουν μια αντι-κρατιστική αντίληψη της αυτονομίας. Οι επιτροπές θεωρούνται αντι-κρατιστικές επειδή εμφανίστηκαν στις περιθωριακές γειτονιές της πόλης, τις φτωχογειτονιές, ως οργανωτική πρωτοβουλία των δύο κύριων κοινωνικών ομάδων: των μετοίκων μεταλλωρύχων, οι οποίοι μετέφεραν τις εμπειρίες τους από τα συνδικάτα των ορυχείων, και των μεταναστών αγροτών, οι οποίοι συνέβαλαν στη λειτουργία των επιτροπών με την παράδοση του «άινι». Το «άινι» είναι ένα σύστημα αμοιβαίας υποστήριξης που εφαρμόζεται από όλες τις κοινότητες των ιθαγενών στις Άνδεις –και πλέον στις αστικές κοινότητες τους επίσης.
Έτσι, οι επιτροπές εφαρμόζουν πάμπολλες οργανωτικές μορφές που δεν αναγνωρίζονται από τις δομές της δυτικού τύπου δημοκρατίας. Στοχεύοντας στην προώθηση και την ενίσχυση των αυτόνομων λαϊκών διαδικασιών οργάνωσης, οι επιτροπές έχουν αναπτύξει ένα δίκτυο αμοιβαίας συνεργασίας και συντονισμού. Μέσα στο δίκτυο αυτό, τα μέλη της κάθε κοινότητας αναλαμβάνουν και διανέμουν αρμοδιότητες, προκειμένου να συζητήσουν ό,τι αφορά την πρόσβαση στο νερό στις γειτονιές τους. Σε μεγαλύτερο ή σε μικρότερο βαθμό, οι αποφάσεις λαμβάνονται από τη συλλογικότητα. Δεν αντιτίθενται στα δημόσια συστήματα ύδρευσης, αλλά υπερασπίζονται την δυνατότητα τους να επιλέγουν πώς και σε ποιο βαθμό θα πρέπει να τα συνδέσουν με τα δικά τους τοπικά συστήματα. Βασίζονται σε πρακτικές αυτοοργάνωσης που ούτε είναι αναγνωρισμένες αλλά ούτε και έχουν ανάγκη αναγνώρισης από το κράτος ή την διεθνή κοινότητα.
Στο πλαίσιο των επιτροπών νερού, τα πιο επιτακτικά προβλήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται στο επίπεδο της κοινότητας, όπου τα μέλη της επιτροπής οργανώνονται για να προσδιορίσουν και να διαμορφώσουν τους όρους της ίδιας τους της ζωής, και όχι για να ζητήσουν χάρες από το κράτος, όπως οι επικριτές τους στο εσωτερικό της κυβέρνησης υποστηρίζουν. Ως αποτέλεσμα, οι δράσεις των επιτροπών επεκτείνονται πολύ πιο πέρα από το ζήτημα του νερού, μολονότι αρχικά δημιουργήθηκαν για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της περιφραγμένης αφθονίας και της τεχνητής σπάνης αυτού του φυσικού πόρου. Σήμερα οι επιτροπές δραστηριοποιούνται σε μια σειρά από θέματα: την ευημερία των μελών τους, την τοπική ασφάλεια, καθώς και δραστηριότητες στο επίπεδο της γειτονιάς, όπως τα πανηγύρια, οι εορτασμοί και το ποδόσφαιρο.


Ο βαθμός ανεξαρτησίας των επιτροπών είναι τέτοιος που ορισμένοι παρατηρητές, συμπεριλαμβανομένου του Crespo, τις έχουν ανακηρύξει ζώνες πραγματικά «απελευθερωμένες» από το κράτος. Η Βολιβία περνάει μια εποχή σύγχυσης και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι επιτροπές νερού είναι πολλές, από τεχνικούς και οικονομικούς περιορισμούς μέχρι την αδιάκοπη διαπραγμάτευσή τους με το κράτος για να εξασφαλίσουν το σεβασμό της αυτονομία τους.
Το 2013, σε ένα συνέδριο στο Μοντεβιδέο όπου συγκεντρώθηκαν φορείς διαχείρισης νερού από την Ουρουγουάη, την Κολομβία και τη Βολιβία, ο βολιβιανός ηγέτης της επιτροπής «Σαν Μιγκέλ 4ο χιλιόμετρο» αναφέρθηκε στους τεχνικούς περιορισμούς των επιτροπών: "Ενδιαφερόμαστε περισσότερο για τις τεχνικές πτυχές [της διανομής νερού], αφού έχουμε καλύψει πλήρως τις κοινωνικές πτυχές. Στις επιτροπές μας, έχουμε [εφαρμόσει ήδη] τη συμμετοχή, τον κοινωνικό έλεγχο και την κυκλική εναλλαγή των καθηκόντων.» Οι συμμετέχοντες από τη Βολιβία έδειξαν συνολικά μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τους τεχνικούς τομείς της χλωρίωσης και της επεξεργασίας υδάτων και λυμάτων παρά για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα. 
Οι επιτροπές νερού της Βολιβίας ενδιαφέρονται επίσης ιδιαίτερα για την οικονομική τους οργάνωση, ιδίως για έργα που, ενώ είναι απαραίτητα, θεωρούνται δύσκολα να πραγματοποιηθούν δεδομένων των δυνατοτήτων τους. Ένα τέτοιο έργο είναι η ανάπτυξη ενός συστήματος αποχέτευσης μέσα στα όρια της δικαιοδοσίας της κάθε επιτροπής. Εκτός από το οικονομικό κόστος, το έργο συνεπάγεται τη λήψη περίπλοκων στρατηγικών αποφάσεων, όπως αυτές που αφορούν την ανάπτυξη ενός μεγαλύτερου συστήματος που θα που θα περικλείει τα εναλλακτικά συστήματα ύδρευσης στην περιοχή. Είναι αναμφισβήτητο ότι ένα έργο αυτής της κλίμακας απαιτεί κρατική επένδυση, ωστόσο πολλοί διατηρούν αμφιβολίες για το αν το κράτος –σε περίπτωση που στηρίξει την επέκταση του έργου– θα σεβαστεί την αυτονομία των επιτροπών ή ακόμα και αν θα συνεχίσει να εξασφαλίζει την καθολική πρόσβαση στο νερό. Αντίθετα, το κράτος ακολουθεί μια πελατειακή στρατηγική προσαρμοσμένη στους εκλογικούς ρυθμούς.
Αφού ήρθε στο προσκήνιο μέσα από τη συμμετοχή του στον Πόλεμο του Νερού, ο Έβο Μοράλες ανέλαβε τα καθήκοντά του ως πρόεδρος της Βολιβίας το 2006. Υπήρξε τότε η εύλογη ελπίδα ότι η κυβέρνησή του θα διευρύνει την αυτονομία και την δυνατότητα αυτοκυβέρνησης των κοινωνικών κινημάτων της Βολιβίας. Δυστυχώς, συνέβη το αντίθετο.
Μέσω της περιβόητης Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δικαίωμα στο Νερό και της Διακήρυξης της βολιβιανής κυβέρνησης για τα Δικαιώματα της Μητέρας Γης, η κυβέρνηση Μοράλες διακήρυξε ότι η φύση έχει δικαιώματα. Στον απόηχο αυτών των διακηρύξεων, δημιούργησε την απαραίτητη υποδομή που εξασφαλίζει ότι η προστασία της φύσης εμπίπτει στη δικαιοδοσία του κράτους. Μολονότι τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έχουν επαινέσει τις προσπάθειες αυτές και θεωρούν την κυβέρνηση Μοράλες πρωτοστάτη της περιβαλλοντικής μεταρρύθμισης, αυτή η νέα ρύθμιση βασισμένη στα δικαιώματα είναι στην πραγματικότητα μια προσπάθεια της κυβέρνησης Μοράλες να μετατοπίσει την δικαιοδοσία και τον έλεγχο πάνω τους τοπικούς πόρους από την κοινότητα στο κράτος. Μολονότι επενδύονται με μια προοδευτική ρητορική, τα νομοθετικά και γραφειοκρατικά μέτρα της κυβέρνησης Μοράλες εξυπηρετούν ακριβώς αυτόν τον σκοπό. Εκείνοι που επιδιώκουν πρόσβαση στο νερό είναι και πάλι αναγκασμένοι να καταφύγουν στο κράτος, τους νόμους και τα δικαστήρια.
Στο άμεσο μέλλον οι επιτροπές έχουν να αντιμετωπίσουν προκλήσεις τεχνικής και οικονομικής φύσης, παράλληλα με τις συνεχείς προσπάθειες ενσωμάτωσής τους από το κράτος. Ωστόσο, οι μακροχρόνιες επιτυχίες τους, με αποκορύφωμα τον Πόλεμο του Νερού, έχουν αποδείξει στους βολιβιανούς ότι μέσω της οριζόντιας οργάνωσης μπορούν να ανακτήσουν την δυνατότητά τους να διαχειρίζονται τους κοινούς πόρους, οριοθετώντας την αυτονομία τους απέναντι στην κατεστημένη εξουσία και τις συμβατικές μορφές δημοκρατίας. Σήμερα οι άνθρωποι δεν οργανώνονται για να απευθύνουν τα αιτήματα τους προς το κράτος, αλλά για να προσδιορίσουν και να διαμορφώσουν τους όρους της ίδιας τους της ζωής.

http://www.enallaktikos.gr/ar9008el_to-nero-pera-apo-to-kratos-tis-marsela-olivera.html

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ : ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ ΝΕΡΟΥ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Ένας άλλος κόσμος υπάρχει: Χιλιάδες συνεταιρισμοί νερού στον πλανήτη. Του Κώστα Νικολάου

  

Η «σιωπηλή επανάσταση» των συνεταιρισμών νερού:
Οι συνεταιρισμοί νερού δεν είναι ένα μεμονωμένο τοπικό φαινόμενο. Αντίθετα, ευδοκιμούν σε χώρες με διάφορες περιβαλλοντικές και κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικές συνθήκες, γεγονός που δείχνει την προσαρμοστικότητα τους. Χιλιάδες παραδείγματα αστικών ή αγροτικών συνεταιρισμών νερού υπάρχουν στις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Λατινική Αμερική (Χιλή, Κολομβία, Βραζιλία, Αργεντινή, Μεξικό και Βολιβία) και την Ευρώπη (Φινλανδία, Δανία, Αυστρία κλπ) [1]. Επιπλέον, οι συνεταιρισμοί νερού έχουν κερδίσει υψηλή βαθμολογία για την ικανοποίηση των πελατών και τις λειτουργικές επιδόσεις σε παγκόσμιο επίπεδο [2]. Το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο προωθεί την ιδιωτική ή τη δημόσια-ιδιωτική διαχείριση του νερού, πιστό στο νεοφιλελεύθερο φονταμενταλισμό, αν και οι έρευνες του δείχνουν άλλα πράγματα. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το αποτέλεσμα μιας έρευνας της Παγκόσμιας Τράπεζας: "Οι συνεταιρισμοί καταναλωτών μπορούν να προσφέρουν ένα εναλλακτικό θεσμικό μοντέλο για την παροχή υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης σε αστικές περιοχές. Το συνεταιριστικό μοντέλο έχει μια σειρά από πλεονεκτήματα σε σχέση με το ιδιωτικό και δημόσιο μοντέλο. Όλοι οι συνεταιρισμοί κοινής ωφέλειας χαρακτηρίζονται από το γεγονός ότι ιδιοκτήτες και πελάτες είναι οι ίδιοι και ότι οι συνεταιρισμοί δεν έχουν σκοπό το κέρδος. Όλοι οι συνεταιρισμοί κοινής ωφέλειας έχουν δύο συμβούλια (Διοικητικό και Εποπτικό), και το σύστημα εκλογής: ένα μέλος-μία ψήφος. Το μοντέλο ιδιοκτησίας και η δομή διακυβέρνησης μπορεί να οδηγήσει σε ένα σαφή στόχο για την κοινή ωφέλεια: την παροχή βιώσιμων υπηρεσιών σε προσιτές τιμές. Το γεγονός ότι οι οποιεσδήποτε μειώσεις του κόστους μεταφράζονται σε χαμηλότερα τιμολόγια, αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο για να επιδιώκουν την αποτελεσματικότητα. Άλλα πλεονεκτήματα είναι η ευελιξία που συνδέεται με την απουσία των χρονοβόρων διαδικασιών, και ένα ισχυρό προσανατολισμό προς τον πελάτη που προέρχεται από την ευθυγράμμιση με τους στόχους »[3]. Παρά τον σημαντικό αριθμό επιτυχημένων συνεταιρισμών νερού σε παγκόσμιο επίπεδο, οι διεθνείς πολιτικές συζητήσεις τους έχουν παρακάμψει σε μεγάλο βαθμό. Επιπλέον, οι συνεταιρισμοί νερού έχουν αγνοηθεί σε μεγάλο βαθμό, τόσο στον τομέα της έρευνας όσο και της πολιτικής. Η συζήτηση έχει επικεντρωθεί στα συστήματα ιδιωτικής και δημόσιας ύδρευσης και αποχέτευσης αγνοώντας επιλογές που βασίζονται στην κοινότητα [4].
Γιατί; Επειδή οι συνεταιρισμοί νερού αποτελούν ένα εναλλακτικό μοντέλο για τη διαχείριση του νερού εκτός από το δημόσιο (κυβερνητικό ή δημοτικό) και ιδιωτικό μοντέλο, που δημιουργούνται και λειτουργούν «από τα κάτω» σε μη κερδοσκοπική βάση, είναι ανεξάρτητοι από οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, εξασφαλίζουν τη μέγιστη δυνατή δημοκρατική συμμετοχή των πολιτών και δεν αφήνουν μια ξεχωριστή θέση για αφεντικά του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα. Αυτοί δεν είναι καλοί λόγοι για να τους αποκρύψουν;
Το παρακάτω κείμενο είναι μια συνοπτική και ενδεικτική επισκόπηση των συνεταιρισμών νερού στις ηπείρους της Ευρώπης και της Αμερικής (βόρεια και νότια).
Αυστρία: Πάνω από 5.000 συνεταιρισμοί νερού.
Η Αυστρία είναι μία από τις ευρωπαϊκές χώρες όπου η συνεταιριστική διαχείριση του νερού παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο. Περισσότεροι από 5.000 συνεταιρισμοί νερού στη χώρα εξυπηρετούν τους πολίτες στις αγροτικές περιοχές. Ένα παράδειγμα είναι ο Wassergenossenschaft Gramastetten (Συνεταιρισμός Νερού του Gramastetten), που ιδρύθηκε το 1947 και παρέχει πόσιμο νερό σε περίπου 2.000 άτομα. Η ιδιότητα του μέλους είναι συνδεδεμένη με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ακινήτων και τα διαμερίσματα. Όλες οι σχετικές πληροφορίες είναι διαθέσιμες σε όλους και οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται από τη γενική συνέλευση όλων των μελών. Το διοικητικό και το μεγαλύτερο μέρος του τεχνικού έργου γίνεται σε εθελοντική βάση. Η περιφερειακή ένωση των συνεταιρισμών νερού παρέχει τεχνογνωσία, έλεγχο της ποιότητας, και την κατάρτιση για τους εθελοντές. Η ποιότητα του νερού είναι καλή και οι τιμές είναι πολύ κάτω του μέσου όρου. Η αρχή της αυστηρής μη κερδοσκοπικής διαχείρισης, η χρήση τοπικών πηγών νερού και το χαμηλό διοικητικό κόστος που οφείλεται στην εθελοντική εργασία των μελών είναι οι κύριοι λόγοι για τις χαμηλές τιμές. Ο Wassergenossenschaft Gramastetten, με τα 569 μέλη του, είναι ένας από τους μεγαλύτερους συνεταιρισμούς νερού στην Αυστρία και ένα παράδειγμα μιας αυτόνομης, αυτοδιαχειριζόμενης και αποκεντρωμένης παροχής νερού με δημοκρατική διαχείριση του νερού και έντονα στοιχεία συμμετοχής (καθιστώντας σχεδόν κάθε νοικοκυριό μέλος). Οι αρχές της μη-κερδοσκοπικής και αλληλέγγυας συνεργασίας είναι ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία του [5].
Δανία: Πάνω από 2.500 συνεταιρισμοί νερού.
Η Δανία έχει μια μακρά παράδοση συνεταιρισμών νερού. Ούτε ένα υπουργείο στην κυβέρνηση της Δανίας είναι υπεύθυνο για την ύδρευση και την αποχέτευση, η οποία θεωρείται πρώτιστα μια αρμοδιότητα τοπικής διακυβέρνησης. Η παροχή νερού στη Δανία είναι ιδιαίτερα αποκεντρωμένη, με μεγάλα και μικρά έργα ύδρευσης που βρίσκονται σε όλη τη χώρα. Το 2001 υπήρχαν 2.740 «υπηρεσίες κοινής ωφελείας», εκ των οποίων στους δήμους ανήκαν 165 και 2.575 ανήκαν σε συνεταιρισμούς καταναλωτών [6].

Φινλανδία: Περίπου 1.400 συνεταιρισμοί νερού.
Η Φινλανδία έχει επίσης μια μακρά παράδοση οργάνωσης των υπηρεσιών νερού μέσω συνεταιρισμών, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, αλλά και σε μεγαλύτερες πόλεις. Σήμερα υπάρχουν περίπου 1.400 συνεταιρισμοί νερού στη χώρα που παρέχουν υπηρεσίες ύδρευσης και αυξανόμενες επίσης υπηρεσίες αποχέτευσης. Μια ερευνητική ομάδα του Tampere University of Technology χρησιμοποιώντας την ουσιαστική εμπειρία σε συνεταιρισμούς νερού και τα δεδομένα που συλλέχθηκαν με μια ποικιλία προγραμμάτων στη Φινλανδία συζητούν τα γενικά χαρακτηριστικά, την ποικιλομορφία και τους κύριους ενδιαφερόμενους των συνεταιρισμών νερού και τελικά, υποστηρίζουν ότι οι συνεταιρισμοί νερού έχουν μεγάλες δυνατότητες [4 ].
Ισπανία: Συνεταιρισμός νερού στη μέση του Εμφυλίου Πολέμου.
Υπήρχε συνεταιριστική διαχείριση του νερού στη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Η εταιρεία Agbar, που ανέλαβε τη λειτουργία μετά την ήττα των δημοκρατών, χαρακτήρισε απίστευτες τις μεταρρυθμίσεις που πέτυχε ο συνεταιρισμός νερού [7].
ΗΠΑ: Σχεδόν 3.300 συνεταιρισμοί νερού.
Σχεδόν 3.300 συνεταιρισμοί νερού στις ΗΠΑ είναι δομές κοινής ωφέλειας που ανήκουν σε καταναλωτές, δημιουργημένες για να παρέχουν ασφαλείς, αξιόπιστες και βιώσιμες υπηρεσίες νερού σε λογικό κόστος. Παρέχουν νερό πόσιμο, πυροπροστασίας και άρδευσης. Επιπλέον, πολλοί από αυτούς παρέχουν υπηρεσίες λυμάτων. Οι συνεταιρισμοί νερού είναι πιο συχνά σε ημιαστικές και αγροτικές περιοχές που βρίσκονται πολύ μακριά από τις δημοτικές εταιρείες ύδρευσης για παροχή υπηρεσιών. Οι περισσότεροι συνεταιρισμοί νερού είναι μικροί (εξυπηρετώντας 501 – 3.300 καταναλωτές) ή πολύ μικροί (εξυπηρετώντας λιγότερους από 500 καταναλωτές). 89% του πληθυσμού που εξυπηρετείται από δημόσια συστήματα νερού εξυπηρετείται είτε από δημόσιας ιδιοκτησίας, δημοτικής ή συνεταιριστικής ιδιοκτησίας σύστημα. Το υπόλοιπο 11% των Αμερικανών εξυπηρετούνται από ιδιωτικά συστήματα νερού. Μη κερδοσκοπικοί συνεταιρισμοί αποτελούν την πιο κοινή οργανωτική μορφή σε μικρές κοινότητες [8].
Καναδάς: Περίπου 200 συνεταιρισμοί νερού.
Στον Καναδά το συνεταιριστικό μοντέλο είναι πιο διαδεδομένο στις αγροτικές περιοχές. Υπάρχουν περίπου 200 συνεταιρισμοί ύδρευσης στον Καναδά, κυρίως στην Alberta, Manitoba και Quebec [9].
Λατινική Αμερική: Οι μεγαλύτεροι στον κόσμο συνεταιρισμοί νερού σε αστικές περιοχές.
Υπάρχει μια μακρά ιστορία των συνεταιρισμών ύδρευσης και αποχέτευσης στη Λατινική Αμερική. Μια ερευνητική ομάδα από την Cochabamba, Βολιβία (University Mayor San Simón και Food and Water Watch) και τον Canada (University of Ottawa) τεκμηρίωσε 26 επιτυχημένες εναλλακτικές λύσεις στον τομέα του νερού στη Λατινική Αμερική. Τεκμηρίωσαν 9 περιπτώσεις ενιαίου δημόσιου πάροχου (δημοτικό νερό κοινής ωφέλειας), 12 μη κερδοσκοπικών μη κρατικών πάροχων (περιλαμβανομένων συστημάτων κοινοτικής λειτουργίας και συνεταιρισμών), 3 μη-κερδοσκοπικών / μη-κερδοσκοπικών συνεργασιών, και 2 συνεργασιών δημόσιου / μη κερδοσκοπικού. Υποστηρίζουν ότι το συνεταιριστικό μοντέλο συνιστά δυνητικά μια εναλλακτική μορφή συλλογικής ιδιοκτησίας που αψηφά την καπιταλιστική λογική της ατομικής ιδιοκτησίας. Σε σύγκριση με τις ιδιωτικές ή κρατικές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, οι οποίες ελέγχονται από τους μετόχους ή τους εκλεγμένους αξιωματούχους, οι συνεταιρισμοί που παρέχουν βασικές υπηρεσίες έχουν ορισμένα οργανωτικά πλεονεκτήματα που τους καθιστούν δυνητικά πιο δημοκρατικούς [10].
Στη Βραζιλία, το συνεταιριστικό μοντέλο εισήχθη με επιτυχία για την αγροτική ύδρευση και την αποχέτευση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 [2].
Στο Μεξικό, στην επίσημα Ελεύθερη και Κυρίαρχη Πολιτεία Chiapas (μια από τις 31 ομοσπονδιακές πολιτείες), που διαιρείται σε 118 δήμους, οι συνεταιρισμοί είναι ο οικονομικός πυλώνας των Ζαπατίστας. Όλα είναι συνεταιρισμός με πολιτική που βασίζεται στην άμεση δημοκρατία, την εκπαίδευση στην αλληλέγγυα οικονομία και συλλογική ιδιοκτησία, την ενεργό συμμετοχή των πολλών στη ζωή της κοινότητας [11].
Στην Αργεντινή, περίπου το 10% του πληθυσμού εξυπηρετείται από συνεταιρισμούς. Στο Buenos Aires, μετά την αποχώρηση της εταιρείας Enron, ο συνεταιρισμός καταναλωτών και εργαζομένων διαχειρίζεται με επιτυχία την παροχή νερού [7]. Μεταξύ αυτών των συνεταιρισμών είναι επίσης μια περίπτωση στο Δήμο Moreno στη Μητροπολιτική Περιοχή του Buenos Aires [2]. Η εμπειρία της υπό εργατικό έλεγχο εταιρείας ύδρευσης στην επαρχία του Buenos Aires, Aguas Bonaerenses Sociedad Anónima (ABSA), ανακηρύχθηκε από τον ΟΗΕ ως πρότυπη εταιρεία νερού. Η επαρχία του Μπουένος Άιρες έχει 10 εκατομμύρια κατοίκους κατανεμημένους σε πάνω από 74 πόλεις με 48 δήμους, που εξυπηρετούνται από την ABSA. Στην Azurix, θυγατρική της ENRON, της χορηγήθηκε παραχώρηση το 1999, αλλά αυτό κράτησε μόνο για τρία χρόνια, διάστημα κατά το οποίο η εταιρεία απέτυχε να επενδύσει στη συντήρηση και επέκταση των υπηρεσιών, αφήνοντας πίσω της μια σοβαρά εξασθενημένα εταιρεία. Στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2001-2002 και την πτώχευση της ENRON, η εργατική ένωση πρότεινε να αναλάβει την εταιρεία ως τεχνικός διαχειριστής της (αντικατάσταση της Azurix), σχηματίζοντας ένα συνεταιρισμό που διοικείται από τους εργαζομένους ονομαζόμενο 5 de Septiembre. Η επαρχιακή κυβέρνηση συμφώνησε με την ιδέα και αγόρασε μετοχές της Azurix, αφήνοντας την ένωση με το 10% των μετοχών που ήδη είχε.
Η ερευνητική ομάδα από τη Βολιβία και τον Καναδά καταλήγει ότι η ABSA είναι μια επιτυχημένη δημόσια εταιρεία νερού υπό τη διοίκηση του συνεταιρισμού των εργαζομένων, ελεγχόμενη από το SOSBA (ένωση εργαζομένων νερού του Buenos Aires) έχοντας επιτύχει 70% κάλυψη σε νερό και 45% κάλυψη αποχέτευσης σε μια μεγάλη, διάσπαρτη και πυκνοκατοικημένη γεωγραφική περιοχή [10].
Στη Βολιβία, μεγάλες υπηρεσίες νερού σε αστικές περιοχές διαχειρίζονται συνεταιρισμοί υπό την κυριότητα των πελατών, όπως ο Συνεταιρισμός Saguapac στο κεντρικό τμήμα της πόλης της Santa Cruz de la Sierra. Αυτή είναι η μεγαλύτερη υπηρεσία ύδρευσης στον κόσμο, που λειτουργεί ως συνεταιρισμός (183.000 μέλη). Ο συνεταιρισμός ιδρύθηκε το 1979 και σήμερα, παρέχει υπηρεσίες νερού σε περίπου 871.000 κατοίκους (αν και ο συνολικός αστικός πληθυσμός της Santa Cruz είναι περίπου 1,5 εκατομμύριο). Σύμφωνα με μια μελέτη που διεξήχθη από την Corporación Andina de Fomento, η Santa Cruz de la Sierra έχει επιτυχία 99,3% στην ποιότητα του νερού, ένα από τα πιο καθαρά στη Λατινική Αμερική. Στην αποστολή της Saguapac δηλώνεται ότι θα αναπτύξει τις δραστηριότητές της, διατηρώντας παράλληλα το περιβάλλον, και εργάζεται για τη διατήρηση της ποιότητας του υδροφόρου ορίζοντα των υπόγειων υδάτων [12].
Μια μελέτη από ερευνητές στο University of Birmingham, που διεξήχθη στα τέλη της δεκαετίας του 1990 διαπίστωσε ότι η Saguapac είναι μια από τις καλύτερες εταιρείες νερού στη Λατινική Αμερική μετρημένη με κριτήρια αποτελεσματικότητας και ισότητας. Ενώ ο συνεταιρισμός Saguapac έχει αναγνωρισθεί εκτός της Βολιβίας ως μοντέλο, βολιβιανοί ακτιβιστές νερού υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η περιοχή ευθύνης της κοινής ωφέλειας είναι μια περιορισμένη γεωγραφική περιοχή στο κέντρο της πόλης. Οι περιαστικές περιοχές εξυπηρετούνται από εννέα μικρούς συνεταιρισμούς. Απόδειξη του γεγονότος ότι ο Saguapac δεν είναι ο μοναδικός πάροχος υπηρεσιών στο Santa Cruz de la Sierra είναι η ύπαρξη του Συνεταιρισμού Νερού Σχεδίου 3000 (La Cooperativa de Aguas del Plan Tres Mil, COOPLAN) στο φτωχό προάστιο του Σχεδίου 3000. Όπως περιγράφει ο ουρουγουανός ακτιβιστής και πολιτικός αναλυτής Raúl Zibechi, "Στη μέση μιας ρατσιστικής πόλης των λευκών ελίτ, τον πυρήνα της ολιγαρχίας αγρο-εξαγωγών, το Σχέδιο 3000 είναι ένα τεράστιο και φτωχό προάστιο σχεδόν 300.000 κατοίκων, ένας μικρόκοσμος που αποτελείται από 36 Βολιβιανές εθνοτικές ομάδες. Είναι μια πόλη που - στο όνομα του αγώνα κατά της ανισότητας - οι κάτοικοι του Σχεδίου 3000 αντιστέκονται στην καταπιεστική και βίαιη κουλτούρα της τοπικής ελίτ". Ο COOPLAN ιδρύθηκε το 1986 από τους κατοίκους του Σχεδίου 3000, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που δημιουργούνται από την απροθυμία του Saguapac να επεκτείνει τις υπηρεσίες στην περιφερειακές γειτονιές. Σήμερα παρέχει με πόσιμο νερό περίπου το 80% των νοικοκυριών εντός της περιοχής ευθύνης του (121.000 από τους 151.000).
Μια άλλη επίσης επιτυχημένη περίπτωση συνεταιρισμών νερού στη Βολιβία είναι ο Cosmol, ένας τοπικός πάροχος υπηρεσιών στο Montero [10].
Προς συνεταιρισμούς νερού κοινωνικής αλληλέγγυας οικονομίας και άμεσης δημοκρατίας.
Η προσέγγιση και αναγνώριση του νερού ως κοινό αγαθό και όχι ως εμπόρευμα ή ως μέσο για τη φορολόγηση των πολιτών αποτελεί προϋπόθεση για τη συνεταιριστική διαχείριση του νερού [13, 14]. Προϋποθέσεις είναι επίσης, η δημιουργία και λειτουργία συνεταιρισμών νερού «από τα κάτω» σε μη κερδοσκοπική βάση, η ανεξαρτησία τους από οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, η διασφάλιση της μέγιστης δυνατής δημοκρατικής συμμετοχής των πολιτών [14].
Η παγκόσμια εμπειρία έχει δείξει ότι κάθε ονομαζόμενος συνεταιρισμός δεν ανήκει υποχρεωτικά στην κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία και άμεση δημοκρατία, αν δεν βασίζεται στις αρχές και τις διαδικασίες της κοινωνικής αλληλέγγυας οικονομίας και της άμεσης δημοκρατίας. Επιπλέον, αυτές οι αρχές και διαδικασίες δεν είναι μόνον ένα θέμα καταστατικού του συνεταιρισμού. Η υλοποίησή τους απαιτεί την πραγματική συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων μέσω των γενικών συνελεύσεων, που δεν μπορεί να γίνει χωρίς ένα κοινωνικό κίνημα να το υποστηρίζει και αποτελούμενο από πολίτες εκπαιδευμένους για αυτό [14-16].
Βιβλιογραφία[1] Douvitsa I., Kassavetis D., “Cooperatives: an alternative to water privatization in Greece”, Social Enterprise Journal, 10(2): 135-154, 2014
[2] Castro J.E. and Heller L. (Eds), “Water and sanitation services. Public policy and management”, Routledge, London, 2012
[3] Ruiz-Mier F., van Ginneken M., “Consumer cooperatives: an alternative institutional model for delivery of urban water supply and sanitation services?”, Water Supply and Sanitation Working Notes, The International Bank for Reconstruction and Development / The World Bank, 2006
[4] Takala A.J., Arvonen V., Katko T.S., Pietilä P.E., Åkerman M.W., “The evolving role of water co-operatives in Finland”, International Journal of Co-operative Management, 5(2): 11-19, 2011
[5] Hachfeld D., Terhorst P., Hoedeman O., “Progressive Public Water Management in Europe. In search of exemplary cases”, Transnational Institute and Corporate Europe Observatory, 2009
[6] DANVA – Danish Water and Waste Water Association, “Water in Figures. DANVA’s Benchmarking and Water Statistics 2010”, http://www.danva.dk
[7] Καλλής Γ., “Το νερό είναι υπόθεση όλων μας – Υπάρχουν εναλλακτικές στην ιδιωτικοποίηση”, http://greeklish.info/gr/greece/environment, 24.1.2014
[8] University of Wisconsin Center for Cooperatives, “Research on the Economic Impacts of Cooperatives”, Report, 2009, http://reic.uwcc.wisc.edu/water/
[9] Bakker K. (Ed.), “Eau Canada: The future of Canada’s water”, UBC Press, 2007
[10] Spronk S., Crespo C., Olivera M., “Struggles for water justice in Latin America. Public and ‘social-public’ alternatives”, In: ‘Alternatives to Privatization: Public Options for Essential Services in the Global South’, D. A. McDonald and G. Ruiters (Eds), Routledge, 2012
[11] Rodríguez S., "Las cooperativas son el pilar económico del zapatismo", La coperacha, 11.6.2014
[12] Ranicki C., “Clean water, cooperative principles”, ICA - International Co-operative Alliance, http://ica.coop/en/media/co-operative-stories/clean-water-cooperative-principles
[13] Νικολάου Κ., “Το νερό στον κόσμο: Κοινωνικό αγαθό ή εμπόρευμα;”, Για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση, 3 (48), 2013. Επίσης στο: Διαλεκτικά, 22.3.2012, www.dialektika.gr
[14] Νικολάου Κ., “Κριτική της πολιτικής οικονομίας του νερού και η συνεργατική εναλλακτική”, Διαλεκτικά, 25.8.2014, www.dialektika.gr
[15] Initiative K136, www.136.gr
[16] Nikolaou K., “The referendum on the water of Thessaloniki”, European Water Movement, http://europeanwater.org, 2014
* Το κείμενο αποτελεί μετάφραση στα ελληνικά του αγγλικού πρωτότυπου, που είναι δημοσιευμένο στον ιστότοπο του FAME - Forum Alternatif Mondial de l'Eau (Παγκόσμιο Εναλλακτικό Φόρουμ Νερού):

http://www.fame2012.org/en/2014/09/17/water-cooperatives-on-the-planet/
dialektika.gr

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Δημοψήφισμα για το νερό στην Θεσσαλονίκη

Το δημοψήφισμα πραγματοποιείται με πρωτοβουλία  της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας, του Σωματείου Εργαζομένων της Ε.Υ.Α.Θ. και της πρωτοβουλίας πολιτών «Κίνηση 136», οι οποίοι έχουν καταθέσει ήδη αξιόπιστη και βιώσιμη πρόταση για διαδημοτική διαχείριση του νερού.
Με το επιχείρημα ότι το νερό είναι κοινό αγαθό και ανθρώπινο δικαίωμα, η ΕΥΑΘ είναι κερδοφόρα και υψηλής αξίας επιχείρηση και άρα  δεν είναι για ξεπούλημα, καθώς και ότι η ιδιωτικοποίησή της σημαίνει  αύξηση του κόστους και υποβάθμιση της ποιότητας  του νερού,  οι διοργανωτές καλούν τους πολίτες – εκλογείς στους δήμους Θεσσαλονίκης, Αμπελοκήπων- Μενεμένης,  Δέλτα, Θερμαϊκού,  Θέρμης, Καλαμαριάς, Κορδελιού-Ευόσμου, Νεάπολης –Συκεών,  Παύλου Μελά, Πυλαίας –  Χορτιάτη, Ωραιοκάστρου να συμμετάσχουν στο τοπικό δημοψήφισμα για να αποτραπεί η ιδιωτικοποίηση του νερού.
Το δημοψήφισμα θα διεξαχθεί στα ίδια, κατ’ αντιστοιχία, εκλογικά τμήματα και με τους ίδιους εκλογικούς καταλόγους με αυτούς των δημοτικών εκλογών Με ομόφωνη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας (ΠΕΔ ΚΜ) το δημοψήφισμα θα διεκπεραιωθεί οργανωτικά ως εξής: Σε κεντρικό επίπεδο: Από μια 5μελή Επιτροπή στην οποία συμμετέχουν ο αντιπρόεδρος της ΠΕΔ ΚΜ, ως πρόεδρος, ο δήμαρχος Κορδελιού-Ευόσμου, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, ο πρόεδρος των Εργαζομένων της ΕΥΑΘ και ένας εκπρόσωπος της «Κίνησης 136».
 Η 5μελής αυτή Επιτροπή συντονίζει όλες τις δραστηριότητες που αφορούν στο δημοψήφισμα και παίρνει όλες τις αναγκαίες αποφάσεις στο κεντρικό επίπεδο. Από μια Εκτελεστική Επιτροπή 13 μελών, 11 από τα οποία ορίζουν οι εξυπηρετούμενοι από την ΕΥΑΘ Α.Ε. Δήμοι (1 ο καθένας), και από 1 μέλος ορίζουν το Σωματείο των Εργαζομένων της ΕΥΑΘ Α.Ε. και η “Κίνηση 136”. Από μια Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή, που θα ορίσει ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης και θα αποτελείται από εθελοντές-μέλη του χωρίς αμοιβή.
Σε επίπεδο Δήμων και Δημοτικών Κοινοτήτων του Δήμου Θεσσαλονίκης: από τοπικές συντονιστικές επιτροπές, που συγκροτούνται σε επίπεδο κάθε Δήμου, και σε επίπεδο Δημοτικού Διαμερίσματος για τον Δήμο Θεσσαλονίκης, με αποφάσεις των οικείων Δημοτικών Συμβουλίων, και αποτελούνται από 1 εκπρόσωπο του οικείου Δήμου, 1 εκπρόσωπο του Σωματείου των Εργαζομένων της ΕΥΑΘ Α.Ε. και 1 εκπρόσωπο της “Κίνησης 136”. 
Με την απόφαση της συγκρότησης της κάθε τοπικής συντονιστικής επιτροπής, ένα από τα μέλη της ορίζεται ως συντονιστής της και αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της τοπικής και της κεντρικής συντονιστικής επιτροπής.
Από Τοπικές Εφορευτικές Επιτροπές που θα συγκροτηθούν σε κάθε Δήμο και Δημοτική Κοινότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης, με εισήγηση των συντονιστικών επιτροπών και απόφαση του οικείου Δήμου. Επικεφαλής των τοπικών Εφορευτικών Επιτροπών θα είναι εθελοντές-μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.
Η Εκτελεστική Επιτροπή σε Επίπεδο ΠΕΔ ΚΜ και οι Συντονιστικές Επιτροπές σε επίπεδο Δήμων, αποτελούνται από άτομα τα οποία έχουν ως αποκλειστική ευθύνη την οργάνωση και την εύρυθμη διεκπεραίωση όλων των ζητημάτων που αφορούν στο δημοψήφισμα του Νερού και δεν είναι επιφορτισμένα με άλλα καθήκοντα ή ασχολίες (π.χ. υποψήφιοι) που αφορούν στις Δημοτικές, Περιφερειακές ή Ευρωεκλογές.

http://www.cityportal.gr/articles_det1.asp?article_id=61675 

UNISEF: ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΝΕΡΟ

UNICEF: Οι φτωχοί του κόσμου εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση σε νερό

 

 
Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την επίτευξη του παγκόσμιου στόχου που είχε τεθεί στους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας (ΑΣΧ) για ασφαλές πόσιμο νερό, και μετά τη διακήρυξη της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ότι το νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα, 768 εκατ. άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε νερό, ανακοινώνει η UNICEF, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας για το Νερό, που είναι η 22α Μαρτίου.
Η UNICEF υπολογίζει ότι 1.400 παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν κάθε μέρα από διαρροϊκές ασθένειες που συνδέονται με την έλλειψη ασφαλούς πόσιμου νερού και επαρκούς αποχέτευσης και υγιεινής.
«Κάθε παιδί, πλούσιο ή φτωχό, έχει το δικαίωμα να επιβιώσει, το δικαίωμα στην υγεία, το δικαίωμα στο μέλλον» δηλώνει ο Sanjay Wijesekera, επικεφαλής των παγκοσμίων προγραμμάτων της UNICEF για το νερό, την αποχέτευση και την υγιεινή. Ο στόχος των ΑΣΧ για το πόσιμο νερό επιτεύχθηκε και ξεπεράστηκε το 2010, όταν το 89% του παγκόσμιου πληθυσμού είχε πρόσβαση σε βελτιωμένες πηγές πόσιμου νερού - όπως δίκτυα ύδρευσης, γεωτρήσεις με αντλίες και προστατευόμενα φρεάτια. Επίσης, το 2010 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αναγνώρισε το ασφαλές πόσιμο νερό και την αποχέτευση ως ανθρώπινο δικαίωμα, που σημαίνει ότι κάθε άτομο θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε ασφαλές νερό και βασικές εγκαταστάσεις υγιεινής. Ωστόσο, αυτό το βασικό δικαίωμα συνεχίζει να αποστερείται από τους φτωχότερους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
«Αυτό που εξακολουθεί να είναι εντυπωσιακό και ίσως ακόμη και συγκλονιστικό, είναι ότι ακόμη και σε χώρες μεσαίου εισοδήματος υπάρχουν εκατομμύρια φτωχοί άνθρωποι που δεν έχουν καθαρό νερό να πιουν», προσθέτει ο Sanjay Wijesekera.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις της UNICEF και της ΠΟΥ, 10 χώρες φιλοξενούν σχεδόν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού χωρίς πρόσβαση σε βελτιωμένες πηγές πόσιμου νερού. Αυτές είναι: Κίνα (108 εκατομμύρια), Ινδία (99), Νιγηρία (63), Αιθιοπία (43), Ινδονησία (39), Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (37), Μπανγκλαντές (26), Ενωμένη Δημοκρατία της Τανζανίας (22), Κένυα (16) και Πακιστάν (16).
Η UNICEF αναφέρει ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια πλήττονται δυσανάλογα από την έλλειψη πρόσβασης σε ασφαλές νερό. Εκτιμάται ότι το 71% του βάρους της συλλογής πόσιμου νερού το επωμίζονται οι γυναίκες και τα κορίτσια.
Πηγή: skai.gr
http://www.filodimos.gr/data/index.php?option=com_content&view=article&id=35642%3Aunicef-oi-ftoxoi-tou-kosmou-eksakolouthoyn-na-min-exoun-prosvasi-se-nero&catid=1197&Itemid=383