ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1928

Αλέκος Αλεξανδράκης
1928 – 2005

Αλέκος Αλεξανδράκης: Μεγάλος Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε εξίσου στη μεγάλη και στη μικρή οθόνη. Γιος δικηγόρου από τη Μάνη. Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1928 στην Αθήνα. Φοίτησε στα καλύτερα σχολεία της εποχής και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 του έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού. Μία παράσταση, όμως, του Κάρολου Κουν, με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη, του άλλαξε τη ζωή. Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό Θέατρο και πέρασε πρώτος. Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλέκου, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του.Τον καιρό εκείνο, η Κατερίνα (Ανδρεάδη) έψαχνε για έναν «ζεν πρεμιέ», για το έργο «Φθινοπωρινή Παλίρροια». Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της μαζί με την Άννα Συνοδινού και πήρε το ρόλο. Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι στις 9 Ιουλίου 1949 και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό. «Παρουσιάστε όπλα. Επιτέλους, ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο», έγραψε χαρακτηριστικά ο Αιμίλιος Χουρμούζιος στην Καθημερινή.Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποίμηνα Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο. Την ίδια, κιόλας, χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη, με την ταινία «Δύο κόσμοι», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες, και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής. Η απήχησή του στον γυναικείο πληθυσμό ήταν άνευ προηγουμένου.Στη γοητεία του είχε υποκύψει πρώτη η Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους, όμως, δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα σε μία περιοδεία. Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του γυναίκα, Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα. Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι αυτός με την Κλοντ Σαμπαντού, μια πανέμορφη Γαλλίδα. Το 1956, παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη. Μαζί ανέβασαν στο θέατρο «Γκλόρια» της Πλατείας Αμερικής, το «Πικνίκ», ενώ συμμετείχαν σε πορείες ειρήνης και δημοκρατικά συλλαλητήρια. Όμως, ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν. Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την ελβετίδα Βερένα Γκάουερ. Στα πέντε χρόνια που κράτησε ο γάμος τους απέκτησαν δύο παιδιά. Το 1969 γνώρισε τη Νόνικα Γαληνέα και την ερωτεύτηκε βαθιά. Παρότι αυτή η σχέση κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια, δεν παντρεύτηκαν ποτέ.Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και κράτησε τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα, αλλά και ταινίες, όπως ο «Θρίαμβος» (1960) με τον Καρύδη-Φουκς και η «Συνοικία το όνειρο» (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής.Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες, όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού και τη Ζωή Λάσκαρη.Συνολικά, πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Ο βαφτιστικός», «Στέλλα», «Το νησί των γενναίων», «Ραντεβού στην Κέρκυρα», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Δάκρυα για την Ηλέκτρα», «Όμορφες μέρες», «Η κόμισσα της Κέρκυρας», «Η Μαρία της σιωπής», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», «Τα παιδιά της Χελιδόνας» και πολλές ακόμα.Στο θέατρο ερμήνευσε τους σημαντικότερους ρόλους. Μεταξύ των παραστάσεων στις οποίες πρωταγωνίστησε και άφησαν εποχή, είναι: «Παράξενο Ιντερμέτζο», «Ταξίδι της μέρας μέσα στην νύχτα», «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», «Μαντάμ Μπάτερφλαΐ», «Η γυναίκα με τα μαύρα», «Τέσσερα δωμάτια με κήπο», «Έγκλημα και τιμωρία», «Τα μεγάλα χρόνια», «Ο γλάρος».Στην τηλεόραση έπαιξε στον «Παράξενο Ταξιδιώτη», τον «Γιούγκερμαν» και τους «Μυστικούς Αρραβώνες».Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση, τον «Θείο Βάνια» και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό, απ’ όπου είχε ξεκινήσει. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου, ενώ το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη.Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.
Εργογραφία
Φιλμογραφία Χειροκροτήματα (1944)
Δυο κόσμοι (1949)
Εκείνες που δεν πρέπει να αγαπούν (1951)
Μια νύχτα στον Παράδεισο (1951)
Η Αγνή του λιμανιού (1952)
Ο βαφτιστικός (1952)
Εύα (1953)
Οι ουρανοί είναι δικοί μας (1953)
Κατρακύλισμα (1955)
Κόκκινα τριαντάφυλλα (1955)
Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955)
Στέλλα (1955)
Το οργανάκι του Αττίκ (1955)
Η άγνωστος (1956)
Η θυσία της μάνας (1956)
Το κορίτσι με τα παραμύθια (1956)
Λατέρνα φτώχεια και γαρύφαλλο (1957)
Μπάρμπα-Γιάννης ο κανατάς (1957)
Το αγοροκόριτσο (1959)
Το νησί των γενναίων (1959)
Έγκλημα στα παρασκήνια (1960)
Είμαι αθώος (1960)
Ραντεβού στην Κέρκυρα (1960)
Το κλωτσοσκούφι (1960)
Μάνα μου τον αγάπησα (1961)
Συνοικία το όνειρο (1961)
Θρίαμβος (1962)
Ένα κορίτσι για δυο (1963)
Ίλιγγος (1963)
Η ψεύτρα (1963)
Χωρίς ταυτότητα (1963)
Δις διευθυντής (1964)
Η σωφερίνα (1964)
Το δόλωμα (1964)
Βρώμικη πόλη (1965)
Επιστροφή (1965)
Μια τρελή τρελή οικογένεια (1965)
Ο μετανάστης (1965)
Οι εχθροί (1965)
Αρτίστα (1966)
Δάκρυα για την Ηλέκτρα (1966)
Οι κυρίες της αυλής (1966)
Σύντομο διάλειμμα (1966)
Αυτή που δεν λύγισε (1968)
Μια Ιταλίδα απ' τη Κυψέλη (1968)
Οικογένεια Χωραφά (1968)
Συννεφιασμένοι ορίζοντες (1968)
Η δίκη ενός αθώου (1969)
Νυφοπάζαρο (1969)
Ξύπνα Βασίλη (1969)
Στον ίλιγγο της ζωής (1969)
Τα δυο πόδια σ' ένα... παπούτσι! (1969)
Όμορφες μέρες (1970)
Δεν υπάρχουν λιποτάκτες (1970)
Ο τελευταίος αιχμάλωτος (1970)
Αήττητος (1971)
Αγάπησα έναν αλήτη (1971)
Για μια χούφτα τουρίστριες (1971)
Παπαφλέσσας (1971)
Η κόμισσα της Κέρκυρας (1972)
Ιπποκράτης και Δημοκρατία (1972)
Η Μαρία της σιωπής (1973)
Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980)
Τα παιδιά της χελιδόνας (1987)
Το φως που σβήνει (2000)
Μια μέρα τη νύχτα (2001) 
Θεατρικά Η κυρία δε με μέλλει (1949)
Βολπόνε ή Η αλεπού (1949)
Έντα Γκάμπλερ (1949)
Μάγδα (1949)
Οι κατακτηταί (1949)
Μαντάμ Σουσού (1949)
Ο αρχισιδηρουργός (1949)
Περάστε την 1η του μηνός (1949)
Μονσεράτ (1951)
Ιππόλυτος (1953)
Ο βασιλιάς και ο σκύλος (1953)
Οι αντίζηλοι (1954)
Ο δρόμος του ποταμού (1954)
Ιππόλυτος (1954)
Ορέστεια (1954)
Το αστέρι της Σεβίλλης (1954)
Ερωτικά τεχνάσματα (1954)
Κολόμπ (1955)
Εκάβη (1955)
Ιππόλυτος (1955)
Μαρία Στούαρτ (1955)
Άμλετ (1955)
Στρατηγήματα εραστών (1956)
Ο έρωτας των τεσσάρων συνταγματαρχών (1956)
Νύχτα στη Μεσόγειο (1958)
Λεοκάντια (1958)
Το παιχνίδι του θανάτου (1968)
Σλουθ (1970)
Τεσσέρα δωμάτια με κήπο (1971)
Πρόσεξε το σκαλοπάτι (1972)
Η δίκη των φακέλλων (1974)
Ο γλάρος (1976)
Μερικοί το προτιμούν καυτό! (1978)
Πέπσι (1978)
Μάρτυς κατηγορίας (1979)
Ο άντρας της ζωής μου (1979)
Καινούργια σελίδα (1980)
Σουίτα για δύο (1981)
Μια σταθερή σύζυγος (1982)
Ήταν όλοι τους παιδιά μου (1985)
Παράξενο ιντερμέτζο (1985)
Όποιος γελάσει τελευταίος (1986)
Ευαίσθητη ισορροπία (1986)
Πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (1988)
Φήμες (1989)
Madame Butterfly (1990)
Η κυρία του Μαξίμ (1991)
Σαλόνικα (1998)
Τηλεοπτικά Παράξενος ταξιδιώτης (1972, ΕΙΡΤ)
Χωρίς ανάσα (1973, ΕΙΡΤ)
Γιούγκερμαν (1976, ΥΕΝΕΔ)
Μυστικοί αρραβώνες (1979, ΥΕΝΕΔ)
Οι πρωταγωνιστές (1981, ΥΕΝΕΔ)
Το ξενοδοχείο (1981, ΥΕΝΕΔ)
Ξενοδοχείο Αμόρε (1990, MEGA)
Ο χαρτοπαίχτης (1990, ΕΤ1)
Ο φόβος (1991, ΕΤ-2)
Τμήμα ηθών: Επικίνδυνο βελούδο (1992, ΑΝΤ1)
Ανατομία ενός εγκλήματος: Αδιέξοδο (1993, ΑΝΤ1)
Ανατομία ενός εγκλήματος: Ο κυνηγός (1993, ΑΝΤ1)
Ανατομία ενός εγκλήματος: Το τίμημα 1993, ΑΝΤ1)
Πάθος (1993, ΕΤ-1)
Τμήμα ηθών: Ο παραχαράκτης (1993, ΑΝΤ1)
Ανατομία ενός εγκλήματος: Γόρδιος δεσμός (1994, ΑΝΤ1)
Οι δικηγόροι της Αθήνας (1994, STAR)
Παντρεμένοι... ανύπαντροι (1994, MEGA)
Η φυλή των ανθρώπων (1995, ΕΤ1)
Η αίθουσα του θρόνου (1998, MEGA)
Κόκκινος κύκλος : Ο επισκέπτης (2000, ALPHA)
Να με προσέχεις (2000, MEGA)
Ταξίμ (2000, ΕΤ1)
Βιντεοταινίες Παράξενη συνάντηση (1986)
Ο ένας για τον άλλο (1987)
Αντίστροφη πορεία (1987)
Η εκδίκηση του πατέρα (1989)
Ο χαρτοπαίχτης (1990)
Περί Πηγών...
ΠΟΛΥΜΕΣΑ 
Δεσποινίς Διευθυντής 
Το Δόλωμα

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/159#ixzz3KIv77ykc

ΝΑΣΟΣ ΚΕΔΡΑΚΑΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1915

Νάσος Κεδράκας
1915 – 1981

Νάσος Κεδράκας: Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Διακρίθηκε σε ρόλους δευτεραγωνιστή κι έγινε ευρύτερα γνωστός μέσα από την τηλεόραση τη δεκαετία του 1970. Στα πρώτα στάδια της καριέρας του εμφανιζόταν ως Θάνος Κεδράκας.
Ο Αθανάσιος (Νάσος ή Θάνος) Κεδράκας γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 21 Νοεμβρίου 1915. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου, από όπου αποφοίτησε το 1942.
Υπηρέτησε όλα τα είδη του θεάτρου, σε θιάσους όπως της κυρίας Κατερίνας, της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Σοφίας Βέμπο, του Κώστα Μουσούρη, του Βασίλη Αργυρόπουλου και του Μάνου Κατράκη. Συμμετείχε στον θίασο Ενωμένοι Καλλιτέχνες (1945-1946), που συγκρότησαν ηθοποιοί προσκείμενοι στο ΕΑΜ, όπως οι Αιμίλιος Βεάκης, Λυκούργος Καλλέργης, Δήμος Σταρένιος, Θόδωρος Μορίδης, Τίτος Βανδής, Αλέξης Δαμιανός και Αλέκα Παΐζη. Για πολλά χρόνια υπήρξε μέλος του Εθνικού Θεάτρου. Ξεκίνησε τη θητεία του στο Εθνικό το 1941 με τον ρόλο του «Τονίνο» στο έργο του Κάρλο Γκολντόνι Η βεντάλια και την ολοκλήρωσε στις αρχές του 1976 ως «πλοίαρχος» στην κωμωδία του Σαίξπηρ Δωδεκάτη Νύχτα.
Το 1946 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, στο δράμα του Γιώργου Τζαβέλα Πρόσωπα Λησμονημένα. Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος του στην κομεντί του Τζαβέλα Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965), όπου υποδυόταν τον «Μικέ», τον φαρμακοποιό φίλο του πρωταγωνιστή της ταινίας Γιώργου Κωνσταντίνου.
Παρότι έπαιξε σε περίπου 200 ταινίες και είχε πολύχρονη παρουσία στο θεατρικό σανίδι, ο Νάσος Κεδράκας έγινε γνωστός μέσα από την τηλεόραση τη δεκαετία του '70. Μεγάλη του επιτυχία Ο Φωτογράφος του χωριού, ένα σήριαλ 16 επεισοδίων σε σκηνοθεσία Αντώνη Βογιάζου, που προβλήθηκε από την ΕΡΤ την τηλεοπτική σεζόν 1977-1978. Υποδύεται τον φωτογράφο σ' ένα ερημωμένο από τη μετανάστευση ελληνικό χωριό του Παρνασσού, τη Βάργιανη. Πολλοί από τους συγχωριανούς του, αλλά και άλλοι από τα γειτονικά χωριά, τον επισκέπτονται για φωτογράφηση, ενώ η προσωπική τους ιστορία γίνεται το θέμα κάθε επεισοδίου.
Ο Νάσος Κεδράκας πέθανε στις 25 Αυγούστου 1981 από καρδιακή προσβολή και ετάφη στην Ηλιούπολη, όπου διέμενε και δραστηριοποιόταν στα πολιτιστικά δρώμενα του αθηναϊκού προαστίου. Ήταν παντρεμένος σε δεύτερο γάμο με την κομμώτρια Κικίτσα Κεδράκα, στέλεχος του ΚΚΕ.
Φιλμογραφία:
Πρόσωπα Λησμονημένα (1946)
Ο Μίκης και ο Φίκης / Προπαντός ψυχραιμία (1951)
Δολάρια και όνειρα (1956)
Έγκλημα στο Κολωνάκι (1959)
Ο σκληρός άντρας (1961)
Προδομένη αγάπη (1962)
Ψηλά τα χέρια Χίτλερ (1962)
Οι ανειδίκευτοι / Ευτυχώς χωρίς δουλειά (1963)
Μικροί και μεγάλοι εν δράσει(1963)
Αγάπησα και πόνεσα (1963)
Κόσμος και κοσμάκης (1964)
Άλλος για το εκατομμύριο (1964)
Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964)
Ζητιάνος μιας αγάπης (1964)
Η χαρτοπαίχτρα (1964)
Αδικημένη (1964)
Ήταν όλοι τους... κορόιδα! (1964)
Και οι... 14 ήταν υπέροχοι! (1965)
Πράκτορες 005 εναντίον Χρυσοπόδαρου (1965)
Μια τρελή τρελή οικογένεια (1965)
Με πόνο και με δάκρυα (1965)
Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965)
Εξιλέωση (1965)
Ο άνθρωπος που γύρισε από τον πόνο (1966)
Ο μπαμπάς μου ο τεντυμπόυς (1966)
Κούνια που σε κούναγε (1966)
Ο Μελέτης στην Άμεσο Δράση (1966)
Η Κλεοπάτρα ήταν Αντώνης / Η Κλεοπάτρα εν δράσει (1966)
Πατέρα κάτσε φρόνιμα (1967)
Τρούμπα 67 (1967)
Ο σπαγγοραμένος (1967)
Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί (1967)
Χάιδω (1967)
Ο αχόρταγος (1967)
Ένας απένταρος λεφτάς (1967)
Η παιχνιδιάρα (1967)
Βίβα Ρένα (1967)
Δημήτρη μου Δημήτρη μου (1967)
Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968)
Ο ψεύτης (1968)
Ο τρελός τάχει 400 (1968)
Ξεριζωμένη γενιά (1968)
Ποιος Θανάσης!! (1968)
Τα ψίχουλα του κόσμου (1968)
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968)
Το πιο λαμπρό μπουζούκι (1968)
Αυτή που δεν λύγισε (1968)
Για ποιον χτυπά η... κουδούνα (1968)
Ο άνθρωπος της καρπαζιάς (1969)
Ο γίγας της Κυψέλης (1969)
Ο πρόσφυγας (1969)
Ξύπνα Βασίλη (1969)
Η σφραγίδα του Θεού (1969)
Ένας άντρας με συνείδηση (1969)
Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα (1969)
Το ανθρωπάκι (1969)
Ορατότης μηδέν (1969)
Φοβάται ο Γιάννης το θεριό... (1969)
Ένας μάγκας στα σαλόνια (1969)
Ησαΐα... μη χορεύεις (1969)
Για την τιμή και τον έρωτα (1969)
Εν ονόματι του νόμου (1970)
Ο αστραπόγιαννος (1970)
Οι γενναίοι του Βορρά (1970)
Ο Γιακουμής μια ρωμαίικη καρδιά (1970)
Ζητούνται γαμπροί με προίκα (1970)
Κατάχρησις εξουσίας (1971)
Ο κατεργάρης (1971)
Ο τρελοπενηντάρης (1971)
Αγάπησα έναν αλήτη (1971)
Οι άνδρες ξέρουν ν' αγαπούν (1971)
Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971)
Ζητείται επειγόντως γαμπρός (1971)
Ο εχθρός του λαού (1972)
Ο κύριος σταθμάρχης (1972)
Παύλος Μελάς (1974)
Τηλεόραση: Η κοκκορόμυαλη (1971)
Χαρούμενη Κυριακή (1972)
Η συνωμοσία της σιωπής (1973)
Λούνα Παρκ (1974)
Μενεξεδένια πολιτεία (1975)
Ελληνικοί μύθοι: Θηβαϊκός κύκλος (1975)
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975)
Φάρος (1976)
Λέσχη μυστηρίου: Αυστηρώς προσωπικό (1976)
Μια φορά κι έναν καιρό: Το μαγικό κουμπί (1976)
Πράσινα στάχυα (1976)
Υποψίες (1977)
Υποψίες: Ζήτημα συνειδήσεως (1977)
Υποψίες: Ποιος σκότωσε τη Ρόζα (1977)
Υποψίες: Το καλοκαίρι του φόβου (1977)
Ο φωτογράφος του χωριού (1977)
Λεηλασία μιας ζωής (1978)
Υποψίες: Επικίνδυνη στοργή (1978)
Αργώ (1980)
Ιούλιος και Ιουλιέτα (1980)
Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα: Καταπράσινα δολάρια (1980)
Όλα του γάμου δύσκολα (1981)
Λούμπεν (1981)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/523#ixzz3Jjx5bYt6

ΧΡΟΝΗΣ ΕΞΑΡΧΑΚΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1932

Χρόνης Εξαρχάκος
1932 – 1984

Χρόνης Εξαρχάκος: Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους. Είχε μπριόζικο στυλ, έδινε τέμπο στο ρόλο του και είχε την ικανότητα να μιλάει γρήγορα, αλλά πολύ καθαρά. Οι γκριμάτσες του και μόνο, αρκούσαν για να προκαλούν το γέλιο στους θεατές. Έφυγε νωρίς από τη ζωή και δεν πρόλαβε να ξεδιπλώσει ολοκληρωτικά την πλούσια κωμική του φλέβα.
Ο Πολυχρόνης Έξαρχος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1932 στην Ερμούπολη της Σύρου και μεγάλωσε στην Πλάκα. Σπούδασε τη δραματική τέχνη στη σχολή του Πέλου Κατσέλη και πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1963, στο έργο «Βίλα των οργίων» με το θίασο Αναλυτή - Ρηγόπουλου. Από τότε συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού θεάτρου.
Έπαιξε με τον Μάνο Κατράκη, όταν το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» ήταν στις δόξες του, στο έργο του Σέξπιρ «Ιούλιος Καίσαρ» (1964), με την Κατερίνα στα έργα «Χαρτοπαίχτρα», «Αντροτραγανίστρα» και «Ελάτε να γελάσουμε», με τον Κώστα Βουτσά, τη Μάρω Κοντού και τον Γιώργο Κωνσταντίνου στα έργα «Μην πατάτε τη χλόη» και «Ο Καραγκιόζης στη Βουλή».
Το υποκριτικό του ταλέντο και τα προσόντα του αναδείχτηκαν όταν έπαιξε στο «Γλάρο» του Τσέχωφ με τον Γιάννη Φέρτη και την Ξένια Καλογεροπούλου (1966), ενώ είχε ήδη γίνει ευρύτερα γνωστός με τη συμμετοχή του στο θεατρικό του Αλέκου Σακελλάριου «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», που παρουσιάστηκε από το θίασο Βουγιουκλάκη - Παπαμιχαήλ, προτού γυριστεί σε ταινία και γνωρίσει μεγαλύτερη επιτυχία. Μαζί τους έπαιξε και στο έργο του Πολ Όσμπορν «Ο κόσμος της Σούζι Βογκ».
Ο Χρόνης Εξαρχάκος συμμετείχε και σε πολλές απ’ τις ταινίες που σφράγισαν τη χρυσή εποχή της Φίνος Φιλμ: «Ένας ιππότης για τη Βασούλα», «Γοργόνες και μάγκες», «Μια κυρία στα μπουζούκια» και «Κάτι κουρασμένα παλικάρια». Το 1965 συμμετείχε στην ανολοκλήρωτη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Forminx Story». Στην τηλεόραση, πρωταγωνίστησε στη σειρά του Αλέξη Τριανταφύλλου «Ένας απίθανος ντετέκτιβ», που προβλήθηκε το 1973 από την ΥΕΝΕΔ. Ενσάρκωνε τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Τίτο Χαρίτο, που έμπλεκε σε απίθανες καταστάσεις, στην προσπάθειά του να εξιχνιάσει διάφορες υποθέσεις.
Ο Χρόνης Εξαρχάκος πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου 1984 στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» της Αθήνας, νικημένος από την επάρατη νόσο. Έπασχε από καρκίνο των οστών. Η κηδεία του έγινε την επομένη στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας.
Φιλμογραφία: Έκλεψα τη γυναίκα μου (1964)
Διαζύγιο αλά ελληνικά (1964)
Ο καταφερτζής (1964)
Ενώνει ο πόνος δυο καρδιές (1965)
Forminx Story (1965)
Διπλοπενιές (1966)
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966)
Σύντομο διάλειμμα (1966)
Κάτι κουρασμένα παλληκάρια (1967)
Ο Λαμπίρης εναντίον των παρανόμων (1967)
Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968)
Γοργόνες και μάγκες (1968)
Μια κυρία στα μπουζούκια (1968)
Γυμνοί στο δρόμο (1969)
Η παριζιάνα (1969)
Η ωραία του κουρέα (1969)
Ο γόης (1969)
Αυτοί που μίλησαν με το θάνατο (1970)
Μαριχουάνα στοπ (1971)
Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971)
Ο κατεργάρης (1971)
Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας (1972)
Γκαρσονιέρα για δέκα (1981)
Είσαι στην ΕΟΚ πάθε για την ΕΟΚ (1981)
Εδώ και τώρα αγγούρια (1982)

 

ttp://www.sansimera.gr/biographies/992#ixzz3Jjud1PZm

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2001

Κώστας Χατζηχρήστος
1921 – 2001

Κώστας Χατζηχρήστος: O δημοφιλής ηθοποιός Κώστας Χατζηχρήστος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1921.
Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή στη διάρκεια της κατοχής με το θίασο του Λουκή Μυλωνά, που περιόδευε στη Θεσσαλία. Λίγο αργότερα έφτασε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε σε βαριετέ, μετείχε σε μουσικούς θιάσους κι έλαβε μέρος σε διάφορες επιθεωρήσεις.
Το 1952 συγκρότησε το δικό του θίασο, ενώ συνέπραξε και ως συνθιασάρχης με εκλεκτούς πρωταγωνιστές της εποχής. Από το 1953 έως το 1955 συνεργάστηκε με τον Κούλη Στολίγκα και την Καίτη Ντιριντάουα, με την οποία αργότερα παντρεύτηκε.
Τα επόμενα 15 χρόνια ανέβασε με δικούς του θιάσους πολλές και επιτυχημένες επιθεωρήσεις και κωμωδίες. Κάποιες από αυτές γνώρισαν τέτοια επιτυχία που μεταφέρθηκεαν και στη μεγάλη οθόνη, όπως «Ο κύριος Πτέραρχος», «Της Κακομοίρας», «Ηλίας του 16ου», «Ένας έξυπνος βλάκας», «Παριζιάνα» κ.α.
Μεγάλη και σημαντική υπήρξε και η κινηματογραφική του δραστηριότητα. Έκανε το ντεμπούτο του το 1952 στον «Πύργο των ιπποτών» και γρήγορα καθιερώθηκε ως ένας απ’ τους δημοφιλέστερους κωμικούς της μεγάλης οθόνης. Το 1955 δημιούργησε το χαρακτήρα του Θύμιου, ενός κουτοπόνηρου επαρχιώτη που έρχεται στην πρωτεύουσα και βρίσκει τον μπελά του, στο φιλμ «Πιάσαμε την καλή».
Ακολούθησαν «Τα Κωθώνια του Συντάγματος» (1956), «Οι Τρεις Ντετέκτιβ» (1957), «Τσαρούχι, Πιστόλι, Παπιγιόν» (1957), «Γερακίνα» (1958), «Διακοπές στην Κολοπετινίτσα» (1959), «Να Ζήσουν τα Φτωχόπαιδα» (1959), «Ο Ηλίας του 16ου» (1959), «Λαός και Κολωνάκι» (1959), «Ο Θύμιος τα ’χει Τετρακόσια» (1960), «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Ο Δήμος από τα Τρίκαλα» (1962), και πολλές άλλες. Ο ίδιος υπήρξε παραγωγός τριών ταινιών και σκηνοθέτησε άλλες οκτώ.
Την περίοδο 1994 - 1996 επέστρεψε στο θέατρο, στη δική του θεατρική στέγη, που απέκτησε το 1970 κι έχασε λόγω χρεών λίγα χρόνια πριν από το θάνατό του, στις 3 Οκτωβρίου του 2001.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/56#ixzz3F5II3JxC

ΧΡΟΝΗΣ ΕΞΑΡΧΑΚΟΣ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1984 ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ

Χρόνης Εξαρχάκος
1932 – 1984

Χρόνης Εξαρχάκος: Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους. Είχε μπριόζικο στυλ, έδινε τέμπο στο ρόλο του και είχε την ικανότητα να μιλάει γρήγορα, αλλά πολύ καθαρά. Οι γκριμάτσες του και μόνο, αρκούσαν για να προκαλούν το γέλιο στους θεατές. Έφυγε νωρίς από τη ζωή και δεν πρόλαβε να ξεδιπλώσει ολοκληρωτικά την πλούσια κωμική του φλέβα. Ο Πολυχρόνης Έξαρχος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1932 στην Ερμούπολη της Σύρου και μεγάλωσε στην Πλάκα. Σπούδασε τη δραματική τέχνη στη σχολή του Πέλου Κατσέλη και πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1963, στο έργο «Βίλα των οργίων» με το θίασο Αναλυτή - Ρηγόπουλου. Από τότε συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού θεάτρου. Έπαιξε με τον Μάνο Κατράκη, όταν το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» ήταν στις δόξες του, στο έργο του Σέξπιρ «Ιούλιος Καίσαρ» (1964), με την Κατερίνα στα έργα «Χαρτοπαίχτρα», «Αντροτραγανίστρα» και «Ελάτε να γελάσουμε», με τον Κώστα Βουτσά, τη Μάρω Κοντού και τον Γιώργο Κωνσταντίνου στα έργα «Μην πατάτε τη χλόη» και «Ο Καραγκιόζης στη Βουλή».
Το υποκριτικό του ταλέντο και τα προσόντα του αναδείχτηκαν όταν έπαιξε στο «Γλάρο» του Τσέχωφ με τον Γιάννη Φέρτη και την Ξένια Καλογεροπούλου (1966), ενώ είχε ήδη γίνει ευρύτερα γνωστός με τη συμμετοχή του στο θεατρικό του Αλέκου Σακελλάριου «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», που παρουσιάστηκε από το θίασο Βουγιουκλάκη - Παπαμιχαήλ, προτού γυριστεί σε ταινία και γνωρίσει μεγαλύτερη επιτυχία. Μαζί τους έπαιξε και στο έργο του Πολ Όσμπορν «Ο κόσμος της Σούζι Βογκ». Ο Χρόνης Εξαρχάκος συμμετείχε και σε πολλές απ’ τις ταινίες που σφράγισαν τη χρυσή εποχή της Φίνος Φιλμ: «Ένας ιππότης για τη Βασούλα», «Γοργόνες και μάγκες», «Μια κυρία στα μπουζούκια» και «Κάτι κουρασμένα παλικάρια». Το 1965 συμμετείχε στην ανολοκλήρωτη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Forminx Story». Στην τηλεόραση, πρωταγωνίστησε στη σειρά του Αλέξη Τριανταφύλλου «Ένας απίθανος ντετέκτιβ», που προβλήθηκε το 1973 από την ΥΕΝΕΔ. Ενσάρκωνε τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Τίτο Χαρίτο, που έμπλεκε σε απίθανες καταστάσεις, στην προσπάθειά του να εξιχνιάσει διάφορες υποθέσεις. Ο Χρόνης Εξαρχάκος πέθανε στις 27 Σεπτεμβρίου 1984 στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» της Αθήνας, νικημένος από την επάρατη νόσο. Έπασχε από καρκίνο των οστών. Η κηδεία του έγινε την επομένη στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας.
Φιλμογραφία:
Έκλεψα τη γυναίκα μου (1964)
Διαζύγιο αλά ελληνικά (1964)
Ο καταφερτζής (1964)
Ενώνει ο πόνος δυο καρδιές (1965)
Forminx Story (1965)
Διπλοπεννιές (1966)
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966)
Σύντομο διάλειμμα (1966)
Κάτι κουρασμένα παλληκάρια (1967)
Ο Λαμπίρης εναντίον των παρανόμων (1967)
Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968)
Γοργόνες και μάγκες (1968)
Μια κυρία στα μπουζούκια (1968)
Γυμνοί στο δρόμο (1969)
Η παριζιάνα (1969)
Η ωραία του κουρέα (1969)
Ο γόης (1969)
Αυτοί που μίλησαν με το θάνατο (1970)
Μαριχουάνα στοπ (1971)
Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971)
Ο κατεργάρης (1971)
Το κοροϊδάκι της πριγκηπέσσας (1972)
Γκαρσονιέρα για δέκα (1981)
Είσαι στην ΕΟΚ πάθε για την ΕΟΚ (1981)

Εδώ και τώρα αγγούρια (1982)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/992#ixzz3EY6Q2200

ΤΑΚΗΣ ΜΗΛΙΑΔΗΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1922

Τάκης Μηλιάδης
1922 – 1985

Τάκης Μηλιάδης: Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους. Ο Δημήτριος Μηλιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου 1922, στους κόλπους μιας καλλιτεχνικής οικογένειας. Ο πατέρας του Νίκος Μηλιάδης και η μητέρα του Μαρίκα Ανθοπούλου ήταν ηθοποιοί του μουσικού θεάτρου.
Από πολύ νέος έδειξε τις προθέσεις του. Ήθελε να ακολουθήσει τα χνάρια των γονιών του, παρά την αντίδρασή τους. Τα βράδια πήγαινε με φίλους του καλλιτέχνες σ’ ένα φούρνο που είχε πιάνο κι εκεί αυτοσχεδίαζε, μεταμφιεζόταν κι έπαιζε ρόλους που αργότερα θα προκαλούσαν τα ασυγκράτητα γέλια των θεατών. Σπούδαζε νομικά, όταν σε μια φοιτητική παράσταση τον πρόσεξε ο Κωστής Μπαστιάς – τότε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου – και τον παρότρυνε ν’ αλλάξει πορεία. Έτσι κι έγινε. Σπούδασε θέατρο, με δασκάλους τον Κωστή Μπαστιά και τον Δημήτρη Ροντήρη κατά τη διάρκεια της κατοχής και το 1944 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με το θίασο Καλουτά - Κόκκινη - Μακρή στην επιθεώρηση «Γουέλκαμ». Την άλλη μέρα, η Αθήνα μιλούσε για ένα καινούργιο ταλέντο.
Στη συνέχεια έπαιξε με το θίασο Αργυρόπουλου στα έργα «Στραβόξυλο», «Ισπανική μύγα». Έκτοτε εμφανιζόταν σε χαρακτηριστικούς ρόλους, σε διάφορους επιθεωρησιακούς θιάσους. Θιασάρχης έγινε το 1959 στο θέατρο «Περοκέ», με την επιθεώρηση «Ομόνοια Πλατς-πλουτς». Ακολούθησαν τη δεκαετία του ‘60 επιθεωρήσεις παρμένες από την πολιτική επικαιρότητα της εποχής, όπως «Άλλος για το Καστρί», «Γαργάλατα... γαργάλατα» και «Έρχεται δεν έρχεται». Η τελευταία του θεατρική εμφάνιση ήταν το 1976 με το έργο του Γ. Κατσαμπά «Ένας βουλευτής σήμερα», στο θέατρο «Παππά», επικεφαλής θιάσου με τη Γωγώ Ατζολετακη και τη Γεωργία Βασιλειάδου (επίσης στην τελευταία της εμφάνιση). Το 1980 εμφανίστηκε εκτάκτως στο έργο της Μαριέτας Ριάλδη «Ωχ» στο θέατρο «Μινώα.
Στη μεγάλη οθόνη πρωτοεμφανίσθηκε το 1947 με το αισθηματικό δράμα του Γιώργου Καρύδη «Μεγάλη Αγάπη». Ακολούθησε πληθώρα ταινιών, κυρίως κωμικών. Διακρίθηκε σε ταινίες του Θανάση Βέγγου και άφησε εποχή σε ρόλους θηλυπρεπών ανθρώπων. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε τη δεκαετία του ‘70, σε σειρές που προβλήθηκαν από τα δύο κρατικά κανάλια της εποχής, το ΕΙΡΤ και την ΥΕΝΕΔ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε αποσυρθεί από την ενεργό δράση, λόγω προβλημάτων υγείας. Είχε νυμφευθεί τρεις φορές και είχε αποκτήσει ένα γιο από την τρίτη του σύζυγο. Οι δύο πρώτες του σύζυγοι ήταν οι γνωστές ηθοποιοί Μπέτι Μοσχονά και Σάσα Καζέλη.
Ο Τάκης Μηλιάδης πέθανε στις 14 Απριλίου 1985 στο ΚΑΤ, όπου νοσηλευόταν με πολλαπλά κατάγματα, ύστερα από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, που του είχε συμβεί στο Αγρίνιο. Κηδεύτηκε δύο ημέρες αργότερα, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
ΦιλμογραφίαΜεγάλη αγάπη (1947)
Γραφείο συνοικεσίων (1956)
Τσαρούχι πιστόλι παπιγιόν (1956)
Ξαναγύρισε αγάπη μου (1957)
Ραντεβού με τον έρωτα (1957)
Το παιδί του δρόμου (1957)
Για την αγάπη της βοσκοπούλας (1959)
Επιστροφή από το μέτωπο (1959)
Λαός και Κολωνάκι (1959)
Οι κληρονόμοι του Καραμπουμπούνα (1959)
Αλλού τα κακαρίσματα (1960)
Η Νάνσυ την... ψώνισε! (1960)
Η αυγή του θριάμβου (1960)
Κορίτσια της Αθήνας (1960)
Ο τσακιτζής (1960)
Η ζωή μου αρχίζει με σένα (1961)
Τέρμα τα δίφραγκα (1962)
Ο Ιππόλυτος και το βιολί του (1963)
Ο τρελλάρας (1963)
Ο ψευτοθόδωρος (1963)
Οι κατεργάρηδες (1963)
Οι σκανδαλιάρηδες (1963)
Εξωτικές βιταμίνες (1964)
Κόσμος και κοσμάκης (1964)
Μας ενώνει ο πόνος (1964)
Ο πολύτεκνος (1964)
Γιατί μ' εγκατέλειψες (1965)
Είναι ένας... τρελλός τρελλός τρελλός Βέγγος (1965)
Η Εύα δεν αμάρτησε (1965)
Και οι 14 ήταν υπέροχοι (1965)
Μπετόβεν και μπουζούκι (1965)
Δοσατζού: Επιχείρησις γαμπρός (1966)
Ησαϊα χόρευε (1966)
Κούνια που σε κούναγε… (1966)
Μαζί σου για πάντα (1966)
Να ζει κανείς ή να μη ζει (1966)
Ο παπατρέχας (1966)
Πονηρός πράκτωρ Καραγκιόζης (1966)
Ένας απένταρος λεφτάς (1967)
Βοήθεια! Ο Βέγγος φανερός πράκτωρ «000» (1967)
Για την καρδιά της ωραίας Ελένης (1967)
Η παιχνιδιάρα (1967)
Κολωνάκι διαγωγή μηδέν (1967)
Ο κόσμος τρελάθηκε (1967)
Πάρε κόσμε (1967)
Το πλοίο της χαράς (1967)
Τρελός παλαβός και Βέγγος (1967)
Έμπαινε Κίτσο (1968)
Ένας ιππότης με τσαρούχια (1968)
Επιστροφή της Μήδειας (1968)
Η θυρωρίνα (1968)
Κίτσος μίνι και σουβλάκι (1968)
Ο Κίτσος και τ' αδέλφια του (1968)
Οικογένεια Χωραφά (1968)
Ένα ασύλληπτο κορόιδο (1969)
Η Σμυρνιά (1969)
Θου-Βου φαλακρός πράκτωρ - Επιχείρησις: Γης μαδιάμ (1969)
Κακός ψυχρός κι ανάποδος (1969)
Ξύπνα κορόιδο… (1969)
Ο θαυματοποιός (1969)
Ποιος Θανάσης (1969)
Τρεις τρελοί για δέσιμο (1969)
Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές (1970)
Ο ξεροκέφαλος (1970)
Η ζαβολιάρα (1971)
Σέργιος και Άννα (1971)
Η Αλίκη δικτάτωρ (1972)
Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ (1973)
Από που πάνε για τη χαβούζα (1978)
Ο φαλακρός μαθητής (1979)
Η Νονά (1981)
Τηλεοπτικές εμφανίσειςΤο σπίτι με το Φοίνικα (1970, ΥΕΝΕΔ)
Αξιωματικός υπηρεσίας (1972, ΕΙΡΤ)
Χαρούμενη Κυριακή (1972, ΕΙΡΤ)
Ποιος είναι ο ένοχος (1973, ΥΕΝΕΔ)
Η Θέμις έχει κέφια (1975, ΕΙΡΤ)
Γιούγκερμαν (1976, ΥΕΝΕΔ)
Ορκίζομαι να είπω την αλήθεια (1976, ΕΡΤ)
Χίλια χρόνια πριν - Βυζάντιο: Η γιορτή των Καλενδών (1976, ΕΡΤ)
Χωρίς φόβο και πάθος (1976, ΕΡΤ)
Ο δρόμος (1977, ΥΕΝΕΔ)
Μυστικοί αρραβώνες (1979, ΥΕΝΕΔ)
Λάουρα (1980, ΥΕΝΕΔ)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/991#ixzz3ERcvzo4W

ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΡΑΒΑΣ ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΠΝΟΗ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2008

Σταύρος Παράβας
1937 – 2008

Σταύρος Παράβας: Ο μεγάλος μας κωμικός Σταύρος Παράβας γεννήθηκε στις 15 Απριλίου του 1935 από γονείς Μικρασιάτες και ήταν ο μικρότερος από τα πέντε αδέλφια του. Μεγάλωσε στα Προσφυγικά, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά γεμάτα από αγάπη, ανεμελιά και όνειρα, όπως έλεγε... Από μικρός έπεσε στα βαθιά, καθώς έπρεπε να βοηθήσει την οικογένειά του. Έτσι, για αρκετά χρόνια έκανε δουλειές του ποδαριού. Όμως, το σαράκι του ηθοποιού τον έτρωγε. Από τα σχολικά του χρόνια, ακόμη, συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, ενώ τα αδέλφια και οι συμμαθητές του τον παρότρυναν να συνεχίσει.
Τα πρώτα μαθήματα υποκριτικής τα διδάχτηκε το 1952, δίπλα στον ηθοποιό Θεόδωρο Έξαρχο και λίγα χρόνια μετά σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη. Η πρώτη του επαφή με το σανίδι ήταν με το θίασο της κυρίας Κατερίνας στο έργο «Πρώτο Ψέμα» του Γεώργιου Ρούσσου. Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε διάφορα θεατρικά με το Ντίνο Ηλιόπουλο και τη Βίλμα Κύρου. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1960, στην ταινία «Χριστίνα» του Γιάννη Δαλιανίδη, με πρωταγωνιστές τον Ντίνο Ηλιόπουλο, την Τζένη Καρέζη και τον Ανδρέα Μπάρκουλη. Ακολούθησε ο «Σκληρός Άντρας», το «Παιδί της πιάτσας» και το «Έξυπνο πουλί», σε ρόλους που σφυρηλάτησαν ένα από τα μετέπειτα στερεότυπα του κοινού για τον Σταύρο Παράβα, αυτό του λαϊκού μάγκα. Την ίδια χρονιά (1961) ήρθε και η «Αλίκη στο Ναυτικό» ως συνάδελφος ναυτικός δόκιμος του Δημήτρη Παπαμιχαήλ. 
Σε αυτή την περίοδο και στο πλάι του Κώστα Χατζηχρήστου εργάστηκε άοκνα στο μουσικό θέατρο, ανεβάζοντας μερικά πολύ δημοφιλή νούμερα, όπως ο «Nτένις ο τρομερός», ο «Ντιρλαντά» κ.ά. Συνεχίζοντας τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις, στα μέσα της δεκαετίας του 1960 έδωσε σάρκα και οστά στο διαβόητο «Φίφη» σε αλλεπάλληλες ταινίες, όπως «Εμίρης και κακομοίρης» (1964), «Μπετόβεν και μπουζούκι» (1965) και «Φίφης ο ακτύπητος» (1966). Αυτός ήταν και ο δεύτερος ρόλος που έγινε σήμα κατατεθέν για το Σταύρο Παράβα: Μια οπισθοδρομική απεικόνιση του ομοφυλόφιλου άντρα, περισσότερο βασισμένη στην εικόνα που, όμως, στη συντηρητική Ελλάδα του 1960 έβγαλε άφθονο γέλιο. Στα χρόνια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών κι ενώ η καριέρα του ήταν στο απόγειό της, ένα θεατρικό νούμερο στο «ΡΕΞ» στάθηκε η αιτία να φυλακιστεί στη Γυάρο και να βασανιστεί. Η περίοδος αυτή σφράγισε και την καριέρα του, αφού ο ίδιος γύρισε αλλαγμένος. Από το «Φίφη» και το «Μάγκα», έκανε στροφή στο κλασσικό και το σύγχρονο ρεπερτόριο. Στα αξιοσημείωτα, ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Λούκα Ρονκόνι, οι «Ιππείς» του Αριστοφάνη με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, οι «Εκκλησιάζουσες», οι «Ψύλλοι στ' αφτιά» του Φεντό με τον θίασο Καλογεροπούλου, το «Μόνο ζευγάρι» με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο, στα «Σκουπίδια», στα «Χριστούγεννα των Κουπιέλο» κ.ά. Ο Σταύρος Παράβας συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου. Έλαβε μέρος σε 47 ταινίες, σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και σε τηλεοπτικά σήριαλ («Το φάντασμα», «Τα αδέρφια», «Οικογένεια Μουσαμά»). Θα βραβευθεί για το έργο του ως Πρόεδρος του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Σερρών, αλλά και για την προσφορά του στο θεατρικό σανίδι.
Από το γάμο του με τη σύζυγό του Άννυ απέκτησε τρία παιδιά: Δύο κόρες, τη Μάρθα και τη Βανέσσα, κι ένα γιο, τον Τζόναθαν. Την περίοδο της δικτατορίας, όμως, η σύζυγός και τα παιδιά του επέστρεψαν μόνιμα στην Αγγλία. Το 2002 ο γιος του πέθανε και ο θάνατός του στοίχισε πολύ. Από κει και μετά η ζωή του άλλαξε, οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά, όμως, δεν το έβαλε κάτω... Το Φεβρουάριο του 2008 εισήχθη στον Ερυθρό Σταυρό με επιπλοκές στην καρδιακή λειτουργία. Έπειτα από πολύμηνη μάχη, άφησε την τελευταία του πνοή στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, από ανακοπή καρδιάς.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/384#ixzz3DPp74Ym0

ΤΖΑΒΑΛΑΣ ΚΑΡΟΥΣΟΣ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1904

Τζαβαλάς Καρούσος
1904 – 1969

 

Τζαβαλάς Καρούσος: Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, με σπουδαίο υποκριτικό ταλέντο και σημαντική διαδρομή στο θεατρικό σανίδι.
Ο Τζαβαλάς Καρούσος γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 8 Σεπτεμβρίου του 1904. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Ελληνικού Ωδείου και σε ηλικία 20 ετών πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τον θίασο Βεάκη- Νέζερ - Λούη, στο έργο «Το άσπρο και το μαύρο» του Σπύρου Μελά. Στη συνέχεια έκανε όνομα με ιδιωτικούς θιάσους σε ρόλους του κλασικού και νεοελληνικού ρεπερτορίου (Μακντόφ στον «Μάκβεθ» του Σέξπιρ, Κάσιος στον «Οθέλλο» του Σέξπιρ, Τειρεσίας στον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, Καπετάν Λεμπέσης στα «Αρραβωνιάσματα» του Μπόγρη κ.ά.). Το 1932 ξεκινά τη συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο και έως το 1946 ερμηνεύει ρόλους του κλασικού και νεοκλασικού ρεπερτορίου (Σκούλε στους «Μνηστήρες του Θρόνου» του Ίψεν, Σάιλοκ στον «Έμπορο της Βενετίας» του Σέξπιρ, Ραγόζιν στον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι, Ιάσων στη «Μήδεια» του Ευριπίδη κ.ά.). Ενδιάμεσα, τη διετία 1938-1939, συγκρότησε δικό του θίασο με τη συνεργασία του Πέλου Κατσέλη και υποδύθηκε ρόλους, όπως Ματ Μπούργκε στην «Άννα Κρίστι» του Ευγένιου Ο’ Νιλ, Σμιρνόφ στην «Αρκούδα» του Τσέχοφ και Ορέστης στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη. Αριστερών πεποιθήσεων, εντάχθηκε στο ΕΑΜ Καλλιτεχνών στην Κατοχή, ενώ κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου εξορίζεται στην Ικαρία και τη Μακρόνησο έως το 1951. Επιστρέφοντας από την εξορία, δημιούργησε τον θίασο «Νέα Σκηνή» και ανέβασε τα έργα «Ευγενία Γκραντέ» του Μπαλζάκ, «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» του Άρθουρ Μίλερ και «Του φτωχού τ’ αρνί» του Στέφαν Τσβάιχ. Οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισε τον ανάγκασαν να διακόψει τη λειτουργία του θιάσου του το 1956 και να συνεργαστεί έκτοτε με διάφορους θιάσους («Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Κατράκη», Κοτοπούλη, Κατερίνας, Βεργή, Βουγιουκλάκη και Μυράτ). Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1933 στην κωμωδία του Πέλου Κατσέλη «Η δεσποινίς δικηγόρος». Έπαιξε σε περισσότερες από τριάντα ταινίες, κυρίως δράματα, ερμηνεύοντας δεύτερους ρόλους. Κύκνειο άσμα της καριέρας του υπήρξε η συμμετοχή του στην ταινία του Νίκου Παπατάκη «Οι Βοσκοί».
Μετά την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 εξορίστηκε στη Γυάρο, όπου παρέμεινε επί τρίμηνο. Η χούντα αναγκάστηκε να τον απελευθερώσει για λόγους υγείας και ο Τζαβαλάς Καρούσος κατέφυγε στο Παρίσι, όπου τον βρήκε ο θάνατος στις 3 Ιανουαρίου του 1969. Σύμφωνα με τον θεατρικό κριτικό Κώστα Γεωργουσόπουλο, ο Καρούσος υπήρξε ηθοποιός με αδρό τάλαντο, βαθιά και πλούσια φωνή και πηγαίο συναίσθημα. Ανήκε στην παλιά υποκριτική σχολή, μ’ έναν ιδιότυπο στόμφο, που δεν γινόταν ποτέ ρητορικός και φτηνός. Είχε μέτρο, εσωτερικό ρυθμό και στα νατουραλιστικά έργα μία ιδιότυπη έκφραση, που μπορεί να χαρακτηριστεί ως λαϊκό μπαρόκ. Όταν έπαιζε έργα ποιητικά και ιδίως σε στίχο, έφερνε τον αέρα των διδασκαλιών του Φώτου Πολίτη, τον ποιητικό ρεαλισμό, απλότητα και σοβαρούς τόνους. Ο Τζαβαλάς Καρούσος είχε νυμφευθεί δύο φορές: Το 1926 την Ελένη Βανικιώτη με την οποία απέκτησε μια κόρη, τη συγγραφέα και μεταφράστρια Δέσπω Καρούσου και το 1946 την Ελευθερία Αναστασιάδη.
Σχετικά: Η πατρότητα της διάσημης φράσης «Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις», που αποδίδεται στον Γιάννη Τσαρούχη, ανήκει στον Τζαβαλά Καρούσο, σύμφωνα με παραδοχή του ίδιου του Τσαρούχη, ο οποίος ανέφερε ότι απλά τη διέδωσε, όπως ο Απόστολος Παύλος τον Χριστιανισμό.
Εμφανίσεις στο Εθνικό Θέατρο:«Αγαμέμνων» του Αισχύλου (1932) - Α' Κορυφαίος
«Ιούλιος Καίσαρ» του Σέξπιρ (1932) - Μεσσάλας
«Ο έμπορος της Βενετίας» του Σέξπιρ (1932) - Γενάρος
«Ενώ το πλοίο ταξιδεύει» της Γαλάτειας Καζαντζάκη (1932) - Β' Επιχειρηματίας
«Το τραγούδι της κούνιας» και «Ο άνθρωπος του πεπρωμένου» των Γκρεγκόριο Μαρτίνεθ Σιέρα και Μαρίας Μαρτίνεθ Σιέρα (1932) - Ποιητής
«Ο θάνατος του Δαντόν» του Μπίχνερ (1933) - Ερμάν
«Ο προσηλυτισμός του καπετάν Μπράσμπαουντ» του Σω (1933) - Καδής
« Να ζη το Μεσολόγγι» του Βασίλη Ρώτα (1933) - Παπάς
«Οθέλλος» του Σέξπιρ (1933) - Λουδοβίκος
«Οιδίπους τύραννος» του Σοφοκλή (1933) - Τειρεσίας
«Καθήκον» του Τζον Γκαλσγουόρθι (1933) - Κόλφορντ
«Η κόρη του Γιόριου» του Ντ’ Ανούτσιο (1933) - Αλίγκης
«Λόρδος Βύρων» του Α. Λιδωρίκη (1934) - Πιέτρο Γκάμπα
«Ταπεινοί και καταφρονεμένοι» του Ντοστογέφσκι (1934) - Ιβάν Πετρόβιτς
«Πέρσαι» του Αισχύλου (1934) - Β' Κορυφαίος
«Ιούδας» του Σπύρου Μελά (1934) - Ο Άγνωστος
«Του φτωχού τ' αρνί» του Στέφαν Τσβάιχ (1934) - Μπερτιέ
«Δον Κάρλος, Ινφάντης της Ισπανίας» του Σίλερ (1934) - Κόμης Λέρμας
«Ιβάν ο τρομερός» του Αλεξέι Τολστόι (1935) - Σίτσκη
«Τα αρραβωνιάσματα» του Δημήτρη Μπόγρη (1939 και 1944) - Λεμπέσης
«Ο έμπορος της Βενετίας» του Σέξπιρ (1939 και 1945) - Σάυλωκ
«Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται» του Σπύρου Μελά (1939) - Γιάννης, γιος του
«Πριν απ' το ηλιοβασίλεμα» του Γκ. Χάουπτμαν (1939) - Βόλφγκανγκ
«Είλωτες» του Α. Τερζάκη (1939) - Πέτρος
«Η μεγάλη στιγμή» του Α. Λιδωρίκη (1939) - Δημήτρης Λαμπρίδης
«Μήδεια» του Ευριπίδη (1942) - Ιάσων
«Λουίζα Μίλλερ» του Σίλερ (1942) - Φερδινάνδος
«Η γυναίκα στοιχειό» του Πέδρο Καλντερόν ντελά Μπάρκα (1943) - Δον Χουάν του Τολέδου
«Εκάβη» του Ευρυπίδη (1943) - Αγαμέμνων
«Αιμιλία Γκαλόττι» του Γκ. Λέσινγκ (1944) - Έττορε Γκονζάγκα, πρίγκηπας της Γκουαστάλλα
«Λευτεριά» του Μιχαήλ Ροδά (1944) - Μπότσαρης
«Η Αρλεζιάνα» του Αλφόνς Ντοντέ (1945) - Μπαλτάσαρ
«Οι μνηστήρες του θρόνου» του Ίψεν (1945) - Γιαρλ Σκούλε
«Στο γέρμα του χειμώνα» του Μ. Άντερσον (1945) - Γκωντ
«Ο ηλίθιος», θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του Ντοστογέφσκι από τον Μιχάλη Σκουλούδη (1946) - Παρθένης Σεμιώνιτς Ραγόζιν
«Καποδίστριας» του Νίκου Καζαντζάκη (1946) - Μακρυγιάννης
Φιλμογραφία:Δεσποινίς δικηγόρος (1933)
Η φωνή της καρδιάς (1943)
Το κορίτσι της γειτονιάς (1954)
Η ζαβολιάρα (1959)
Ζάλογγο, το κάστρο της λευτεριάς (1959)
Σαρακατσάνισσα (1959)
Ναυάγια της ζωής (1959)
Ματωμένο ηλιοβασίλεμα (1959)
Η λίμνη των στεναγμών (1959)
Ήρθες αργά (1961)
Επικίνδυνη αποστολή (1961)
Αντιγόνη (1961)
Οργή (1962)
Φαίδρα (1962)
Όταν η μοίρα κυβερνά (1962)
Τερέζα (1963)
Σταυραετοί (1963)
Κουράστηκα να σ' αποκτήσω (1963)
Ρημαγμένο σπίτι (1964)
Τα δάκρυά μου είναι καυτά (1964)
Άπονη ζωή (1964)
Βάνα (1965)
Με ιδρώτα και δάκρυα (1965)
Το λάθος (1965)
Η φωνή μιας αθώας (1965)
Τα δίχτυα της ντροπής (1965)
Αφήστε με να ζήσω (1965)
Η παραστρατημένη (1966)
Δεν είμαι ατιμασμένη (1966)
Άνθρωπος για όλες τις δουλειές (1966)
Η Έξοδος του Μεσολογγίου (1966)
Το χρήμα ήταν βρώμικο (1967)
Κολωνάκι: διαγωγή μηδέν (1967)
Οι βοσκοί (1967)
Βιβλιογραφία:Τζαβαλάς Καρούσος: «Γιούρα, η προσωπική εμπειρία ενός εξόριστου» (1972)
Δέσπω Καρούσου: «Δεν έχει θέατρο απόψε...», χρονικό της ζωής και του έργου του Τζαβαλά Καρούσου. (2003)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/760#ixzz3Cl1LldMs

ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 2 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1984

Μάνος Κατράκης
1909 – 1984

Μάνος Κατράκης: Κορυφαίος πρωταγωνιστής και θιασάρχης, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1909 στο Καστέλι Κισσάμου των Χανίων Κρήτης. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης.

Το 1919 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ο Μάνος, που από μικρός είχε δείξει το υποκριτικό ταλέντο του, εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή. Έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 18 ετών, με το θίασο Οι Νέοι στο έργο Για την αγάπη της. Το μπρίο και η δυναμικότητά του ενθουσίασαν τον σκηνοθέτη Κώστα Λελούδα κι έτσι ένα χρόνο αργότερα, το 1928, έπαιξε στην πρώτη βουβή ταινία Το λάβαρο του '21. Την ίδια περίοδο εντάχθηκε στο Θίασο της Ελευθέρας Σκηνής της Μαρίκας Κοτοπούλη, του Σπύρου Μελά και του Μήτσου Μυράτ, παίζοντας σε έργα όπως Η λύρα του γερο-Νικόλα, Οι άθλιοι και Στέλλα Βιολάντη. Το 1930 συνεργάστηκε με το Λαϊκό Θέατρο του Β. Ρώτα και το 1932 προσλήφθηκε στο νεοϊδρυόμενο Εθνικό Θέατρο, όπου ερμήνευσε μεταξύ άλλων τον Κορυφαίο στον Αγαμέμνονα και τον Κρητικό στη Βαβυλωνία. Το 1934 συνεργάστηκε με τον Β. Αργυρόπουλο και το 1935 ξανά με τη Μ. Κοτοπούλη, για να επιστρέψει, την ίδια χρονιά στο Εθνικό Θέατρο. Το 1943 ανέλαβε Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και από τη θέση αυτή συνέβαλε τα μέγιστα στην ίδρυση του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης όπου και έπαιξε μέχρι το 1946, οπότε επέστρεψε στο Εθνικό. Εκδιώχθηκε, όμως, ένα χρόνο αργότερα, λόγω των αριστερών πεποιθήσεών του. Αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας», εξορίστηκε στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και τον Αϊ-Στράτη.
Επέστρεψε στην Αθήνα το 1952, διοργανώνοντας «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη. Ξανανέβηκε στη σκηνή με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, λίγο αργότερα με τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού και αμέσως μετά με τον Θυμελικό Θίασο του Λίνου Καρζή (Προμηθεύς Δεσμώτης). Στη συνέχεια και μέχρι το 1955 εμφανίστηκε με την Κυβέλη και αμέσως μετά συγκρότησε δικό του θίασο με την Ασπασία Παπαθανασίου (Ευγενία Γκραντέ, Βαθιές είναι οι ρίζες, Το κορίτσι με το κορδελάκι κ.ά). Το 1955 ίδρυσε το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο και εγκαταστάθηκε στον υπαίθριο χώρο του Πεδίου του Άρεως, τον οποίο εγκαινίασε με τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας. Σ' αυτό το θέατρο, με μεγάλη συμμετοχή κοινού και καλλιτεχνική επιτυχία, συνέχισε ως το 1967, υποστηρίζοντας συστηματικά το ελληνικό έργο (Ο μονοσάνδαλος, Το κορίτσι με το κορδελάκι, Η Αντιγόνη της Κατοχής, Ο Πατούχας και διασκευές από έργα του Καζαντζάκη όπως Ο Χριστός ξανασταυρώνεται και Ο Καπετάν Μιχάλης). Σποραδικά ανέβασε και κλασικό ρεπερτόριο (Ιούλιος Καίσαρ, Φουέντε Οβεχούνα). Τους χειμώνες, το ΕΛΘ φιλοξενείτο σε διάφορα θέατρα ή περιόδευε στην επαρχία, την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη. Καθώς το 1968 του έγινε έξωση από το Πεδίο του Άρεως, ο Κατράκης συνέχισε την πρωταγωνιστική του πορεία, πότε με το θίασό του, πότε με άλλους πρωταγωνιστές. Το 1972 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο και πρωταγωνίστησε στον Οθέλλο και τον Δον Κιχώτη, και στην Επίδαυρο στον Οιδίποδα Τύραννο (1973) και στον Προμηθέα Δεσμώτη (1974). Αργότερα, συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το ΚΘΒΕ, για να επανιδρύσει το 1977 το ΕΛΘ, ανεβάζοντας έργα Αρμπούζοφ (Φθινοπωρινή ιστορία με την Έλλη Λαμπέτη), Γκόρκι (Οι Τελευταίοι), Μπρεχτ (Συντροφιά με τον Μπρεχτ, με τη Μελίνα Μερκούρη), Λέοναρντ (Ντα), Μασάρι (Ταμπού) και τη Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη του Νικηφόρο​υ Βρεττάκου. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε το 1984 στο Ηρώδειο, με το μουσικό έργο του Θόδωρου Αντωνίου Προμήθεια. Συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες (Δ. Ροντήρη, Π. Κατσέλη, Τ. Μουζενίδη, Μ. Βολανάκη, Σπ. Ευαγγελάτο, Μ. Θεοδωράκη, Σπ. Βασιλείου, Α. Κατσέλη, Τ. Καρούσο, Ελ. Χατζηαργύρη, Αν. Βαλάκου) και συμμετείχε σε εκατοντάδες εκδηλώσεις, όπου με την ανεπανάληπτη φωνή του δικαίωνε το νεοελληνικό ποιητικό λόγο. Οι αναγνώσεις του σε κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας παρέμειναν κλασικές. Ο Κατράκης έπαιξε και σε πολλές ταινίες στον κινηματογράφο. Αξιόλογες είναι οι ερμηνείες του στο Μαρίνο Κοντάρα του Γιώργου Τζαβέλα (1948), στη Συνοικία το όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη (1961) στην Ηλέκτρα του Μιχάλη Κακογιάννη (1962), στο Ένας Ντελικανής του Μανόλη Σκουλούδη (1963). Βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο, για την ερμηνεία του στον ρόλο του Κρέοντα στην Αντιγόνη του Γ. Τζαβέλλα, και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή του στο Συνοικία το όνειρο. Λίγο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας Ταξίδι στα Κύθηρα, με σκηνοθέτη το Θόδωρο Αγγελόπουλο, άφησε την τελευταία του πνοή, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, χτυπημένος από καρκίνο των πνευμόνων.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/173#ixzz3C9xXPDiH

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1934

Δημήτρης Παπαμιχαήλ
1934 – 2004

Δημήτρης Παπαμιχαήλ: Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1934 στον Πειραιά. Σπούδασε ηθοποιός στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου κι έκανε την πρώτη εμφάνισή του με την «Εκάβη» του Ευριπίδη το 1955. Στη συνέχεια και ως το 1960 ερμήνευσε αρκετούς σημαντικούς ρόλους στο Θέατρο Τέχνης. Η συνάντησή του το 1959 στα κινηματογραφικά πλατώ της ταινίας «Αστέρω» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη αποτέλεσε απαρχή της ιστορίας του διασημότερου ζευγαριού στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου. Το 1965 ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου και απέκτησαν ένα παιδί, τον Γιάννη. Ωστόσο, ο θυελλώδης γάμος τους δεν κράτησε πολύ...
Εκτός από τις δεκάδες ταινίες που γύρισαν μαζί, από το 1964 έως το 1974 συνεργάσθηκαν σε θίασο που συνέστησαν οι δυο τους. Μία από τις πολλές θεατρικές επιτυχίες τους ήταν στο έργο του Μπέρναρ Σο «Ωραία μου κυρία». Μετά το διαζύγιό τους, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ στράφηκε περισσότερο στο ποιοτικό θέατρο, που ήδη είχε υπηρετήσει, είτε στο Εθνικό, είτε με τον Κάρολο Κουν. Οι πρωταγωνιστικές του ερμηνείες σε έργα το κλασσικού ρεπερτορίου και την αρχαία τραγωδία αποτελούν σημείο αναφοράς για τους νέους έλληνες ηθοποιούς. Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ έφυγε από τη ζωή στις 8 Αυγούστου του 2004.
H πορεία του στο σινεμά:
1956
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας
1957
Το τελευταίο ψέμα
Η θεία απ' το Σικάγο
1958
Δύο αγάπες δύο κόσμοι
Η κυρά μας η μαμή
1959
Αστέρω
Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο
1960
Mανταλένα
Το ραντεβού της Κυριακής
Ποτέ την Κυριακή
1961
Η Αλίκη στο Ναυτικό
Χαμένα όνειρα
Ο θάνατος θα ξανάρθει
1962
Εταιρεία θαυμάτων
Ο λουστράκος
Μην ερωτεύεσαι το Σάββατο
Ποτέ δεν σε ξέχασα
1963
Τα κόκκινα φανάρια
Χτυποκάρδια στο θρανίο
Το τεμπελόσκυλο
1964
Αν έχεις τύχη
1965
Μοντέρνα σταχτοπούτα
Ο νικητής
Περάστε την 1η του μηνός
1966
Διπλοπενιές
Ο εξυπνάκιας
Η κόρη μου η σοσιαλίστρια
1967
Αχ! αυτή η γυναίκα μου
Ανάμεσα σε δυο γυναίκες
Δημήτρη μου, Δημήτρη μου
Το πιο λαμπρό αστέρι
1968
Η αγάπη μας
Το κορίτσι του λούνα παρκ
1969
Η αρχόντισσα και ο αλήτης
Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά
Το λεβεντόπαιδο
Η νεράιδα και το παλικάρι
Ο παραμυθάς
1970
Υπολοχαγός Νατάσα
1971
Παπαφλέσσας
1972
Η Αλίκη δικτάτωρ
Ιπποκράτης και δημοκρατία
Ως την τελευταία στιγμή
1974
Εραστές του ονείρου
1978
Κραυγή γυναικών
1981
Πολίτες δεύτερης κατηγορίας
Αγριες κότες
1996
Προς την ελευθερία

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/3#ixzz3BlmcfRco

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 25 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2002 ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΩΝΑΚΗΣ

Γιάννης Γκιωνάκης
1922 – 2002

Γιάννης Γκιωνάκης: Ο μεγάλος έλληνας κωμικός Γιάννης Γκιωνάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1922. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, θέλοντας να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του, που ήταν γιατρός. Πολύ γρήγορα, όμως, εγκατέλειψε την Ιατρική για να γίνει ηθοποιός και τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Κάρολου Κουν.
Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1944, στην παράσταση «Τελευταίος Ασπροκόρακας». Ακολούθησαν ο «Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ, ο «Βυθός» και «Η Ζωή ξαναρχίζει», ενώ μεγάλες θεατρικές επιτυχίες του ήταν η «Σπασμένη Στάμνα» του Κλάιστ, ο «Κοριός» του Μαγιακόφσκι, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού και ο «Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου. Επίσης, υπήρξε κλασσικός ερμηνευτής του Ψαθά, του Σακελάριου και του Γιαννακόπουλου.
Στην επιθεώρηση εμφανίστηκε στον «Έγκμοντ», τον «Πειρασμό», το «Βίρα τις άγκυρες», «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται», «Καινούργια Αθήνα», «Άνθρωποι του '60», «Ζητείται τεμπέλης» και άλλα.
Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο του το 1946, στο «Παπούτσι από τον τόπο σου». Ως τα μέσα της δεκαετία του '80 ακολούθησαν άλλες 100 ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Το κορίτσι με τα παραμύθια» (1957), «Παιδί του δρόμου» (1957), «Τα κίτρινα γάντια» (1960), «Η ωραία του κουρέα» (1969), «Ένα αγόρι αλλιώτικο από τα άλλα» (1971), «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα» (1972).
Πέθανε στις 25 Αυγούστου του 2002.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/60#ixzz3BQ3aewn0

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 27 ΙΟΥΝΙΟΥ 2009

Σπύρος Καλογήρου
1922 – 2009

Σπύρος Καλογήρου: Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, που ταυτίστηκε με το ρόλο του κακού στη μεγάλη οθόνη. Σήμα κατατεθέν του: η χαρακτηριστική, τρεμάμενη φωνή του και το άγριο παρουσιαστικό του. Σπύρος Καλογήρου

Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, που ταυτίστηκε με το ρόλο του κακού στη μεγάλη οθόνη. Σήμα κατατεθέν του: η χαρακτηριστική, τρεμάμενη φωνή του και το άγριο παρουσιαστικό του.
Βέρος Αθηναίος, ο Σπύρος Καλογήρου γεννήθηκε στην Κυψέλη στις 3 Νοεμβρίου του 1922. Στα εφηβικά του χρόνια άρχισε να εργάζεται ως φωτογράφος. Με το θέατρο ασχολούνταν ερασιτεχνικά, μέχρι που κάποιος σκηνοθέτης τον παρότρυνε να γραφτεί στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1955, με τον θίασο του Ν. Χατζίσκου στον «Ερωτόκριτο» και ακολούθησε ο «Άμλετ». Η θεατρική του σταδιοδρομία άρχισε ουσιαστικά να διαμορφώνεται με την ένταξή του στο «Θέατρο Τέχνης» του Καρόλου Κουν, το 1960, με το οποίο έπαιξε σε ιστορικές παραστάσεις (π.χ. «Όρνιθες», «Πέρσες») σε Ελλάδα και εξωτερικό. Συνεργάστηκε με τους θιάσους των Λαιμού, Ροντήρη, Μινωτή, Σολωμού, Κουν, Κατράκη, Μυράτ, Λαμπέτη, Κατερίνας κ.ά.
Στη δεκαετία του '80 άρχισε να συγκροτεί προσωπικούς θιάσους μαζί με τη σύζυγό του, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, κι έκαναν πολλές περιοδείες. Έπαιξε σε περίπου διακόσια θεατρικά έργα και σε όλα τα είδη του θεάτρου, κλασικούς και σύγχρονους συγγραφείς, από θέατρο του παραλόγου (Ιονέσκο) μέχρι επιθεώρηση, αλλά και σε πολλά του ελληνικού δραματολογίου.
Από τους τελευταίους, χαρακτηριστικούς ρόλους του στη σκηνή, στον οποίο υπήρξε απολαυστικός, ήταν αυτός του Λουκά στο «Λόγω Φάτσας» του Γιώργου Διαλεγμένου, που σκηνοθέτησε ο Αντώνης Αντύπας στο «Απλό Θέατρο» (1993-1995). Το καλοκαίρι του 1996 εμφανίστηκε με τον Θύμιο Καρακατσάνη στο «Καραγκιόζη-Ντριμ», ερμηνεύοντας τον Μπάρμπα-Γιώργο, ενώ το 1999 έπαιξε στο πλευρό της Μιμής Ντενίση στο «Εγώ η Λασκαρίνα».
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1955 στην ταινία του Ντίμη Δαδήρα «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας». Έκτοτε συμμετείχε σε περισσότερες από 60 ταινίες, μαζί με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού σινεμά. Εμφανίστηκε σε περίπου 55 ταινίες, ανάμεσά τους οι: «Η Αθήνα τη νύχτα», «Στεφανία», «Κοντσέρτο για πολυβόλα», «Η νεράιδα και το παλικάρι», «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά», «Η Μαρία της σιωπής», «Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο», «Στάκαμαν». Όμως, η ταινία που άφησε εποχή ήταν η «Λόλα», στην οποία ο Σπύρος Καλογήρου είχε πει την αξέχαστη φράση «Είναι πολλά τα λεφτά Άρη», προς τον τότε συμπρωταγωνιστή του Νίκο Κούρκουλο, για τα «μάτια» της Τζένης Καρέζη.
Το 1966, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση για την ερμηνεία του στη μικρού μήκους ταινία «Τζίμης ο Τίγρης» του Παντελή Βούλγαρη και οι κριτικοί κινηματογράφου τού απένειμαν το 1971 τον Αργυρό Απόλλωνα για τον ρόλο του στην ταινία «Κατάχρηση εξουσίας». Τιμήθηκε με τη Χρυσή Κεφαλή του «Θεάτρου Βαχτάγκοφ» της Μόσχας. Εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές («Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή»).
Παρά την κινηματογραφική εικόνα του κακού, με την οποία ταυτίστηκε, στην αληθινή ζωή του ο Σπύρος Καλογήρου υπήρξε ένας πολύ γλυκός και τρυφερός άνθρωπος. Συνοδοιπόρος του στη ζωή υπήρξε η Ευαγγελία Σαμιωτάκη, επίσης ηθοποιός, με την οποία παντρεύτηκε το 1952. Μαζί απέκτησαν ένα γιο και αποτέλεσαν ένα από τα πιο αγαπημένα και μακροβιότερα ζευγάρια της σοουμπίζ.
Πέθανε, σε ηλικία 87 ετών, στις 27 Ιουνίου 2009.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/401#ixzz35sFO4lrz


ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΕΓΚΑΣ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 1981 ΠΕΘΑΝΕ ΕΝΩ ΚΟΛΥΜΠΟΥΣΕ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 45 ΕΤΩΝ

Χρήστος Νέγκας
1936 – 1981

Χρήστος Νέγκας: Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Ο Χρήστος Νέγκας γεννήθηκε το 1936 στη Ζάκυνθο. Σπούδασε στις σχολές του Θεάτρου Τέχνης και του Κωστή Μιχαηλίδη. Την πρώτη του εμφάνιση στο σανίδι την έκανε στο θεατρικό έργο του Αλέκου Γαλανού «Κόκκινα Φανάρια», που σκηνοθέτησε το 1961 ο Αλέξης Δαμιανός και στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη, μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου. Τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο το 1979, στο θεατρικό έργο του Νίκου Τσιφόρου «Σταυροφορία».Στη μεγάλη οθόνη πρωτοεμφανίσθηκε το 1960 στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη «Το αγρίμι». Έπαιξε συνολικά σε 36 ταινίες και διακρίθηκε, κυρίως, σε ρόλους δραματικούς. Το 1966 κράτησε ένα μικρό ρόλο στην ελληνογαλλική παραγωγή «Ο Μαιγκρέ στην πιο μεγάλη του υπόθεση» («Une balle au coeur» ο πρωτότυπος τίτλος της).
Ο Χρήστος Νέγκας ασχολήθηκε και με τα κοινά των ηθοποιών. Τον Απρίλιο του 1981 εξελέγη ως ανεξάρτητος στο Δ.Σ. του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, όντας μέλος της κλαδικής των ηθοποιών της Νέας Δημοκρατίας. Παράλληλα με το κύριο επάγγελμά του διατηρούσε και διαφημιστικό γραφείο.
Ο Χρήστος Νέγκας πέθανε, ενώ κολυμπούσε στην παραλία της Αναβύσσου, στις 21 Ιουνίου 1981, σε ηλικία 45 ετών. Ο θάνατός του αποδόθηκε σε καρδιακή προσβολή.

Σχετικά

• Κόρη του Χρήστου Νέγκα είναι η γνωστή ραδιοφωνική παραγωγός Αθηναΐς Νέγκα (γεν. 1974).
• Ο δημοτικός θερινός κινηματογράφος της Ζακύνθου φέρει το όνομά του.

Φιλμογραφία

• Το αγρίμι (1960)
• Χίλιες παρά μια νύχτες (1960)
• Ο μπαμπάς μου κι εγώ (1963)
• Άπονη ζωή (1964)
• Έκλαψα πικρά για σένα (1964)
• Η μοδιστρούλα (1964)
• Κάτι να καίει (1964)
• Ο πολύτεκνος (1964)
• Η δική σου μοίρα με σέρνει (1964)
• Ορφανή στους πέντε δρόμους (1964)
• Παιδί μου δεν αμάρτησα (1964)
• Φεύγω με πίκρα στα ξένα (1964)
• Πόνεσα πολύ για σένα (1964)
• Η μοίρα μιας ορφανής (1965)
• Το φυλαχτό της μάνας (1965)
• Ο ουρανοκατέβατος (1965)
• Κατάρα με δέρνει βαριά (1965)
• Κλαίω και σ' αναζητώ (1965)
• Φτωχολογιά (1965)
• Une balle au coeur («Ο Μαιγκρέ στην πιο μεγάλη του υπόθεση», 1966)
• Παράνομοι πόθοι (1966)
• Αγάπη που δε σβήνει ο χρόνος (1966)
• Αχάριστη (1966)
• Εμείς οι αμαρτωλοί (1966)
• Επιχείρηση Δούρειος Ίππος (1966)
• Αντίζηλοι (1967)
• Ο μεθύστακας του λιμανιού (1967)
• Αντίο για πάντα (1967)
• Δακρυσμένα μάτια (1967)
• Καρδιές που ξέρουν ν’ αγαπούν (1967)
• Τόσα όνειρα στους δρόμους (1968)
• Για την τιμή και τον έρωτα (1969)
• Η κραυγή μιας αθώας (1969)
• Πληγωμένα νιάτα (1969)
• Η μεγάλη Ανάσταση (1969)
• Δώστε τα χέρια (1971)
• Αέρα, αέρα, αέρα (1972)
• Το χαμόγελο της Πυθίας (1979)

Τηλεοπτικές εμφανίσεις

• Ξενοδοχείο ο 7ος ουρανός (1972, ΕΙΡΤ)
• Κουσούρης (1973, ΥΕΝΕΔ)
• Κρουαζιερόπλοιο (1973, ΕΙΡΤ)
• Εύθυμες Νότες (1974, ΥΕΝΕΔ)
• Φάκελος 38 (1978, ΕΡΤ)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/849#ixzz35FLtxmfb


ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 12 ΙΟΥΝΙΟΥ 1913 ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ

Ντίνος Ηλιόπουλος
1915 – 2001

 

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 12 Ιουνίου 1913. Ο Πελοποννήσιος στην καταγωγή πατέρας του ήταν μεγαλέμπορας και μετά το οικονομικό κραχ του 1929 η πολυάριθμη οικογένειά του έφυγε για τη Mασσαλία, όπου ο Nτίνος τελείωσε το γυμνάσιο. Στην Αθήνα έφτασε έξι χρόνια αργότερα και ακολούθησε εμπορικές σπουδές. Υπηρέτησε τη θητεία του στο στρατό, όμως η απόλυσή του απ' αυτόν συνέπεσε με την έναρξη του πολέμου του 1940 κι έτσι ξαναντύθηκε στο χακί.

Αργότερα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του τότε Βασιλικού Θεάτρου, απ' όπου απορρίφθηκε, για να περάσει τελικά στη Σχολή του Γιαννούλη Σαραντίδη.

Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1944 με το θίασο της Κατερίνας στο έργο του Λέο Λεντς «Κυρία, σας αγαπώ» και έκτοτε συμμετείχε στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Μαίρης Αρώνη, του Δημήτρη Χορν και πολλών άλλων. Tο 1954 συγκρότησε θίασο με το Μίμη Φωτόπουλο, με τον οποίο αποτέλεσαν ανεπανάληπτο κωμικό δίδυμο. Τρία χρόνια αργότερα και μέχρι το 1969 δημιούργησε δικό του θίασο, ανεβάζοντας έργα όπως: «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Η κυρία του κυρίου», «Το έξυπνο πουλί», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Εξοχικόν κέντρον ο Έρως» κ.ά.

Τα επόμενα χρόνια στράφηκε στην επιθεώρηση, πρωταγωνίστησε σε μιούζικαλ («Καμπαρέ», «Γλυκιά Ίρμα»), περιόδευσε στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Tο 1977 ερμήνευσε τον «Αμφιτρύωνα» του Πλαύτου στο Εθνικό Θέατρο, ενώ το 1978 εμφανίστηκε στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο με τις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Αλ. Σολωμού. Για την προσφορά του στο θέατρο τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος είχε λατρεία και για την έβδομη τέχνη. Ο κινηματογράφος είχε μπει στη ζωή του από το 1948, όταν έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Εκατό χιλιάδες λίρες». Ακολούθησαν περισσότερα από 90 φιλμς, πολλά από τα οποία έμειναν ως κλασσικά, όπως: «Θανασάκης ο πολιτευόμενος» (1954), «Κακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» (1960), «Μερικοί το προτιμούν κρύο» (1963), «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (1963), «Το Δόλωμα» (1964), «Η Κοροϊδάρα» (1967), «Ο Στρατής παραστράτησε» (1969). Το 1986 συμμετέχει στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Μελισσοκόμος».

Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται, ακόμα, τρεις δίσκοι -ο ένας με σατιρικά του Γεώργιου Σουρή, δύο βιβλία με ευθυμογραφήματα, μια ποιητική συλλογή και φυσικά την αυτοβιογραφία του με τίτλο «Ένας Hλιόπουλος ονόματι Nτίνος».

Πέθανε στις 4 Ιουνίου του 2001.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/33#ixzz34SAIj8BV