ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΤΟΥ ΟΠΙΟΥ, Ο Α' ΞΕΚΙΝΗΣΕ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1839

Οι Πόλεμοι του Οπίου

Οι Πόλεμοι του Οπίου: Με την ονομασία αυτή έμειναν στην ιστορία οι δύο πόλεμοι που εξαπέλυσε η Αγγλία κατά της Κίνας (1839-1842 και 1856-1860), τον δεύτερο με τη συνδρομή της Γαλλίας...Με την ονομασία αυτή έμειναν στην ιστορία οι δύο πόλεμοι που εξαπέλυσε η Αγγλία κατά της Κίνας (1839-1842 και 1856-1860), τον δεύτερο με τη συνδρομή της Γαλλίας. Εντάσσονται στην επεκτατική πολιτική προς Ανατολάς των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης για την ανακάλυψη νέων αγορών. Στα μέσα του 18ου αιώνα το εμπορικό ισοζύγιο της Βρετανίας με την Κίνα ήταν ελλειμματικό. Οι Βρετανοί εισήγαγαν τσάι, μετάξι και πορσελάνες και πλήρωναν με πολύτιμο ασήμι τους Κινέζους, που αδιαφορούσαν για τα προϊόντα τους. Έτσι, μέσω της Βρετανικής Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών που είχε το μονοπώλιο και με τη βοήθεια ντόπιων εμπόρων αποφάσισαν να πλημμυρίσουν την Κίνα με όπιο, με στόχο να ισοσκελίσουν το εμπορικό τους έλλειμμα. Εκείνη την εποχή το κάπνισμα οπίου ήταν αρκετά διαδεδομένο στην Άπω Ανατολή. Οι Κινέζοι καταναλωτές ανταποκρίθηκαν θετικά και από τους 15 τόνους του 1730, οι Βρετανοί έφθασαν να διαθέτουν στις παραμονές του πολέμου 1.400 τόνους οπίου στην Κίνα. Ο εθισμός μεγάλου αριθμού υπηκόων του ανησύχησε τον αυτοκράτορα Τζιατζίνγκ, ο οποίος το 1810 απαγόρευσε τη διάθεση του οπίου στην επικράτειά του, με το αιτιολογικό ότι «έκανε κακό στην υγεία και υπονόμευε τα ήθη και τους καλούς τρόπους του λαού του». Οι Άγγλοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους αγνόησαν το διάταγμα και συνέχισαν το εμπόριο οπίου, αφού είχαν ανάγκη το πολύτιμο ασήμι των Κινέζων. Με τον τρόπο αυτό έδειχναν να μην υπολογίζουν τη δυναστεία των Τσινγκ, που κυβερνούσε την αχανή χώρα από το 1644 και βρισκόταν σε προφανή παρακμή. Η δυναστεία αυτή είχε οδηγήσει την Κίνα σε απομόνωση στην προσπάθειά της ν' αποφύγει την αλλοίωση του πολιτισμού της από την εισαγωγή του ευρωπαϊκού. Το 1838, οι Κινέζοι πήραν ακόμη πιο δραστικά μέτρα. Αποφάσισαν να απαγορεύσουν με κάθε τρόπο τις εισαγωγές οπίου από τα μεγάλα λιμάνια της χώρας και να καταδικάζουν σε θάνατο τους ντόπιους εμπόρους. Την υλοποίηση των μέτρων ανέλαβε ο μανδαρίνος Λιν Τσε Χσου, ένας αυστηρός κομφουκιανιστής, που από τότε θεωρείται εθνικός ήρωας. Οι Άγγλοι μάλλον υποτίμησαν τις προθέσεις του και αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Όταν αυτός επέβαλε εμπάργκο σε όλα τα βρετανικά προϊόντα, η βασίλισσα Ελισάβετ το θεώρησε αιτία πολέμου. Η κατάσταση επιδεινώθηκε, όταν οι άνδρες του Σετσίου κατάσχεσαν ένα μεγάλο φορτίο οπίου στην Καντώνα, που ισοδυναμούσε με τις εισαγωγές ενός χρόνου.
Α' Πόλεμος του Οπίου (1839 - 1842)

Η αφορμή για την πολεμική αναμέτρηση Κινέζων και Άγγλων δόθηκε τον Ιούλιο του 1839, όταν κάποιοι μεθυσμένοι άγγλοι ναύτες σκότωσαν έναν κινέζο χωρικό. Η Βρετανία, που δεν εμπιστευόταν το νομικό σύστημα της Κίνας, αρνήθηκε να παραδώσει τους κατηγορουμένους στις αρχές.
Σύντομα ξέσπασαν εχθροπραξίες (4 Σεπτεμβρίου 1839), που κατέληξαν στην κατάληψη της Σαγκάης το 1842. Το βρετανικό ναυτικό προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στις παράκτιες πόλεις της Κίνας και ο αριθμητικά μικρότερος, αλλά καλύτερα εξοπλισμένος στρατός των Βρετανών κατενίκησε τις δυνάμεις του αυτοκράτορα. Ο Α' Πόλεμος του Οπίου έληξε και τυπικά με τη Συνθήκη του Νανκίνγκ στις 29 Αυγούστου 1842, η οποία προέβλεπε:
Την παραχώρηση του Χονγκ-Κονγκ στη Βρετανία.
Την παραχώρηση πέντε λιμανιών της νοτιοανατολικής Κίνας για το εμπόριο και τη διαμονή των Βρετανών (Καντώνα, Αμόι, Φουτσόου, Νίγκμπο και Σαγκάη). Ετεροδικία για τους βρετανούς υπηκόους. Καταβολή μεγάλης αποζημίωσης από την Κίνα. Παρόμοια προνόμια απέκτησαν το 1844 οι ΗΠΑ και η Γαλλία, με ανάλογες συμφωνίες.
Η ταπεινωτική ήττα κηλίδωσε την εικόνα του Αυτοκράτορα Γκουάνγκ Ντάο. Ο στρατός και η γραφειοκρατία ξεσηκώθηκαν και ανακήρυξαν χωριστό κράτος με την επωνυμία Ουράνιο Βασίλειο της Αιώνιας Ειρήνης (Taipíng Tian Guo), με πρωτεύουσα το Νανκίνγκ (1850-1864). Οι Ευρωπαίοι έπρεπε τώρα να διαλέξουν στρατόπεδο...
Β' Πόλεμος του Οπίου (1856 - 1860)
Στις 8 Οκτωβρίου 1856, κινέζοι αυτοκρατορικοί αξιωματούχοι συνέλαβαν το πλήρωμα του πλοίου Βέλος για πειρατεία και λαθρεμπόριο. Το πλοίο ήταν κινέζικης ιδιοκτησίας, αλλά έφερε τη βρετανική σημαία. Οι Άγγλοι παραπονέθηκαν ότι οι τελωνειακοί έσχισαν τη βρετανική σημαία και κήρυξαν τον πόλεμο στον αυτοκράτορα. Μαζί τους συντάχθηκαν και οι Γάλλοι, με το πρόσχημα της δολοφονίας ενός συμπατριώτη τους ιεραποστόλου στις αρχές του χρόνου. Τη συμπαράστασή τους στους Αγγλογάλλους εξέφρασαν ΗΠΑ και Ρωσία. Οι δύο σύμμαχου γρήγορα κυριάρχησαν στο πεδίο των μαχών και κατέλαβαν την Καντώνα, αναγκάζοντας τους Κινέζους να συνθηκολογήσουν και να υπογράψουν τον Ιούνιο του 1858 τη Συνθήκη του Τιεντσίν, η οποία προέβλεπε:
Εγκατάσταση διπλωματικών αποστολών από Βρετανία, Γαλλία, ΗΠΑ και Ρωσία στο Πεκίνο, που εκείνη την εποχή ήταν Απαγορευμένη Πόλη.
Άνοιγμα δέκα νέων λιμανιών για εμπορική δραστηριότητα.
Ελευθερία κινήσεων για τους ξένους στο εσωτερικό της χώρας.
Ελευθερία κινήσεων για τους χριστιανούς ιεραποστόλους.
Νομιμοποίηση των εισαγωγών οπίου.
Καταβολή μεγάλης αποζημίωσης από την Κίνα σε Βρετανία και Γαλλία.
Ο Αυτοκράτορας Φενγκ Ξιάν αρνήθηκε να επικυρώσει τη συμφωνία και οι Αγγλογάλλοι επανέλαβαν τις εχθροπραξίες το 1859. Με επικεφαλής τον Τζέιμς Μπρους, 8ο Κόμη του Έλγιν (γιο του γνωστού μας Λόρδου Έλγιν) οι Αγγλογάλλοι προήλασαν και εισήλθαν χωρίς να συναντήσουν μεγάλη αντίσταση στο Πεκίνο. Έβαλαν φωτιά στα θερινά Ανάκτορα, προέβησαν σε λεηλασίες και ανάγκασαν τον αυτοκράτορα να υπογράψει στις 18 Οκτωβρίου 1860 τη Σύμβαση του Πεκίνου, με την οποία επικυρωνόταν η Συνθήκη του Τιεντσίν. Στη συνέχεια, οι Αγγλογάλλοι βοήθησαν τον αυτοκράτορα Τζι Τονγκ να καταστείλει την Εξέγερση του Ταϊπίγκ και να αποκαταστήσει την ενότητα της Κίνας το 1864.
Οι ταπεινωτικές ήττες των Κινέζων στους δύο Πολέμους του Οπίου, προκάλεσαν την εθνική τους αφύπνιση και συνέβαλαν μακροπρόθεσμα στην πτώση της δυναστεία των Τσινγκ το 1911 και την κατάργηση της βασιλείας. Από την εποχή εκείνη μεγάλωσε η καχυποψία των Κινέζων για τη Δύση. Αυτή η ψυχολογική κατάσταση διατηρείται άσβεστη και σήμερα στην Άπω Ανατολή.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/332#ixzz3CLdS1FSl

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ''ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΓΕΜΑΤΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΕΒΡΟΥ;''

Μήπως τα "γεμάτα Βουλγαρικά φράγματα" είναι η "ασφάλεια της Γραμμής Έβρου"; Κι αν "αδειάσουν αθόρυβα";

 γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος  

 

Πριν λίγα χρόνια η «ομάδα Παπαχελά» έκανε ένα ρεπορτάζ γύρω από τις πλημμύρες στον Έβρο...

Ένα συχνό φαινόμενο σ’ εκείνη την περιοχή.

Μέσα από το ρεπορτάζ μάθαμε πως υπεύθυνοι γι’ αυτό ήταν, όχι η μητέρα φύση, αλλά η Βουλγαρική Ενεργειακή – Αγροτική πολιτική.

Ήθελαν τα φράγματά τους όλα γεμάτα κατά 95% ώστε να έχουν πάντα άφθονο

νερό για τα υδροϋλεκτρικά τους εργοστάσια αλλά και για την αγροτική τους παραγωγή. Κι όταν λέμε όλα, εννοούμε ΟΛΑ τα Βουλγαρικά φράγματα καθ’ όλη την πορεία του Έβρου μέσα από το έδαφός τους. Ακόμη και τα ύστατα φράγματα προς την Ελληνοτουρκοβουλγαρική μεθόριο, που θα περίμενε κανείς ότι αυτά τουλάχιστον θα «αφήνονταν ελεύθερα (άδεια) για να λειτουργούν ως βαλβίδες ασφαλείας για όλα τα προηγούμενα πλήρη φράγματα»...

Λογικό είναι λοιπόν πως όταν προκύπτει στην Βουλγαρία μια νεροποντή μόλις κάτι παραπάνω απ’ το συνηθισμένο ή απ’ αυτό που αντέχει το μόλις 5% περιθώριο των Βουλγαρικών φραγμάτων, αυτά πλημμυρίζουν, με άμεση συνέπεια η πλημμύρα να μεταφερθεί σε ελάχιστο χρονικό διάστημα στην περιοχή των Ελληνοτουρκικών συνόρων.

Στην αρχή, το ρεπορτάζ έφερνε οργή. Και οι «πρώτες σκέψεις» αναπόφευκτα ήταν:

«Μα είναι δυνατόν τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία να ανέχονται όλες αυτές τις απίστευτες καταστροφές που φέρνουν οι τεράστιες πλημμύρες του Έβρου; Γιατί δεν ενώνουν δυνάμεις εναντίον της Βουλγαρίας για να τελειώνει μια και καλή το πρόβλημα»;

Αυτές όμως ήταν οι πρώτες σκέψεις.

Γιατί όσο σκαλίζεις το θέμα, γεννώνται και «δεύτερες σκέψεις»...

Τουτέστιν, όταν σκάει μια πλημμύρα, τα πάντα σε όλη την γραμμή του Έβρου γίνονται – εν ριπή οφθαλμού - μια αδιάβατη θάλασσα, μια θανατηφόρα λασποπλημμύρα σε όποιον τολμήσει να την αγνοήσει και να βρίσκεται στο διάβα της την ώρα που αυτή «φουσκώσει στα 5 ή στα 8 μέτρα ύψος»...

Να λοιπόν ένας καλός λόγος που η Ελλάδα «πιθανότατα ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑ» χρόνια και χρόνια τώρα...

Κατά κάποιον τρόπο είναι μια «αμυντική ασφάλεια»...

Θα πει κανείς,

«και ποιός μας βεβαιώνει ότι την κρίσιμη στιγμή που οι Τούρκοι ξαφνικά θ’ αποφασίσουν να γεφυρώσουν το ποτάμι και να το διαβούν, οι Βούλγαροι θα στέρξουν ν’ αδειάσουν κάποια φράγματά τους ώστε να πνίξουν την Τουρκική Μηχανοκίνητη Στρατιά»;

Από πότε τους έπιασε ο πόνος τους Βούλγαρους για τα Ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα και δη Θράκη και Μακεδονία;

Λίγες φορές εισέβαλλαν στο παρελθόν; Λίγο Ελληνικό αίμα έχυσαν εκεί πάνω;

Παρ’ όλα αυτά, επειδή έχουν πλέον έντονο κι αυτοί τον μουσουλμανικό κίνδυνο στα νότια σύνορά τους, ίσως κάτι να έχει αλλάξει στην Αμυντική πολιτική τους έναντι στις Τουρκία – Ελλάδα. Ίσως ανησυχούν πλέον κι αυτοί απ’ τον Τουρκοισλαμικό κίνδυνο...

ΌΜΩΣ!

Η Τουρκία απ’ την άλλη; Τι είναι αυτό που την κάνει να τηρεί «καρτερική και υπομονετική στάση» έναντι των μεγάλων οικονομικών καταστροφών που υφίσταται κάθε φορά από τις (Βουλγαρικής αιτιολογίας) πλημμύρες;

Μήπως κι αυτή ανησυχεί εξίσου με την Ελληνική πλευρά αλλά για τον «αντίστροφο λόγο»; Δηλαδή, για μια «πιθανή Ελληνική αιφνίδια διάβαση του Έβρου»; Λέγε το «Εισβολή»...γιατί όχι;

Έχουμε συνειδητοποιήσει πως και οι δύο Εθνικές Εορτές των Τούρκων έχουν για «Κύριο Αιώνιο Εχθρό τον Έλληνα»; Έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο φοβούνται μην αλλάξουν οι «συσχετισμοί» και φτάσουμε πάλι στην Άγκυρα;

Μην ξεχνάμε πως πριν μερικές δεκαετίες οι «όροι είχαν ξαναλλάξει υπέρ της Ελλάδας». Άσχετα αν μια ζωή οι κυβερνήσεις μας ήταν πουλημένες σε ξένα συμφέροντα....και «δεν το εκμεταλλεύτηκαν» για να τελειώνουμε μια και καλή μ’ αυτό τον ιστορικό κίνδυνο...

Πολύ πιθανό λοιπόν να είναι και έτσι...

Αρκεί να σκεφτούμε ότι αν τα Ελληνικά νησιά θεωρούνται το δικό μας ευαίσθητο σημείο για μια πιθανή Τουρκική εισβολή, ο Έβρος θεωρείται το δικό τους ευαίσθητο σημείο...

Καθ’ ότι, ενώ από την Ελληνική πλευρά είναι γεμάτο δύσβατα ορεινά σημεία, από την Τουρκική πλευρά βρίσκεται ένας απέραντος κάμπος – χαράς ευαγγέλια για τα Ελληνικά τεθωρακισμένα – μέχρι την Κωνσταντινούπολη...(να θυμόμαστε και κανα γεωπολιτικό ευχάριστο τέτοιες μαύρες μέρες, ε;)

Άρα; Τι συμπεραίνουμε για την Βουλγαρική πολιτική;

Τίποτα...

Σιγά να μην μπορεί να προβλεφθεί τι έχει ο Βούλγαρος στο κεφάλι του...

Αυτό δεν το κατάφερε ολόκληρη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ολόκληρη Αγγλοσαξονική Δύση στον 1ο και στον 2ο Παγκ. Πόλεμο, θα το καταφέρουμε εμείς τώρα;

Απλά...

Για όσα (πολλά, πάρα πολλά) χρόνια κρατάει αυτή η «πολιτική Ελληνοτουρκικής ανοχής» στις Βουλγαρικές πλημμύρες, η Βουλγαρία αντλεί απίστευτα κέρδη...τόσο ως προς την παραγωγή ενέργειας όσο και ως προς την αγροτική της παραγωγή...

Ουσιαστικά, της επιτρέπουν και οι δύο χώρες να «ασκεί έλεγχο νερού στον Έβρο»...

Τι θα γίνει όμως σε περίπτωση πολέμου;

Τι θα γίνει σε περίπτωση που – οποιοσδήποτε κάνει εισβολή στον άλλον – κληθεί η Βουλγαρία (από τον «στριμωγμένο αμυνόμενο») να ανοίξει κάποια από τα φράγματά της ώστε να «σφραγίσει τον Έβρο» για ένα κρίσιμο διάστημα κάποιων (πολλών!) ημερών; Μην ξεχνάμε πως η πλημμύρα και η λασπουριά κάνει αδιάβατο το ποτάμι και τις πέριξ περιοχές σε βάθος χιλιομέτρων...τόσο για μηχανοκίνητα όσο και για ανθρώπους...Μεγάλη, η μέγιστη «αμυντική ανάσα» λοιπόν...χάνεται το στοιχείο του αιφνιδιασμού...λίγο τό’χεις;

Άρα, η Βουλγαρία είναι υποχρεωμένη/καταδικασμένη σε περίπτωση Ελληνοτουρκικού πολέμου να πάρει θέση...

Με τον έναν ή τον άλλον εμπλεκόμενο...με τον έναν ή τον άλλον τρόπο...με το «καλό» ή δια της «βίας»...

Γιατί;

Απλό...πάμε να δούμε τα δύο πιθανά πολεμικά σενάρια:

Πρώτη περίπτωση, η Τουρκία αποφασίζει να κάνει μια εκτεταμένη εισβολή σε όλη την Ελληνοτουρκική γραμμή και η Ελλάδα κρίνει πως δεν έχει δυνάμεις ν’ «αντεπεξέλθει» στο Βορρά, να «κρατήσει τον Έβρο»...

Η λύση απελπισίας θα ήταν να «σφραγίσει το Ποτάμι» για να απεγκλωβίσει δυνάμεις ώστε να τις στείλει σε άλλα σημεία του Μετώπου (πχ νησιά, Κύπρο)...

Κι αν η Βουλγαρία σ’ εκείνη τη χρονική στιγμή αποφασίσει να τηρήσει «πολιτική χρονοτριβής»; Το έχει κάνει άπειρες φορές στην ιστορία της...το έκανε και η Τουρκία στον 2ο παγκ. Πόλεμο και «της βγήκε το χαρτί του Επιτήδειου Ουδέτερου»...

Ποιός μας λέει ότι η Βουλγαρία δεν θα το ξανακάνει επιχειρώντας με «παρελκυστική πολιτική προσκομμάτων και δικαιολογιών» να βγει καθαρή κι αλέρωτη από την κρίση;

Η Ελλάδα σ’ εκείνη τη φάση θα ήταν τρομερά στριμωγμένη...θα αναγκαζόταν δε να «αναλάβει μόνη της να υλοποιήσει το αίτημα αποδέσμευσης των φραγμάτων»  (τουτέστιν, να ανατινάξει τα φράγματα, αν όχι με «πλήγμα ξεκάθαρης ταυτότητας» - πυροβολικό, αεροπορία – τουλάχιστον με «συγκεκαλυμμένη επιχείρηση» και δη με χρήση ειδικών δυνάμεων – ώστε, αν επιτύχει χωρίς συλλήψεις, να μπορεί να παιχτεί κατόπιν το χαρτί «δεν ήμασταν εμείς, μάλλον οι Τούρκοι ήταν ή οι φιλότουρκοι γυφτοβούλγαροι μουσουλμάνοι του Νότου σας»).

Παρόμοια θα ήταν και η στάση της Τουρκίας στην «ανάποδη περίπτωση».

Δηλαδή, εισβάλλει στα Ελληνικά νησιά, η Ελλάδα το παίρνει απόφαση πως αδυνατεί να τα υπερασπιστεί και προκειμένου να μην σπαταλήσει χωρίς αποτέλεσμα αμυντικές δυνάμεις, θυσιάζει (προσωρινά) κάποια νησιά και τις ρίχνει έγκαιρα όλες στον Έβρο με σκοπό να καταλάβει με κεραυνοβόλα επιχείρηση εισβολής όλη την Ανατολική Θράκη μέχρι πιθανόν και την Κωνσταντινούπολη...αποκτώντας έτσι τετελεσμένο εδαφικό συγκριτικό πλεονέκτημα για τις επερχόμενες διαπραγματεύσεις.

Σ’ αυτή την περίπτωση η Τουρκία είναι εν πολλοίς υποχρεωμένη να «σφραγίσει αυτή πλέον τον Έβρο» με τον «ίδιο επιθετικό (προς τα Βουλγαρικά φράγματα) τρόπο»...

Η Βουλγαρία εν προκειμένω για ν’ αποφύγει την «έμμεση και αναπόφευκτη εμπλοκή» της στις εχθροπραξίες (καθ’ ότι εάν της ανατίναζαν τα φράγματα θα ήταν υποχρεωμένη να εμπλακεί πολεμικά) η μόνη επιλογή που έχει είναι μόλις καταλάβει (ή «μάθει») με βεβαιότητα ότι «επίκειται Ελληνοτουρκική σύρραξη» να σχεδιάσει την «σταδιακή αποσυμφόρηση» των φραγμάτων της (βλ. «σταδιακό, αθόρυβο άδειασμα») και διατήρησή τους έτσι (άδεια) ώστε να μην υπάρχει σαν «λύση απελπισίας» για κανέναν από τους δύο εμπλεκόμενους.

Αυτό, βεβαίως, από την ώρα που θα συμβεί θα σημάνει ανυπολόγιστη απώλεια εσόδων για την Βουλγαρία.

Άρα, για να το πράξει θα πρέπει να είναι απολύτως σίγουρη.

Αυτό σημαίνει «ασφαλή» πληροφόρηση από την πλευρά που θα κάνει την επίθεση / εισβολή. Άρα, θα σημαίνει και «σοβαρά ανταλλάγματα» (για τη Βουλγαρία). Αυτό σημαίνει «έμμεση/οιονεί συμμετοχή στις εμπλοκές» (που φυσικά στα κατοπινά Διεθνή Δικαστήρια θα επιχειρηθεί (από τον «αμυνόμενο») να χαρακτηριστεί «εν τοις πράγμασι πολεμική εμπλοκή»)...άρα, έχει κάθε λόγο να το πράξει «αθόρυβα»...προκειμένου να μην «μπλέξει με πιθανές απαιτήσεις πολεμικών αποζημιώσεων» κατόπιν...

Αυτό σημαίνει πως θα χρειαστεί μια «καλή δικαιολογία»...

Και η καλύτερη όλων είναι η ίδια η φύση...πχ όχι κάποιες βροχοπτώσεις (που θα συντηρούσαν την στάθμη, όση απώλεια κι αν προκαλούσαν με τις πλημμύρες) αλλά το λυώσιμο των χιονιών κάποιων βουνών που «αναπόφευκτα φούσκωσαν τα φράγματα»...κάλιστα η μία εβδομάδα πλημμυρών μπορεί να παραταθεί στις δύο ή και στις τρεις (με λίγη καλή βοήθεια «παραπλάνησης» κι από άλλες Μεγάλες Δυνάμεις)...

Και μετά, μια «μεγαλύτερη από τη συνήθη ροή υδάτων» θα διατηρήσει τη στάθμη των φραγμάτων σε μη επικίνδυνα επίπεδα...παράλληλα, λίγες ημέρες αναμονής ακόμη – και δη ηλιόλουστες – θα «στεγνώσουν τα πάντα»...μέχρι να συνειδητοποιηθεί ο κίνδυνος θα είναι πολύ αργά για τον αμυνόμενο...
Κι εν προκειμένω, την Ελλάδα... Κάθε πλημμύρα λοιπόν, λογικά, είναι (ή μήπως ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ;) και ένα «πιθανά επίφοβο περιστατικό»... Ιδίως όταν ως «δικαιολογία» χρησιμοποιείται το «λυώσιμο» των χιονιών στα βουνά....

όπως πχ αυτό που συμβαίνει αυτές τις ημέρες (22/04/14).

Σε μια πουλημένη χώρα πουλημένων ηγετών το παράξενο δεν είναι που βγήκε στον αέρα τέτοιο «περίεργα δυνατό ρεπορτάζ» σαν το παραπάνω, αλλά το ότι ουδείς, κανένα Ελληνικό αμυντικό think tank δεν ασχολήθηκε τόσα χρόνια μαζί του...και με όλες αυτές τις ανησυχητικές γεωπολιτικές/αμυντικές πτυχές των «Βουλγάρικων φραγμάτων και των πλημμυρών του Έβρου»....

aegeanhawk.blogspot.gr