Το παρακάτω ποίημα γράφτηκε πριν 120 χρόνια από τον Γιώργο Σουρή! Είναι ανατριχιαστικό όταν το διαβάζεις, γιατί λές και γράφτηκε χτες!!!
Γεώργιος Σουρής (1853-1919)
Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ` όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά `χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά `χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Όλα σ` αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που `χει
στο `να λουστρίνι, στ` άλλο τσαρούχι.
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.
Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;
Πέμπτη 30 Ιουνίου 2011
Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ - ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ;
Ένα αξιόλογο κείμενο, που πέρα από την οικονομική του χροιά, μοιάζει να ακολουθεί και την τάση που φανερώνει το ημερολόγιο των Μάγια που κατά την περίοδο των "νυκτών" του τελευταίου κύκλου που διανύουμε και λήγει τον Οκτώβριο του 2011, προβλέπει διάφορες "καταρρεύσεις" -(οι "νύχτες" που ακολουθούν είναι μεταξύ10-29 Αυγούστου και 19 Σεπτεβρίου-8 Οκτωβρίου)
"Η κατάσταση της αμερικάνικης οικονομίας είναι σε κακά χάλια. Θα τολμήσω να πω ότι είναι στα ίδια χάλια όπως και η ελληνική. Οι Αμερικάνοι βιώνουν μία κατάσταση που τους συνθλίβει οικονομικά, μία κατάσταση που έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με αυτή που βιώνουμε στην Ελλάδα.
Εδώ και ένα χρόνο "βρέχει" μέτρα που στόχο έχουν να αποσπάσουν και το τελευταίο ευρώ από τον Έλληνα πολίτη ώστε να καλυφθούν οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι αντίθετο. Η κατάθλιψη ως συνέπεια της ύφεσης έχει απλωθεί οριζόντια σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και έχει βυθίσει την διάθεση για κατανάλωση και επενδύσεις υπό τον φόβο ενός αβέβαιου οικονομικού μέλλοντος.
Η χώρα επωμίζεται καινούργια χρέη από την ΕΕ τα οποία όμως συνοδεύονται από δεσμεύσεις και συγκεκριμένα σχέδια "γρήγορων" ιδιωτικοποιήσεων σε τιμή ευκαιρίας. Τα ίδια τα νέα δάνεια είναι πλέον ενυπόθηκα. Αδυναμία εξόφλησης συνεπάγεται δεσμεύσεις δημόσιας περιουσίας.
Στο παρακάτω άρθρο ο Gerald Gelente αναφέρεται στα τεκταινόμενα στην Αμερική. Διαβάστε προσεκτικά και παρατηρήστε τις φοβερές ομοιότητες με την Ελλάδα. Η διαφορά της Ελλάδας με την Αμερική βρίσκεται στην αξιολόγηση των διαφόρων Οίκων Αξιολόγησης. Και αυτό όμως δείχνει να αλλάζει. Η Αμερική πρόκειται σύντομα να χάσει τα 3Α της.
Ας δούμε όμως τι γράφει ο Gelente:
Δεν πάνε καλά τα πράγματα, αντίθετα χειροτερεύουν πολύ. Η οικονομία βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου και οι πόλεμοι απλώνονται όπως οι πυρκαγιές. Ο κόσμος είναι στην κόψη του ξυραφιού.
Οι ηγέτες του κόσμου και οι ειδικοί των ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι δεν είναι έτσι. Ναι, υπάρχουν προβλήματα, όμως η οικονομία και οι πολιτικοί έχουν γνώση. Έχουν ήδη παρθεί τα μέτρα και έχουν υιοθετηθεί οι κατάλληλες πολιτικές που θα διορθώσουν τα προβλήματα αυτά.
Παρόλες τις χρεοκοπημένες οικονομίες, τους άλυτους παλιούς πολέμους ή τους νέους που μαίνονται, ο "κόσμος" υποστηρίζει αφ' υψηλού ότι πραγματοποιείται σταθερή πρόοδος και καθησυχάζει τους λαούς με την διαβεβαίωση ότι τα πιο σπινθηροβόλα μυαλά και οι πιο ικανοί στρατηγοί έχουν αναλάβει την υπόθεση. Η επιτυχία είναι βέβαιη σε όλα τα μέτωπα και η νίκη είναι απτή. Το μόνο που απαιτείται είναι "υπομονή" ... μαζί με περισσότερους ανθρώπους, περισσότερο χρόνο και περισσότερα λεφτά.
Όσον αφορά αυτούς τους ηγέτες και τα ΜΜΕ τους, οι μοναδικές έγκυρες απόψεις είναι αυτές μιας περιορισμένης ομάδας ειδικών, των επισήμων πηγών και τον ευνοουμένων πολιτικών. Μόνο αυτοί έχουν την διαπίστευση και μπορούν να συνομιλούν με τις αρχές και να παρέχουν αξιόπιστες προβλέψεις. Το ότι είναι με συνέπεια και αδιατάρακτα λανθασμένες δεν επηρεάζει σε τίποτα την αξιοπιστία τους.
Πως μπορεί ένας σκεπτόμενος ενήλικας να φανταστεί ότι οι ίδιοι οι κεντρικοί τραπεζίτες, οι πιστωτές και οι πολιτικοί που είναι υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση είναι και ικανοί να την επιλύσουν; Μέσα σε λίγες μέρες από την ανακοίνωση προβλέψαμε ότι το πρόγραμμα TARP (Troubled Asset Relief Program) του Μπους ήταν καταδικασμένο να αποτύχει και στην συνέχεια προβλέψαμε το ίδιο και για το πακέτο τόνωσης του Ομπάμα (The American Recovery and Reinvestment Act). Δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μία κάλυψη: δεν επρόκειτο να υπάρξει καμία ανάκαμψη.
Ορίστε το Νέο Σχέδιο, Όμοιο με το Παλιό
Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι (ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ) δεν κάνει καμία διαφορά. Παρόλη την θερμή ρητορική, η επίλυση των οικονομικών προβλημάτων δεν είχε να κάνει με το κόμμα που ήταν στην εξουσία αλλά με την επαγγελματική επάρκεια. Και τα δύο κόμματα πέρασαν από τον Λευκό Οίκο. Και τα δύο χρησιμοποίησαν την εξουσία προκειμένου να αναλάβουν πρωτοβουλίες που δημιούργησαν τα προβλήματα. Και τα δύο προσπάθησαν να βάλουν τάξη στο χάος για το οποίο ήταν υπεύθυνα. Και τα δύο απέτυχαν όπως είχαμε προβλέψει. Δεδομένου του από ποιους απαρτίζονται και του τι έκαναν, προβλέπουμε με απόλυτη σιγουριά μία αδιάσπαστη αλληλουχία δικομματικών αποτυχιών στο μέλλον.
Οι ανίκανοι της πολιτικής είναι στο τιμόνι.
Ποιος άνθρωπος με σώας τα φρένας μπορεί να πιστέψει τις υποσχέσεις των πολιτικών ή να εμπιστευτεί την κρίση των κεντρικών τραπεζιτών ή των χρηματιστών της Wall Street όταν αυτό που τους ενδιαφέρει πραγματικά είναι μονάχα το προσωπικό τους συμφέρον;
Δεν πρόκειται για "Business as Usual". Το 1920 ο Αμερικάνος πρόεδρος Calvin Coolidge ανακοίνωσε: "Η δουλειά της Αμερικής είναι οι μπίζνες". 90 χρόνια μετά ο πόλεμος έγινε η μπίζνα της Αμερικής: τα 40 χρόνια του πολέμου των ναρκωτικών, τα 10 χρόνια του πολέμου της τρομοκρατίας, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν (ο πιο μακρύς στην ιστορία της Αμερικής), ο πόλεμος του Ιράκ που μαίνεται εδώ και 9 χρόνια και δεν διακρίνεται το τέλος του, οι μυστικοί πόλεμοι στο Πακιστάν και στην Υεμένη και πιο πρόσφατα "η στρατιωτική δράση περιορισμένου χρόνου και συγκεκριμένου στόχου" στην Λιβύη.
Παρόλο που οι δικαιολογίες για τις συγκρούσεις αυτές διαφοροποιούνταν διαρκώς, εντούτοις πάντα επρόκειτο για δολοφονικές, ανήθικες, ατέρμονες και καταστροφικά δαπανηρές αποτυχίες. Γιατί θα πρέπει να πιστέψει κάποιος τα αισιόδοξα επικοινωνιακά κόλπα των αξιωματούχων που συνεχίζουν να καθησυχάζουν τον κόσμο υποστηρίζοντας ότι η εφαρμογή των ήδη αποτυχημένων στρατηγικών τώρα θα οδηγήσει στην επιτυχία;
Και παρόλες τις επιβεβαιωμένες αποτυχίες τους και την ανεπάρκειά τους, όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την κομματική γραμμή ή την κοινή λογική διαγράφεται ως κινδυνολόγος, απαισιόδοξος ή εκφοβιστής.Όμως παρόλο που οι προβλέψεις μπορεί να στεναχωρούν - απαισιόδοξες, αισιόδοξες, λιγότερο ή περισσότερο ευχάριστες είναι άσχετο - μετράει μόνο η ακρίβειά τους. Προβλέψαμε με ακρίβεια:
ότι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ θα μας έβαζαν σε μπελάδες,
το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων,
την κρίση του 2008,
την κρίση της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης,
την αποτυχία του σχεδίου σωτηρίας και των αμερικάνικων κινήτρων για την τόνωση της αγοράς των ακινήτων και την δημιουργία θέσεων εργασίας,
την πτώση των κυβερνήσεων, την επέκταση των εμφυλίων και τις κοινωνικές αναταραχές σε παγκόσμια κλίμακα.
Είχαμε πει ότι οι οικονομική πρόβλεψη της Federal Reserve για τα "green shots" του Μαρτίου του 2009 ήταν μια οφθαλμαπάτη και είχαμε πει εξ' αρχής ότι η ανάκαμψη για την οποία υπερηφανεύονταν δεν ήταν άλλο από μία προσωρινή λύση η οποία θα έδινε την θέση της σε μία βαθύτερη ύφεση. Και τώρα, τον Ιούνιο του 2011, με τον Dow Jones σε καθοδικό σπιράλ και τους οικονομικούς δείκτες που προαναγγέλλουν την κρίση, η Washington και η Wall Street επιμένουν να αρνούνται την πραγματικότητα. Η μόνη συζήτηση μεταξύ των ειδικών είναι για το αν μία "διπλή βουτιά" της ύφεσης είναι λιγότερο ή περισσότερο πιθανή.
Πάντως για τον κοινό πολίτη που έχει πληγεί από την μείωση του μισθού του, από την αύξηση των τιμών, από την ανεξέλεγκτη ανεργία, από την αύξηση των φόρων και από τα μέτρα λιτότητας, η "κατάθλιψη" και όχι η "ύφεση" τον περιμένει σίγουρα στην γωνία.
Σύμφωνα με μία έρευνα του CNN/Opinion Research Corporation στις 8 του Ιούνη, το 48% των Αμερικάνων πιστεύει ότι μία νέα Μεγάλη Ύφεση είναι πιθανή τον επόμενο χρόνο - το ποσοστό αυτό είναι το υψηλότερο που έχει ποτέ καταγραφεί. Η έρευνα επισημαίνει επίσης ότι σχεδόν οι μισοί από τους ερωτώμενους έχουν στον στενό οικογενειακό τους κύκλο κάποιον που έχει χάσει την δουλειά του ή ανησυχεί ότι το φάντασμα της ανεργίας μπορεί να τον πλήξει στο κοντινό μέλλον.
Ξαφνικά, μετά από χρόνια οικονομικών δυσκολιών για χιλιάδες Αμερικάνους - και μόνο όταν ο πόνος δεν μπορούσε πλέον να κρυφτεί με αφηρημένες δηλώσεις και μαγειρεμένες στατιστικές - τολμούν τα ΜΜΕ να ψελλίσουν την απαγορευμένη λέξη που αρχίζει από "D".
Για τους αναγνώστες του Trends Journal που είχαν προειδοποιηθεί για αυτή την κατάσταση αυτή περίπου 3 χρόνια πριν, η προοπτική μία ύφεσης δεν πρέπει να συνιστά έκπληξη. Ούτε και το ότι όταν κτυπήσει η κρίση και δεν θα μπορεί να την αρνηθεί πλέον κανείς, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που υποφέρει θα κατέβει στους δρόμους και στις πλατείες.
Όταν έκανα αυτή την πρόβλεψη λοιδωρήθηκα από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Τώρα όμως, όταν κάποιος διστακτικά και καθυστερημένα ανακινεί αυτή την πιθανότητα καθίστανται άμεσα μεγάλη είδηση και ο ίδιος καθίστανται σοφός. Στις αρχές του Ιούνη ο στρατηγός των Δημοκρατικών James "It's the Economy, Stupid" Carville, όταν κατάλαβαε ότι 2 και 2 μας κάνει 4, προειδοποίησε ότι η κατάσταση μιας οικονομίας σε παρακμή αυξάνει τον κίνδυνο κοινωνικών αναταραχών.
Όπως περιέγραψα πριν πολλά χρόνια: "Όταν οι άνθρωποι χάνουν τα πάντα και δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουνε, τότε χάνουν και αυτό".
Πρόβλεψη Τάσης: Οι πόλεμοι θα επεκταθούν και η κοινωνική αναταραχή θα εντεθεί. Προβλέπουμε ότι οι εμπνευσμένες από τους νέους εξεγέρσεις που εξερράγησαν αρχικά στην Β. Αφρική και την Μ. Ανατολή τώρα εκρήγνυνται στην Ευρώπη.
Δεδομένης της τάσης και των ατόμων στη εξουσία, η οικονομική κατάρρευση σε συγκεκριμένα επίπεδα είναι αναπόφευκτη. Οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες είναι αμείλικτα αποφασισμένοι να ξεζουμίσουν και το τελευταίο δολάριο, στερλίνα ή ευρώ από τον λαό μέσω των φόρων καθώς θα κατάσχουν την δημόσια περιουσία για να καλύψουν τα χαμένα στοιχήματα των τραπεζών και των χρηματιστών.
Όταν οι πολίτες θα έχουν αιμορραγήσει οικονομικά μέχρι θανάτου και δεν θα έχουν τίποτε να δώσουν, το αίμα αίμα θα χυθεί στους δρόμους.
Μαθήματα τάσης: Μάθε από την ιστορία. Θυμάσαι πότε κατέστη προφανές για πρώτη φορά ότι η αμερικάνική οικονομία βρίσκονταν σε μεγάλες δυσκολίες και κινούνταν προς την κρίση του 2008; Πολλοί δεν το θυμούνται. Η πλειοψηφία του κόσμου είχε τότε το μυαλό στις διακοπές. Ήταν στα τέλη του Ιουλίου του 2007 όταν το χρηματιστήριο έπεσε κάτω από το επίπεδο ευφορίας των 14,000 μονάδων.
Παρόλο που εμείς είχαμε προειδοποιήσει στο Trends Journal το καλοκαίρι του 2007 ότι "οι δείκτες τάσης προβλέπουν μία μεγάλη κρίση που θα πλήξει την χρηματοπιστωτική αγορά μεταξύ Ιουλίου και Νοεμβρίου", η πρόβλεψη αυτή υποβαθμίστηκε από τους ειδικούς ως φυσική διαδικασία, μία περίοδο διόρθωσης."
Πηγή:Τοξότης
"Η κατάσταση της αμερικάνικης οικονομίας είναι σε κακά χάλια. Θα τολμήσω να πω ότι είναι στα ίδια χάλια όπως και η ελληνική. Οι Αμερικάνοι βιώνουν μία κατάσταση που τους συνθλίβει οικονομικά, μία κατάσταση που έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με αυτή που βιώνουμε στην Ελλάδα.
Εδώ και ένα χρόνο "βρέχει" μέτρα που στόχο έχουν να αποσπάσουν και το τελευταίο ευρώ από τον Έλληνα πολίτη ώστε να καλυφθούν οι δανειακές υποχρεώσεις της χώρας. Το αποτέλεσμα φυσικά είναι αντίθετο. Η κατάθλιψη ως συνέπεια της ύφεσης έχει απλωθεί οριζόντια σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και έχει βυθίσει την διάθεση για κατανάλωση και επενδύσεις υπό τον φόβο ενός αβέβαιου οικονομικού μέλλοντος.
Η χώρα επωμίζεται καινούργια χρέη από την ΕΕ τα οποία όμως συνοδεύονται από δεσμεύσεις και συγκεκριμένα σχέδια "γρήγορων" ιδιωτικοποιήσεων σε τιμή ευκαιρίας. Τα ίδια τα νέα δάνεια είναι πλέον ενυπόθηκα. Αδυναμία εξόφλησης συνεπάγεται δεσμεύσεις δημόσιας περιουσίας.
Στο παρακάτω άρθρο ο Gerald Gelente αναφέρεται στα τεκταινόμενα στην Αμερική. Διαβάστε προσεκτικά και παρατηρήστε τις φοβερές ομοιότητες με την Ελλάδα. Η διαφορά της Ελλάδας με την Αμερική βρίσκεται στην αξιολόγηση των διαφόρων Οίκων Αξιολόγησης. Και αυτό όμως δείχνει να αλλάζει. Η Αμερική πρόκειται σύντομα να χάσει τα 3Α της.
Ας δούμε όμως τι γράφει ο Gelente:
Δεν πάνε καλά τα πράγματα, αντίθετα χειροτερεύουν πολύ. Η οικονομία βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου και οι πόλεμοι απλώνονται όπως οι πυρκαγιές. Ο κόσμος είναι στην κόψη του ξυραφιού.
Οι ηγέτες του κόσμου και οι ειδικοί των ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι δεν είναι έτσι. Ναι, υπάρχουν προβλήματα, όμως η οικονομία και οι πολιτικοί έχουν γνώση. Έχουν ήδη παρθεί τα μέτρα και έχουν υιοθετηθεί οι κατάλληλες πολιτικές που θα διορθώσουν τα προβλήματα αυτά.
Παρόλες τις χρεοκοπημένες οικονομίες, τους άλυτους παλιούς πολέμους ή τους νέους που μαίνονται, ο "κόσμος" υποστηρίζει αφ' υψηλού ότι πραγματοποιείται σταθερή πρόοδος και καθησυχάζει τους λαούς με την διαβεβαίωση ότι τα πιο σπινθηροβόλα μυαλά και οι πιο ικανοί στρατηγοί έχουν αναλάβει την υπόθεση. Η επιτυχία είναι βέβαιη σε όλα τα μέτωπα και η νίκη είναι απτή. Το μόνο που απαιτείται είναι "υπομονή" ... μαζί με περισσότερους ανθρώπους, περισσότερο χρόνο και περισσότερα λεφτά.
Όσον αφορά αυτούς τους ηγέτες και τα ΜΜΕ τους, οι μοναδικές έγκυρες απόψεις είναι αυτές μιας περιορισμένης ομάδας ειδικών, των επισήμων πηγών και τον ευνοουμένων πολιτικών. Μόνο αυτοί έχουν την διαπίστευση και μπορούν να συνομιλούν με τις αρχές και να παρέχουν αξιόπιστες προβλέψεις. Το ότι είναι με συνέπεια και αδιατάρακτα λανθασμένες δεν επηρεάζει σε τίποτα την αξιοπιστία τους.
Πως μπορεί ένας σκεπτόμενος ενήλικας να φανταστεί ότι οι ίδιοι οι κεντρικοί τραπεζίτες, οι πιστωτές και οι πολιτικοί που είναι υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση είναι και ικανοί να την επιλύσουν; Μέσα σε λίγες μέρες από την ανακοίνωση προβλέψαμε ότι το πρόγραμμα TARP (Troubled Asset Relief Program) του Μπους ήταν καταδικασμένο να αποτύχει και στην συνέχεια προβλέψαμε το ίδιο και για το πακέτο τόνωσης του Ομπάμα (The American Recovery and Reinvestment Act). Δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μία κάλυψη: δεν επρόκειτο να υπάρξει καμία ανάκαμψη.
Ορίστε το Νέο Σχέδιο, Όμοιο με το Παλιό
Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι (ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ) δεν κάνει καμία διαφορά. Παρόλη την θερμή ρητορική, η επίλυση των οικονομικών προβλημάτων δεν είχε να κάνει με το κόμμα που ήταν στην εξουσία αλλά με την επαγγελματική επάρκεια. Και τα δύο κόμματα πέρασαν από τον Λευκό Οίκο. Και τα δύο χρησιμοποίησαν την εξουσία προκειμένου να αναλάβουν πρωτοβουλίες που δημιούργησαν τα προβλήματα. Και τα δύο προσπάθησαν να βάλουν τάξη στο χάος για το οποίο ήταν υπεύθυνα. Και τα δύο απέτυχαν όπως είχαμε προβλέψει. Δεδομένου του από ποιους απαρτίζονται και του τι έκαναν, προβλέπουμε με απόλυτη σιγουριά μία αδιάσπαστη αλληλουχία δικομματικών αποτυχιών στο μέλλον.
Οι ανίκανοι της πολιτικής είναι στο τιμόνι.
Ποιος άνθρωπος με σώας τα φρένας μπορεί να πιστέψει τις υποσχέσεις των πολιτικών ή να εμπιστευτεί την κρίση των κεντρικών τραπεζιτών ή των χρηματιστών της Wall Street όταν αυτό που τους ενδιαφέρει πραγματικά είναι μονάχα το προσωπικό τους συμφέρον;
Δεν πρόκειται για "Business as Usual". Το 1920 ο Αμερικάνος πρόεδρος Calvin Coolidge ανακοίνωσε: "Η δουλειά της Αμερικής είναι οι μπίζνες". 90 χρόνια μετά ο πόλεμος έγινε η μπίζνα της Αμερικής: τα 40 χρόνια του πολέμου των ναρκωτικών, τα 10 χρόνια του πολέμου της τρομοκρατίας, ο πόλεμος στο Αφγανιστάν (ο πιο μακρύς στην ιστορία της Αμερικής), ο πόλεμος του Ιράκ που μαίνεται εδώ και 9 χρόνια και δεν διακρίνεται το τέλος του, οι μυστικοί πόλεμοι στο Πακιστάν και στην Υεμένη και πιο πρόσφατα "η στρατιωτική δράση περιορισμένου χρόνου και συγκεκριμένου στόχου" στην Λιβύη.
Παρόλο που οι δικαιολογίες για τις συγκρούσεις αυτές διαφοροποιούνταν διαρκώς, εντούτοις πάντα επρόκειτο για δολοφονικές, ανήθικες, ατέρμονες και καταστροφικά δαπανηρές αποτυχίες. Γιατί θα πρέπει να πιστέψει κάποιος τα αισιόδοξα επικοινωνιακά κόλπα των αξιωματούχων που συνεχίζουν να καθησυχάζουν τον κόσμο υποστηρίζοντας ότι η εφαρμογή των ήδη αποτυχημένων στρατηγικών τώρα θα οδηγήσει στην επιτυχία;
Και παρόλες τις επιβεβαιωμένες αποτυχίες τους και την ανεπάρκειά τους, όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την κομματική γραμμή ή την κοινή λογική διαγράφεται ως κινδυνολόγος, απαισιόδοξος ή εκφοβιστής.Όμως παρόλο που οι προβλέψεις μπορεί να στεναχωρούν - απαισιόδοξες, αισιόδοξες, λιγότερο ή περισσότερο ευχάριστες είναι άσχετο - μετράει μόνο η ακρίβειά τους. Προβλέψαμε με ακρίβεια:
ότι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ θα μας έβαζαν σε μπελάδες,
το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων,
την κρίση του 2008,
την κρίση της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης,
την αποτυχία του σχεδίου σωτηρίας και των αμερικάνικων κινήτρων για την τόνωση της αγοράς των ακινήτων και την δημιουργία θέσεων εργασίας,
την πτώση των κυβερνήσεων, την επέκταση των εμφυλίων και τις κοινωνικές αναταραχές σε παγκόσμια κλίμακα.
Είχαμε πει ότι οι οικονομική πρόβλεψη της Federal Reserve για τα "green shots" του Μαρτίου του 2009 ήταν μια οφθαλμαπάτη και είχαμε πει εξ' αρχής ότι η ανάκαμψη για την οποία υπερηφανεύονταν δεν ήταν άλλο από μία προσωρινή λύση η οποία θα έδινε την θέση της σε μία βαθύτερη ύφεση. Και τώρα, τον Ιούνιο του 2011, με τον Dow Jones σε καθοδικό σπιράλ και τους οικονομικούς δείκτες που προαναγγέλλουν την κρίση, η Washington και η Wall Street επιμένουν να αρνούνται την πραγματικότητα. Η μόνη συζήτηση μεταξύ των ειδικών είναι για το αν μία "διπλή βουτιά" της ύφεσης είναι λιγότερο ή περισσότερο πιθανή.
Πάντως για τον κοινό πολίτη που έχει πληγεί από την μείωση του μισθού του, από την αύξηση των τιμών, από την ανεξέλεγκτη ανεργία, από την αύξηση των φόρων και από τα μέτρα λιτότητας, η "κατάθλιψη" και όχι η "ύφεση" τον περιμένει σίγουρα στην γωνία.
Σύμφωνα με μία έρευνα του CNN/Opinion Research Corporation στις 8 του Ιούνη, το 48% των Αμερικάνων πιστεύει ότι μία νέα Μεγάλη Ύφεση είναι πιθανή τον επόμενο χρόνο - το ποσοστό αυτό είναι το υψηλότερο που έχει ποτέ καταγραφεί. Η έρευνα επισημαίνει επίσης ότι σχεδόν οι μισοί από τους ερωτώμενους έχουν στον στενό οικογενειακό τους κύκλο κάποιον που έχει χάσει την δουλειά του ή ανησυχεί ότι το φάντασμα της ανεργίας μπορεί να τον πλήξει στο κοντινό μέλλον.
Ξαφνικά, μετά από χρόνια οικονομικών δυσκολιών για χιλιάδες Αμερικάνους - και μόνο όταν ο πόνος δεν μπορούσε πλέον να κρυφτεί με αφηρημένες δηλώσεις και μαγειρεμένες στατιστικές - τολμούν τα ΜΜΕ να ψελλίσουν την απαγορευμένη λέξη που αρχίζει από "D".
Για τους αναγνώστες του Trends Journal που είχαν προειδοποιηθεί για αυτή την κατάσταση αυτή περίπου 3 χρόνια πριν, η προοπτική μία ύφεσης δεν πρέπει να συνιστά έκπληξη. Ούτε και το ότι όταν κτυπήσει η κρίση και δεν θα μπορεί να την αρνηθεί πλέον κανείς, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που υποφέρει θα κατέβει στους δρόμους και στις πλατείες.
Όταν έκανα αυτή την πρόβλεψη λοιδωρήθηκα από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Τώρα όμως, όταν κάποιος διστακτικά και καθυστερημένα ανακινεί αυτή την πιθανότητα καθίστανται άμεσα μεγάλη είδηση και ο ίδιος καθίστανται σοφός. Στις αρχές του Ιούνη ο στρατηγός των Δημοκρατικών James "It's the Economy, Stupid" Carville, όταν κατάλαβαε ότι 2 και 2 μας κάνει 4, προειδοποίησε ότι η κατάσταση μιας οικονομίας σε παρακμή αυξάνει τον κίνδυνο κοινωνικών αναταραχών.
Όπως περιέγραψα πριν πολλά χρόνια: "Όταν οι άνθρωποι χάνουν τα πάντα και δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουνε, τότε χάνουν και αυτό".
Πρόβλεψη Τάσης: Οι πόλεμοι θα επεκταθούν και η κοινωνική αναταραχή θα εντεθεί. Προβλέπουμε ότι οι εμπνευσμένες από τους νέους εξεγέρσεις που εξερράγησαν αρχικά στην Β. Αφρική και την Μ. Ανατολή τώρα εκρήγνυνται στην Ευρώπη.
Δεδομένης της τάσης και των ατόμων στη εξουσία, η οικονομική κατάρρευση σε συγκεκριμένα επίπεδα είναι αναπόφευκτη. Οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες είναι αμείλικτα αποφασισμένοι να ξεζουμίσουν και το τελευταίο δολάριο, στερλίνα ή ευρώ από τον λαό μέσω των φόρων καθώς θα κατάσχουν την δημόσια περιουσία για να καλύψουν τα χαμένα στοιχήματα των τραπεζών και των χρηματιστών.
Όταν οι πολίτες θα έχουν αιμορραγήσει οικονομικά μέχρι θανάτου και δεν θα έχουν τίποτε να δώσουν, το αίμα αίμα θα χυθεί στους δρόμους.
Μαθήματα τάσης: Μάθε από την ιστορία. Θυμάσαι πότε κατέστη προφανές για πρώτη φορά ότι η αμερικάνική οικονομία βρίσκονταν σε μεγάλες δυσκολίες και κινούνταν προς την κρίση του 2008; Πολλοί δεν το θυμούνται. Η πλειοψηφία του κόσμου είχε τότε το μυαλό στις διακοπές. Ήταν στα τέλη του Ιουλίου του 2007 όταν το χρηματιστήριο έπεσε κάτω από το επίπεδο ευφορίας των 14,000 μονάδων.
Παρόλο που εμείς είχαμε προειδοποιήσει στο Trends Journal το καλοκαίρι του 2007 ότι "οι δείκτες τάσης προβλέπουν μία μεγάλη κρίση που θα πλήξει την χρηματοπιστωτική αγορά μεταξύ Ιουλίου και Νοεμβρίου", η πρόβλεψη αυτή υποβαθμίστηκε από τους ειδικούς ως φυσική διαδικασία, μία περίοδο διόρθωσης."
Πηγή:Τοξότης
Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011
Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΦΡΑΓΙΣΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ.....
Μοιραία μέρα για την Ελλάδα η σημερινή. Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να μην ψηφίσει η Βουλή το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Αυτή η δραματοποίηση περί την έκβαση της ψηφοφορίας είναι κωμωδία σκηνοθετημένη.
Πρώτον, δεν υπάρχουν έξι βουλευτές του ... ΠΑΣΟΚ που να έχουν το πολιτικό σθένος να καταψηφίσουν το Μεσοπρόθεσμο και να διακινδυνεύσουν έτσι να τελειώσει η προσωπική πολιτική τους καριέρα, αφού θα διαγραφούν από τον πρωθυπουργό.
Δεύτερον, στην απραγματοποίητη υποθετική περίπτωση που υπήρχαν, υπάρχουν παράλληλα όχι απλώς έξι, αλλά και δεκαέξι και είκοσι έξι βουλευτές του ΛΑΟΣ, της Ντόρας, της "μνημονιακής πέμπτης φάλαγγας" της ΝΔ, σε έσχατη ανάγκη και του Φώτη Κουβέλη, οι οποίοι παρά τις σημερινές θέσεις που έχουν δηλώσει θα ήταν πρόθυμοι να στηρίξουν την κυβερνητική πλειοψηφία υπέρ του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος.
Κανένας κίνδυνος λοιπόν δεν υπήρξε ποτέ για την κοινοβουλευτική υπερψήφιση του νέου Μνημονίου. Οι ενδιαφέρουσες θεατρικές παραστάσεις κάποιων "διαφωνούντων" βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που παρακολουθήσαμε αποτελούν το αλατοπίπερο του κοινοβουλευτισμού. Προσέφεραν δημοσιότητα σε βουλευτές που συνήθως τη στερούνται και την οποία δεν πρόκειται να ξαναδούν στη ζωή τους, όπως αναμένεται να αποδείξει και η σημερινή ψηφοφορία.
Η κυβέρνηση άρχισε από χθες μια επιχείρηση εκφοβισμού του λαού με τη χρήση τόνων χημικών αερίων και τη δράση προβοκατόρων, με στόχο να περιορίσει την αναμενόμενη παρουσία εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών σήμερα στο κέντρο της Αθήνας και γύρω από τη Βουλή την ώρα που θα ψηφίζεται το νέο Μνημόνιο.
Ενα Μνημόνιο που είναι πολύ χειρότερο από το πρώτο τόσο στο περιεχόμενό του όσο και κυρίως επειδή η ισχύς του επεκτείνεται πολύ πέρα από τη θητεία της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα αποσκοπεί στο να δεσμεύσει και την επόμενη κυβέρνηση της χώρας, αυτήν που θα αντικαταστήσει με βεβαιότητα πλέον την κυβέρνηση Παπανδρέου, όποτε και αν γίνουν εκλογές - ακόμη δηλαδή και στην υποθετική περίπτωση που εξαντλήσει ολόκληρη την τετραετία, η οποία λήγει στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2013, ενώ το Μεσοπρόθεσμο ισχύει μέχρι και το 2015.
Δεν νομίζουμε ότι η κυβέρνηση θα κατορθώσει να αποτρέψει τη συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων λαού σήμερα. Αυτό φυσικά θα το δείξει η πράξη. Το βέβαιο είναι πως έχει επέλθει -με αποκορύφωμα τα τελευταία μέτρα του φορολογικού ολοκαυτώματος των ασθενέστερων και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων- μια βαθύτατη ρήξη μεταξύ της κυβέρνησης Παπανδρέου και της ελληνικής κοινωνίας.
Το χάσμα αυτό θα διευρύνεται ραγδαία όσο η στρατηγική της κυβερνητικής πολιτικής παραμένει η λεηλασία των εισοδημάτων όλων των Ελλήνων με στόχο να φτωχύνει δραματικά η χώρα, να πέσουν μισθοί, συντάξεις και τιμές στα επίπεδα πολλών δεκαετιών πίσω, ώστε κατά την άποψη του Μεγάρου Μαξίμου να γίνει με αυτό τον τρόπο η χώρα "ανταγωνιστική".
Αν μάλιστα συνεχίσει η κυβέρνηση Παπανδρέου να μην παίρνει κανένα αναπτυξιακό μέτρο ώστε κάποιοι άνθρωποι να έχουν τουλάχιστον δουλειά, τότε το μείγμα βίαιης υποβάθμισης των εισοδημάτων και καλπάζουσας ανεργίας θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε κοινωνικές εκρήξεις απροσδιόριστων διαστάσεων και συνεπειών.
Ακόμη και αν αποφευχθούν κατά κάποιον τρόπο δραματικές κορυφώσεις καταλυτικού χαρακτήρα, το βέβαιο είναι ότι η κατάσταση είναι πολύ δύσκολο να σταθεροποιηθεί. Ολοι οι Ευρωπαίοι ομολογούν ότι η κατάσταση της Ελλάδας σήμερα είναι πολύ χειρότερη ύστερα από έναν χρόνο καθεστώτος Μνημονίου από ό,τι ήταν πέρυσι, πριν η χώρα ενταχθεί στο καθεστώς αυτό.
Το νέο Μνημόνιο επιδεινώνει πολύ περισσότερο την κατάσταση όλων των Ελλήνων, και τα μέχρι τώρα μέτρα με τα οποία άρχισε ήδη να υλοποιείται δεν προσφέρουν κάποια προοπτική εξόδου ή ελπίδα βελτίωσης. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να ηγηθεί ενός λαού στον οποίο δεν δίνει όραμα και ελπίδα.
ΜΕΤΡΑ
Αλλο η ψήφιση, άλλο η υλοποίηση
ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ είναι πάντα για μια κυβέρνηση που έχει κοινοβουλευτική αυτοδυναμία να ψηφίζει όποιον νόμο θέλει, αδιαφορώντας για τις λαϊκές αντιδράσεις. Τα πράγματα όμως αλλάζουν όταν πρέπει να υλοποιήσει τις αποφάσεις που με άνεση πήρε στη Βουλή και να τις επιβάλει στην κοινωνία. Οταν δεν υπάρχει κοινωνική συναίνεση στα μέτρα -πόσω μάλλον όταν υπάρχει κοινωνική αντίσταση- οι ρεαλιστικές δυνατότητες εφαρμογής των μέτρων περιορίζονται δραστικά. Σε αντίθεση με τους βουλευτές, όπου ο προσωπικός εκβιασμός και η πολιτική εξαγορά λειτουργούν πάντα άψογα, στα δημοκρατικά πολιτεύματα ο εξαναγκασμός και οι απειλές κατά των πολιτών δεν αποδίδουν επί μακρό διάστημα ως μόνιμη πολιτική γραμμή.
ΕΘΝΟΣ-Γιώργου Δελαστίκ
Πρώτον, δεν υπάρχουν έξι βουλευτές του ... ΠΑΣΟΚ που να έχουν το πολιτικό σθένος να καταψηφίσουν το Μεσοπρόθεσμο και να διακινδυνεύσουν έτσι να τελειώσει η προσωπική πολιτική τους καριέρα, αφού θα διαγραφούν από τον πρωθυπουργό.
Δεύτερον, στην απραγματοποίητη υποθετική περίπτωση που υπήρχαν, υπάρχουν παράλληλα όχι απλώς έξι, αλλά και δεκαέξι και είκοσι έξι βουλευτές του ΛΑΟΣ, της Ντόρας, της "μνημονιακής πέμπτης φάλαγγας" της ΝΔ, σε έσχατη ανάγκη και του Φώτη Κουβέλη, οι οποίοι παρά τις σημερινές θέσεις που έχουν δηλώσει θα ήταν πρόθυμοι να στηρίξουν την κυβερνητική πλειοψηφία υπέρ του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος.
Κανένας κίνδυνος λοιπόν δεν υπήρξε ποτέ για την κοινοβουλευτική υπερψήφιση του νέου Μνημονίου. Οι ενδιαφέρουσες θεατρικές παραστάσεις κάποιων "διαφωνούντων" βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που παρακολουθήσαμε αποτελούν το αλατοπίπερο του κοινοβουλευτισμού. Προσέφεραν δημοσιότητα σε βουλευτές που συνήθως τη στερούνται και την οποία δεν πρόκειται να ξαναδούν στη ζωή τους, όπως αναμένεται να αποδείξει και η σημερινή ψηφοφορία.
Η κυβέρνηση άρχισε από χθες μια επιχείρηση εκφοβισμού του λαού με τη χρήση τόνων χημικών αερίων και τη δράση προβοκατόρων, με στόχο να περιορίσει την αναμενόμενη παρουσία εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών σήμερα στο κέντρο της Αθήνας και γύρω από τη Βουλή την ώρα που θα ψηφίζεται το νέο Μνημόνιο.
Ενα Μνημόνιο που είναι πολύ χειρότερο από το πρώτο τόσο στο περιεχόμενό του όσο και κυρίως επειδή η ισχύς του επεκτείνεται πολύ πέρα από τη θητεία της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα αποσκοπεί στο να δεσμεύσει και την επόμενη κυβέρνηση της χώρας, αυτήν που θα αντικαταστήσει με βεβαιότητα πλέον την κυβέρνηση Παπανδρέου, όποτε και αν γίνουν εκλογές - ακόμη δηλαδή και στην υποθετική περίπτωση που εξαντλήσει ολόκληρη την τετραετία, η οποία λήγει στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2013, ενώ το Μεσοπρόθεσμο ισχύει μέχρι και το 2015.
Δεν νομίζουμε ότι η κυβέρνηση θα κατορθώσει να αποτρέψει τη συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων λαού σήμερα. Αυτό φυσικά θα το δείξει η πράξη. Το βέβαιο είναι πως έχει επέλθει -με αποκορύφωμα τα τελευταία μέτρα του φορολογικού ολοκαυτώματος των ασθενέστερων και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων- μια βαθύτατη ρήξη μεταξύ της κυβέρνησης Παπανδρέου και της ελληνικής κοινωνίας.
Το χάσμα αυτό θα διευρύνεται ραγδαία όσο η στρατηγική της κυβερνητικής πολιτικής παραμένει η λεηλασία των εισοδημάτων όλων των Ελλήνων με στόχο να φτωχύνει δραματικά η χώρα, να πέσουν μισθοί, συντάξεις και τιμές στα επίπεδα πολλών δεκαετιών πίσω, ώστε κατά την άποψη του Μεγάρου Μαξίμου να γίνει με αυτό τον τρόπο η χώρα "ανταγωνιστική".
Αν μάλιστα συνεχίσει η κυβέρνηση Παπανδρέου να μην παίρνει κανένα αναπτυξιακό μέτρο ώστε κάποιοι άνθρωποι να έχουν τουλάχιστον δουλειά, τότε το μείγμα βίαιης υποβάθμισης των εισοδημάτων και καλπάζουσας ανεργίας θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε κοινωνικές εκρήξεις απροσδιόριστων διαστάσεων και συνεπειών.
Ακόμη και αν αποφευχθούν κατά κάποιον τρόπο δραματικές κορυφώσεις καταλυτικού χαρακτήρα, το βέβαιο είναι ότι η κατάσταση είναι πολύ δύσκολο να σταθεροποιηθεί. Ολοι οι Ευρωπαίοι ομολογούν ότι η κατάσταση της Ελλάδας σήμερα είναι πολύ χειρότερη ύστερα από έναν χρόνο καθεστώτος Μνημονίου από ό,τι ήταν πέρυσι, πριν η χώρα ενταχθεί στο καθεστώς αυτό.
Το νέο Μνημόνιο επιδεινώνει πολύ περισσότερο την κατάσταση όλων των Ελλήνων, και τα μέχρι τώρα μέτρα με τα οποία άρχισε ήδη να υλοποιείται δεν προσφέρουν κάποια προοπτική εξόδου ή ελπίδα βελτίωσης. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να ηγηθεί ενός λαού στον οποίο δεν δίνει όραμα και ελπίδα.
ΜΕΤΡΑ
Αλλο η ψήφιση, άλλο η υλοποίηση
ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ είναι πάντα για μια κυβέρνηση που έχει κοινοβουλευτική αυτοδυναμία να ψηφίζει όποιον νόμο θέλει, αδιαφορώντας για τις λαϊκές αντιδράσεις. Τα πράγματα όμως αλλάζουν όταν πρέπει να υλοποιήσει τις αποφάσεις που με άνεση πήρε στη Βουλή και να τις επιβάλει στην κοινωνία. Οταν δεν υπάρχει κοινωνική συναίνεση στα μέτρα -πόσω μάλλον όταν υπάρχει κοινωνική αντίσταση- οι ρεαλιστικές δυνατότητες εφαρμογής των μέτρων περιορίζονται δραστικά. Σε αντίθεση με τους βουλευτές, όπου ο προσωπικός εκβιασμός και η πολιτική εξαγορά λειτουργούν πάντα άψογα, στα δημοκρατικά πολιτεύματα ο εξαναγκασμός και οι απειλές κατά των πολιτών δεν αποδίδουν επί μακρό διάστημα ως μόνιμη πολιτική γραμμή.
ΕΘΝΟΣ-Γιώργου Δελαστίκ
Τρίτη 28 Ιουνίου 2011
<ΠΑΡΑΔΟΞΑ> ΤΑ <ΓΚΙΝΕΣ> ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ
Η πιο αυστηρή τιμωρία για ένα θεατρικό έργο
Ποτέ ένας δραματουργός δεν απογοητεύτηκε τόσο πολύ όσο ο Αθηναίος Φρύνιχος, όταν ανέβηκε στο θέατρο η τραγωδία του «Μιλήτου Άλωσις» (για την άλωση τής πόλης από το Δαρείο, το 492 π.Χ.). Το έργο αναφερόταν στην καταστροφή τής πόλης από τους Πέρσες δύο χρόνια πριν, και συγκίνησε τόσο πολύ το κοινό, που ξέσπασε σε κλάματα. Αντί όμως να τιμήσουν τον ποιητή, αποφάσισαν με δημοκρατικό τρόπο να τιμωρήσουν τον Φρύνιχο, επειδή θύμισε στούς έλληνες τη φοβερή τους δυστυχία. Το πρόστιμο που τού επιβλήθηκε ανερχόταν στις 1.000 δραχμές, που αντιστοιχούσε σε πολλά μεροκάματα ενός απλού εργάτη.
Στράβων
Ποτέ ένας δραματουργός δεν απογοητεύτηκε τόσο πολύ όσο ο Αθηναίος Φρύνιχος, όταν ανέβηκε στο θέατρο η τραγωδία του «Μιλήτου Άλωσις» (για την άλωση τής πόλης από το Δαρείο, το 492 π.Χ.). Το έργο αναφερόταν στην καταστροφή τής πόλης από τους Πέρσες δύο χρόνια πριν, και συγκίνησε τόσο πολύ το κοινό, που ξέσπασε σε κλάματα. Αντί όμως να τιμήσουν τον ποιητή, αποφάσισαν με δημοκρατικό τρόπο να τιμωρήσουν τον Φρύνιχο, επειδή θύμισε στούς έλληνες τη φοβερή τους δυστυχία. Το πρόστιμο που τού επιβλήθηκε ανερχόταν στις 1.000 δραχμές, που αντιστοιχούσε σε πολλά μεροκάματα ενός απλού εργάτη.
Στράβων
ΕΙΠΑΝ....
Δεν φτάνει να ΄σαι μόνο ελεύθερος να διαλέγεις, πρέπει και να διαλέγεις υπεύθυνα.
Να 'χεις την ευθύνη να διαλέγεις σωστά. Αν διαλέξεις λάθος, θα έχεις σοβαρό πρόβλημα.
Ελευθερία δε σημαίνει να κάνεις ό,τι σου κατεβαίνει στο κεφάλι.
Σημαίνει να έχεις την ευθύνη για τα πράγματα που κάνεις.
(Duwe, 1996)
Να 'χεις την ευθύνη να διαλέγεις σωστά. Αν διαλέξεις λάθος, θα έχεις σοβαρό πρόβλημα.
Ελευθερία δε σημαίνει να κάνεις ό,τι σου κατεβαίνει στο κεφάλι.
Σημαίνει να έχεις την ευθύνη για τα πράγματα που κάνεις.
(Duwe, 1996)
ΤΙ ΝΟΗΜΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ;
Το δημοψήφισμα είναι μια φυσιολογική απάντηση στην αυθόρμητη ανάγκη του απλού κόσμου να φωνάξει: «πότε με ρωτήσατε γι’ αυτά που κάνετε;» Από την άλλη το δημοψήφισμα είναι μια πράξη της λαϊκής βούλησης μόνο μέσα στα πλαίσια μιας αληθινής δημοκρατίας όπου ο λαός έχει τον πρωταρχικό λόγο. Διαφορετικά είναι μια μεθόδευση χειραγώγησης του λαού και πειθαναγκασμού του σε επιλογές που έχουν ήδη αποφασιστεί από την εξουσία. Όπως π.χ. το δημοψήφισμα που έχει εξαγγείλει ο πρωθυπουργός. Κι αυτό ανεξάρτητα από το αν θα το κάνει ή όχι.
Βεβαίως, το δημοψήφισμα έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν σαν αίτημα που επιτρέπει την ευρύτατη δυνατή ζύμωση για κορυφαία ζητήματα και επιλογές (π.χ. ευρωσύνταγμα, σχέδιο Ανάν, κλπ.). Σ’ αυτήν την περίπτωση πρόκειται για την προσπάθεια αφύπνισης του κόσμου και αποτροπής μιας καταστροφικής εξέλιξης. Για την αφύπνιση και την αποτροπή. Σε κάθε άλλη περίπτωση το αίτημα για δημοψήφισμα αποτελεί ένα σύνθημα αποπροσανατολισμού και υποτίμησης της νοημοσύνης, αλλά και της αγωνιστικής ετοιμότητας του κόσμου.
Τι εννοούμε μ’ αυτό;
Σε τι απαντά π.χ. το αίτημα για δημοψήφισμα ενάντια σε ένα καθεστώς που έχει εγκατασταθεί ήδη στη χώρα; Το ερώτημα αυτό τίθεται για όλες αυτές τις πρωτοβουλίες που θέτουν κορυφαία ζητήματα κυριαρχίας και δημοκρατίας στην χώρα σε δημοψήφισμα. Όταν ζητάμε δημοψήφισμα για το μεσοπρόθεσμο, θα ήταν κατανοητό, αν βρισκόμασταν σε μια κατάσταση όπου τίποτε δεν θα είχε περάσει. Τι νόημα έχει να ζητάς δημοψήφισμα την ίδια ώρα που συντρίβεται η κοινωνία και ξεπουλιέται η χώρα κάτω από την σιδερένια φτέρνα του καθεστώτος της τρόικας; Τι σόι λαός είναι αυτός που θέτει σε δημοψήφισμα την ίδια τη ζωή του; Η ίδια η πράξη και το αίτημα αποδεικνύει το πόσο χαμηλά έχει ξεπέσει αυτός ο λαός.
Δέχομαι απόλυτα το αγνό των προθέσεων, αλλά είναι ποτέ δυνατόν να θέσω υπό ερωτηματικό το αν η οικογένεια και η χώρα μου θα της επιτραπεί να επιβιώσει; Αν θα μπορεί να ασκεί κυριαρχία; Αν θα μπορεί έστω και ελάχιστα να συντηρείται; Τι σόι αγωνιστές, δημοκράτες και πατριώτες είναι αυτοί που θα έθεταν σε δημοψήφισμα τα πιο ιερά και απαραβίαστα δικαιώματα ενός λαού; Ακόμη κι αν ένα τέτοιο δημοψήφισμα ήταν κατορθωτό, ακόμη κι αν η έγκριση αυτών των βασικών δικαιωμάτων ήταν συντριπτική και μόνο το γεγονός ότι ο ίδιος ο λαός έχει αποδεχτεί να τα θέσει υπό ερωτηματικό είναι αρκετό για την όποια εξουσία να τα θέτει διαρκώς υπό αμφισβήτηση. Αυτό θέλουν να πετύχουν όσοι υποστηρίζουν το δημοψήφισμα; Για τους περισσότερους είμαι σίγουρος πώς όχι.
Δεν μπορούν να μπουν όλα τα ζητήματα σε δημοψήφισμα. Είναι θέμα αξιοπρέπειας του ίδιου του λαού. Ένα καθεστώς που παραβιάζει κάθε ιερό και όσιο, που οδηγεί σε απόγνωση και δουλεία έναν ολόκληρο λαό δεν τίθεται σε δημοψήφισμα, ανατρέπεται από την οργανωμένη πάλη της πλειοψηφίας του ίδιου του λαού. Το να ζητάς από τον κόσμο να υποστηρίξει το αίτημα για δημοψήφισμα, ιδίως όταν πρόκειται για τόσο καίρια ζητήματα, του ζητάς απλά να αποστρατευθεί από την πάλη για την ανατροπή. «Έλα υπέγραψε το αίτημα για δημοψήφισμα και πήγαινε στο σπίτι σου ήσυχος ότι έκανες το καθήκον σου», αυτό είναι το μήνυμα που του μεταδίδεις.
Πολύ χειρότερα είναι τα πράγματα με το δημοψήφισμα που ξεκίνησε η λεγόμενη Συμμαχία για την Ελλάδα, η οποία καλεί του περαστικούς ή όποιους κατεβαίνουν στην πλατεία Συντάγματος να ψηφίσει σε μια κάλπη το αίτημα για τη διάλυση της Βουλής και τη Σύγκληση Λαϊκής Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, η οποία θα μας λύσει όλα τα προβλήματα: χρέος, τιμωρία των ενόχων, δημοκρατία, κοκ. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα δοθεί στον πρόεδρο της δημοκρατίας, από τον οποίο θα απαιτηθεί η διάλυση της σημερινής Βουλής. Προσωπικά δεν γνωρίζω ποιοι αποτελούν την εν λόγω Συμμαχία, ούτε με ενδιαφέρει να μάθω. Και μόνο η πράξη της την χαρακτηρίζει.
Όσο αυτή η κίνηση εντάσσεται στα πλαίσια του πολιτικού τσίρκου που έχει εγκατασταθεί στην πλατεία Συντάγματος, όπου ποικίλα πολιτικά μαγαζάκια έχουν στήσει τις τέντες τους και έχουν βγάλει τις πραμάτειες τους σε κοινή θέα, δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από μια ακόμη γραφικότητα. Έστω κι αν όλες αυτές οι γραφικότητες τελικά δημιουργούν αποστροφή στον απλό κόσμο. Το επικίνδυνο της όλης υπόθεσης αρχίζει να διαφαίνεται από την στιγμή που αρχίζει κανείς να σκέφτεται το τι επιδιώκει.
Καταρχάς ποιος είναι εκείνος που θα διαλύσει την υπάρχουσα Βουλή; Ο πρόεδρος της δημοκρατίας; Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με συνταγματική εκτροπή, όπου ο πρόεδρος της δημοκρατίας θα δημιουργήσει πολιτειακό πρόβλημα και θα εκβιάσει την διάλυση της Βουλής. Αυτό ζητά η Συμμαχία; Κι αν αυτό αποζητά, τότε τι εμποδίζει τον Πρόεδρο να το κάνει υπέρ μιας χούντας υπερκομματικής, όπως σχεδιάζεται εδώ και μήνες; Ή μήπως δεν πρέπει να μας απασχολεί γιατί θα μας προστατεύσει η Συμμαχία για την Ελλάδα; Εκτός κι αν κάποιοι της Συμμαχίας εποφθαλμιούν κάποια θέση σε μια τέτοια χούντα που για τα μάτια του κόσμου θα εμφανιστεί ως κυβέρνηση προσωπικοτήτων. Δεν γνωρίζω, απλά αναρωτιέμαι.
Καταλαβαίνει ο αναγνώστης σε τι παγίδα μπορεί να τον οδηγήσει ένα τέτοιο «δημοψήφισμα»; Κι αυτό ανεξάρτητα των όποιων καλών προθέσεων των εμπνευστών του, που από τις πράξεις τους φαίνεται να έχουν εξαιρετικά χαμηλή πολιτική εμπειρία, αν υποθέσουμε ότι όντως δεν υπάρχει κάτι πιο ύποπτο. Όμως ο δρόμος προς την κόλαση στρώνεται πάντα με καλές προθέσεις. Ιδίως σήμερα, που ζούμε σε πολύ πονηρούς καιρούς.
Βέβαια, υπάρχει και το αίτημα για λαϊκή εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα, το οποίο υποτίθεται ότι θα τα λύσει όλα. Ως αίτημα δεν μας βρίσκει αδιάφορους. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά ερωτηματικά: Πώς ακριβώς θα υπάρξει η λαϊκή εθνοσυνέλευση; Ποιος θα την επιβάλει; Η έκφραση της λαϊκής θέλησης μέσω του «δημοψηφίσματος»; Ο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Ο ίδιος που λειτουργεί ως όργανο του κυρίαρχου καθεστώτος; Ποιος ακριβώς;
Η μόνη αυθεντική λαϊκή εθνοσυνέλευση που μπορεί να υπάρξει είναι μόνο σαν πρακτική έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας με την άμεση εκλογή μεγάλου αριθμού αντιπροσώπων με μοναδικό σκοπό την σύνταξη και ψήφιση του νέου συντάγματος. Πώς μπορεί να συμβεί μια τέτοια λαϊκή εθνοσυνέλευση, χωρίς την ανατροπή του κυρίαρχου καθεστώτος; Με μαγικά; Ή αρκεί το «δημοψήφισμα»; Η ιστορία δείχνει, όπως και η εμπειρία, ότι η λαϊκή εθνοσυνέλευση μπορεί να είναι μόνο η κορύφωση μιας αυθεντικά λαϊκής δημοκρατικής εξέγερσης. Όλα τα άλλα είναι είτε εκ του πονηρού, είτε προϊόν πολιτικής αφέλειας και φόβου μπροστά στο καθήκον.
Κι ας πούμε ότι με κάποιον μαγικό τρόπο αυτή η λαϊκή εθνοσυνέλευση συγκαλείται, τότε τι θα συμβεί όσο αυτή θα συνεδριάζει; Θα εξακολουθούμε π.χ. να πληρώνουμε το χρέος; Ποιος θα θωρακίσει τη χώρα από τις απειλές και τις πιέσεις που θα της ασκηθούν; Πως θα λειτουργεί η οικονομία όσο θα συνεδριάζει η λαϊκή εθνοσυνέλευση και θα συζητά το Σύνταγμα; Τι θα τρώνε τα νοικοκυριά; Κουτόχορτο; Με τι νόμισμα και ποιες πολιτικές θα λειτουργεί η οικονομία; Εκτός κι αν όλα θα σταματήσουν με μιας, ο χωρόχρονος θα σταματήσει σε μια σπάνια επίδειξη παραβίασης των νόμων της φύσης, μέχρις ότου η λαϊκή εθνοσυνέλευση συνέλθει, συντάξει, ψηφίσει το Σύνταγμα και κατόπιν νέων εκλογών θα εκλεγούν οι νέες δυνάμεις που θα αναλάβουν την εξουσία της χώρας.
Έχουν νόημα όλα αυτά, ή απλώς πετάμε ότι κουτουράδα μας κατέβει στο κεφάλι προκείμενου να μην μιλήσουμε για το δια ταύτα; Και το δια ταύτα είναι ένα: όποιος αληθινά θέλει να αναμετρηθεί με το υπάρχων καθεστώς, όποιος στ’ αλήθεια θέλει να το ανατρέψει, οφείλει να συμβάλει στην πλατιά οργάνωση μιας ευρύτατης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας της πλειοψηφίας του λαού σε ένα μέτωπο μάχης στη βάση συγκεκριμένων άμεσων βασικών αιτημάτων, που αφορούν την μη αναγνώριση του χρέους, την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, το σπάσιμο των δεσμών εξάρτησης και υποτέλειας. Μόνο μια κυβέρνηση ενός τέτοιου μετώπου μπορεί να αναλάβει την υλοποίηση των άμεσων στόχων και την θωράκιση της χώρας από απειλές και πιέσεις. Μόνο μια τέτοια κυβέρνηση, που εκ φύσεως θα είναι προσωρινή και μεταβατική, μπορεί να εγγυηθεί ελεύθερες εκλογές για λαϊκή εθνοσυνέλευση με μοναδικό σκοπό την σύνταξη και ψήφιση νέου αυθεντικά δημοκρατικού συντάγματος. Με την ψήφιση του νέου συντάγματος και την προκήρυξη των εκλογών διακυβέρνησης της χώρας σύμφωνα με τους νέους συνταγματικούς κανόνες, τόσο η κυβέρνηση του μετώπου, όπως και το ίδιο το μέτωπο, θα έχουν επιτελέσει το έργο τους και θα περάσουν στην ιστορία.
Τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει με το να ψηφίσει κανείς σε «δημοψηφίσματα». Χρειάζεται οργάνωση και αγώνας του ίδιου του λαού. Πράγμα δύσκολο και εξαιρετικά επισφαλές, αλλά ο μόνος έντιμος τρόπος για να υπηρετήσει κανείς αυτό που υποτίθεται ότι προτάσσει: την λύτρωση του λαού και της χώρας. Εκτός κι αν ορισμένοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τα αποτελέσματα ή τις υπογραφές για το όποιο δημοψήφισμα σε τραπέζια συναλλαγής και για αλλότριους σκοπούς.
Δημήτρης Καζάκης
Βεβαίως, το δημοψήφισμα έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν σαν αίτημα που επιτρέπει την ευρύτατη δυνατή ζύμωση για κορυφαία ζητήματα και επιλογές (π.χ. ευρωσύνταγμα, σχέδιο Ανάν, κλπ.). Σ’ αυτήν την περίπτωση πρόκειται για την προσπάθεια αφύπνισης του κόσμου και αποτροπής μιας καταστροφικής εξέλιξης. Για την αφύπνιση και την αποτροπή. Σε κάθε άλλη περίπτωση το αίτημα για δημοψήφισμα αποτελεί ένα σύνθημα αποπροσανατολισμού και υποτίμησης της νοημοσύνης, αλλά και της αγωνιστικής ετοιμότητας του κόσμου.
Τι εννοούμε μ’ αυτό;
Σε τι απαντά π.χ. το αίτημα για δημοψήφισμα ενάντια σε ένα καθεστώς που έχει εγκατασταθεί ήδη στη χώρα; Το ερώτημα αυτό τίθεται για όλες αυτές τις πρωτοβουλίες που θέτουν κορυφαία ζητήματα κυριαρχίας και δημοκρατίας στην χώρα σε δημοψήφισμα. Όταν ζητάμε δημοψήφισμα για το μεσοπρόθεσμο, θα ήταν κατανοητό, αν βρισκόμασταν σε μια κατάσταση όπου τίποτε δεν θα είχε περάσει. Τι νόημα έχει να ζητάς δημοψήφισμα την ίδια ώρα που συντρίβεται η κοινωνία και ξεπουλιέται η χώρα κάτω από την σιδερένια φτέρνα του καθεστώτος της τρόικας; Τι σόι λαός είναι αυτός που θέτει σε δημοψήφισμα την ίδια τη ζωή του; Η ίδια η πράξη και το αίτημα αποδεικνύει το πόσο χαμηλά έχει ξεπέσει αυτός ο λαός.
Δέχομαι απόλυτα το αγνό των προθέσεων, αλλά είναι ποτέ δυνατόν να θέσω υπό ερωτηματικό το αν η οικογένεια και η χώρα μου θα της επιτραπεί να επιβιώσει; Αν θα μπορεί να ασκεί κυριαρχία; Αν θα μπορεί έστω και ελάχιστα να συντηρείται; Τι σόι αγωνιστές, δημοκράτες και πατριώτες είναι αυτοί που θα έθεταν σε δημοψήφισμα τα πιο ιερά και απαραβίαστα δικαιώματα ενός λαού; Ακόμη κι αν ένα τέτοιο δημοψήφισμα ήταν κατορθωτό, ακόμη κι αν η έγκριση αυτών των βασικών δικαιωμάτων ήταν συντριπτική και μόνο το γεγονός ότι ο ίδιος ο λαός έχει αποδεχτεί να τα θέσει υπό ερωτηματικό είναι αρκετό για την όποια εξουσία να τα θέτει διαρκώς υπό αμφισβήτηση. Αυτό θέλουν να πετύχουν όσοι υποστηρίζουν το δημοψήφισμα; Για τους περισσότερους είμαι σίγουρος πώς όχι.
Δεν μπορούν να μπουν όλα τα ζητήματα σε δημοψήφισμα. Είναι θέμα αξιοπρέπειας του ίδιου του λαού. Ένα καθεστώς που παραβιάζει κάθε ιερό και όσιο, που οδηγεί σε απόγνωση και δουλεία έναν ολόκληρο λαό δεν τίθεται σε δημοψήφισμα, ανατρέπεται από την οργανωμένη πάλη της πλειοψηφίας του ίδιου του λαού. Το να ζητάς από τον κόσμο να υποστηρίξει το αίτημα για δημοψήφισμα, ιδίως όταν πρόκειται για τόσο καίρια ζητήματα, του ζητάς απλά να αποστρατευθεί από την πάλη για την ανατροπή. «Έλα υπέγραψε το αίτημα για δημοψήφισμα και πήγαινε στο σπίτι σου ήσυχος ότι έκανες το καθήκον σου», αυτό είναι το μήνυμα που του μεταδίδεις.
Πολύ χειρότερα είναι τα πράγματα με το δημοψήφισμα που ξεκίνησε η λεγόμενη Συμμαχία για την Ελλάδα, η οποία καλεί του περαστικούς ή όποιους κατεβαίνουν στην πλατεία Συντάγματος να ψηφίσει σε μια κάλπη το αίτημα για τη διάλυση της Βουλής και τη Σύγκληση Λαϊκής Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, η οποία θα μας λύσει όλα τα προβλήματα: χρέος, τιμωρία των ενόχων, δημοκρατία, κοκ. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα δοθεί στον πρόεδρο της δημοκρατίας, από τον οποίο θα απαιτηθεί η διάλυση της σημερινής Βουλής. Προσωπικά δεν γνωρίζω ποιοι αποτελούν την εν λόγω Συμμαχία, ούτε με ενδιαφέρει να μάθω. Και μόνο η πράξη της την χαρακτηρίζει.
Όσο αυτή η κίνηση εντάσσεται στα πλαίσια του πολιτικού τσίρκου που έχει εγκατασταθεί στην πλατεία Συντάγματος, όπου ποικίλα πολιτικά μαγαζάκια έχουν στήσει τις τέντες τους και έχουν βγάλει τις πραμάτειες τους σε κοινή θέα, δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από μια ακόμη γραφικότητα. Έστω κι αν όλες αυτές οι γραφικότητες τελικά δημιουργούν αποστροφή στον απλό κόσμο. Το επικίνδυνο της όλης υπόθεσης αρχίζει να διαφαίνεται από την στιγμή που αρχίζει κανείς να σκέφτεται το τι επιδιώκει.
Καταρχάς ποιος είναι εκείνος που θα διαλύσει την υπάρχουσα Βουλή; Ο πρόεδρος της δημοκρατίας; Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με συνταγματική εκτροπή, όπου ο πρόεδρος της δημοκρατίας θα δημιουργήσει πολιτειακό πρόβλημα και θα εκβιάσει την διάλυση της Βουλής. Αυτό ζητά η Συμμαχία; Κι αν αυτό αποζητά, τότε τι εμποδίζει τον Πρόεδρο να το κάνει υπέρ μιας χούντας υπερκομματικής, όπως σχεδιάζεται εδώ και μήνες; Ή μήπως δεν πρέπει να μας απασχολεί γιατί θα μας προστατεύσει η Συμμαχία για την Ελλάδα; Εκτός κι αν κάποιοι της Συμμαχίας εποφθαλμιούν κάποια θέση σε μια τέτοια χούντα που για τα μάτια του κόσμου θα εμφανιστεί ως κυβέρνηση προσωπικοτήτων. Δεν γνωρίζω, απλά αναρωτιέμαι.
Καταλαβαίνει ο αναγνώστης σε τι παγίδα μπορεί να τον οδηγήσει ένα τέτοιο «δημοψήφισμα»; Κι αυτό ανεξάρτητα των όποιων καλών προθέσεων των εμπνευστών του, που από τις πράξεις τους φαίνεται να έχουν εξαιρετικά χαμηλή πολιτική εμπειρία, αν υποθέσουμε ότι όντως δεν υπάρχει κάτι πιο ύποπτο. Όμως ο δρόμος προς την κόλαση στρώνεται πάντα με καλές προθέσεις. Ιδίως σήμερα, που ζούμε σε πολύ πονηρούς καιρούς.
Βέβαια, υπάρχει και το αίτημα για λαϊκή εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα, το οποίο υποτίθεται ότι θα τα λύσει όλα. Ως αίτημα δεν μας βρίσκει αδιάφορους. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά ερωτηματικά: Πώς ακριβώς θα υπάρξει η λαϊκή εθνοσυνέλευση; Ποιος θα την επιβάλει; Η έκφραση της λαϊκής θέλησης μέσω του «δημοψηφίσματος»; Ο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Ο ίδιος που λειτουργεί ως όργανο του κυρίαρχου καθεστώτος; Ποιος ακριβώς;
Η μόνη αυθεντική λαϊκή εθνοσυνέλευση που μπορεί να υπάρξει είναι μόνο σαν πρακτική έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας με την άμεση εκλογή μεγάλου αριθμού αντιπροσώπων με μοναδικό σκοπό την σύνταξη και ψήφιση του νέου συντάγματος. Πώς μπορεί να συμβεί μια τέτοια λαϊκή εθνοσυνέλευση, χωρίς την ανατροπή του κυρίαρχου καθεστώτος; Με μαγικά; Ή αρκεί το «δημοψήφισμα»; Η ιστορία δείχνει, όπως και η εμπειρία, ότι η λαϊκή εθνοσυνέλευση μπορεί να είναι μόνο η κορύφωση μιας αυθεντικά λαϊκής δημοκρατικής εξέγερσης. Όλα τα άλλα είναι είτε εκ του πονηρού, είτε προϊόν πολιτικής αφέλειας και φόβου μπροστά στο καθήκον.
Κι ας πούμε ότι με κάποιον μαγικό τρόπο αυτή η λαϊκή εθνοσυνέλευση συγκαλείται, τότε τι θα συμβεί όσο αυτή θα συνεδριάζει; Θα εξακολουθούμε π.χ. να πληρώνουμε το χρέος; Ποιος θα θωρακίσει τη χώρα από τις απειλές και τις πιέσεις που θα της ασκηθούν; Πως θα λειτουργεί η οικονομία όσο θα συνεδριάζει η λαϊκή εθνοσυνέλευση και θα συζητά το Σύνταγμα; Τι θα τρώνε τα νοικοκυριά; Κουτόχορτο; Με τι νόμισμα και ποιες πολιτικές θα λειτουργεί η οικονομία; Εκτός κι αν όλα θα σταματήσουν με μιας, ο χωρόχρονος θα σταματήσει σε μια σπάνια επίδειξη παραβίασης των νόμων της φύσης, μέχρις ότου η λαϊκή εθνοσυνέλευση συνέλθει, συντάξει, ψηφίσει το Σύνταγμα και κατόπιν νέων εκλογών θα εκλεγούν οι νέες δυνάμεις που θα αναλάβουν την εξουσία της χώρας.
Έχουν νόημα όλα αυτά, ή απλώς πετάμε ότι κουτουράδα μας κατέβει στο κεφάλι προκείμενου να μην μιλήσουμε για το δια ταύτα; Και το δια ταύτα είναι ένα: όποιος αληθινά θέλει να αναμετρηθεί με το υπάρχων καθεστώς, όποιος στ’ αλήθεια θέλει να το ανατρέψει, οφείλει να συμβάλει στην πλατιά οργάνωση μιας ευρύτατης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας της πλειοψηφίας του λαού σε ένα μέτωπο μάχης στη βάση συγκεκριμένων άμεσων βασικών αιτημάτων, που αφορούν την μη αναγνώριση του χρέους, την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, το σπάσιμο των δεσμών εξάρτησης και υποτέλειας. Μόνο μια κυβέρνηση ενός τέτοιου μετώπου μπορεί να αναλάβει την υλοποίηση των άμεσων στόχων και την θωράκιση της χώρας από απειλές και πιέσεις. Μόνο μια τέτοια κυβέρνηση, που εκ φύσεως θα είναι προσωρινή και μεταβατική, μπορεί να εγγυηθεί ελεύθερες εκλογές για λαϊκή εθνοσυνέλευση με μοναδικό σκοπό την σύνταξη και ψήφιση νέου αυθεντικά δημοκρατικού συντάγματος. Με την ψήφιση του νέου συντάγματος και την προκήρυξη των εκλογών διακυβέρνησης της χώρας σύμφωνα με τους νέους συνταγματικούς κανόνες, τόσο η κυβέρνηση του μετώπου, όπως και το ίδιο το μέτωπο, θα έχουν επιτελέσει το έργο τους και θα περάσουν στην ιστορία.
Τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει με το να ψηφίσει κανείς σε «δημοψηφίσματα». Χρειάζεται οργάνωση και αγώνας του ίδιου του λαού. Πράγμα δύσκολο και εξαιρετικά επισφαλές, αλλά ο μόνος έντιμος τρόπος για να υπηρετήσει κανείς αυτό που υποτίθεται ότι προτάσσει: την λύτρωση του λαού και της χώρας. Εκτός κι αν ορισμένοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τα αποτελέσματα ή τις υπογραφές για το όποιο δημοψήφισμα σε τραπέζια συναλλαγής και για αλλότριους σκοπούς.
Δημήτρης Καζάκης
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)