ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1945 Η ΡΙΨΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΒΟΜΒΑΣ ΣΤΗ ΧΙΡΟΣΙΜΑ

Η ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι

Η ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι: Το τελευταίο επεισόδιο στην ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά ως όπλο την ατομική βόμβα, που πρώτοι αυτοί είχαν κατασκευάσει τον Ιούνιο του 1945, και σκόρπισαν τον όλεθρο σε δύο ιαπωνικές πόλεις, τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (6 και 9 Αυγούστου 1945). Με την ενέργειά τους αυτή, που βρήκε πολλούς επικριτές, κατόρθωσαν να επισπεύσουν το τέλος του πολέμου στα μέτωπα του Ειρηνικού και να ελαχιστοποιήσουν τις δικές τους απώλειες. Παράλληλα, δήλωσαν με εμφατικό τρόπο ποιος θα είναι το αφεντικό στις παγκόσμιες υποθέσεις μετά τη λήξη του πολέμου.

Το καλοκαίρι του 1945, τα τύμπανα του πολέμου είχαν σιγήσει στην Ευρώπη, ενώ παρά τη συνεχιζόμενη προέλαση των Συμμάχων στον Ειρηνικό, η μιλιταριστική Ιαπωνία αρνείτο να παραδοθεί. Ο αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν ήταν ανήσυχος για τις μεγάλες αμερικανικές απώλειες κατά την κατάληψη της Οκινάβας στις 22 Ιουνίου 1945 (12.000 νεκροί και 38.000 τραυματίες), που δημιουργούσαν το φόβο για μακροχρόνιο πόλεμο και τεράστιο αριθμό θυμάτων, σε περίπτωση που τα συμμαχικά στρατεύματα θα αποβιβάζονταν στα κύρια νησιά της Ιαπωνίας, όπου στάθμευαν 2 εκατομμύρια στρατιώτες. Ο στρατηγός Καρλ Σποτς, αρχηγός της αεροπορίας του Ειρηνικού, πρότεινε στον Τρούμαν τη ρίψη ατομικής βόμβας πάνω από μία πυκνοκατοικημένη ιαπωνική πόλη. Με την πρόταση Σποτς συμφώνησε και ο στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ, που έχει το γενικό πρόσταγμα στις επιχειρήσεις του Ειρηνικού.
Αφού πήραν το «πράσινο φως» από την πολιτική ηγεσία, οι στρατιωτικοί επέλεξαν την πόλη της Χιροσίμα (στο νότιο άκρο του Χόνσου, του μεγαλύτερου νησιού της μητροπολιτικής Ιαπωνίας), για τη ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας. Την επιχείρηση ανέλαβε ο σμήναρχος Πολ Τίμπετς, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί ειδικά γι' αυτό το σκοπό. Οδήγησε ένα στρατηγικό βομβαρδιστικό τύπου B29, το οποίο έφερε την ονομασία Enola Gay (το όνομα της μητέρας του) και ακριβώς στις 8:15 το πρωί απελευθέρωσε πάνω από την πόλη τη βόμβα ουρανίου, που είχε την κωδική ονομασία Little Boy («Αγοράκι»). 45 δευτερόλεπτα αργότερα, η βόμβα εξερράγη 600 μέτρα πάνω από τη Χιροσίμα. Μία φωτεινή λάμψη τύφλωσε το πλήρωμα του βομβαρδιστικού και κατόπιν σχηματίστηκε πάνω από το σημείο της έκρηξης ένα κόκκινο νεφέλωμα σε σχήμα μανιταριού.
Το ωστικό κύμα της έκρηξης, σε συνδυασμό με τη θερμότητα που εκλύθηκε, κονιορτοποίησε τα πάντα σε μία περιοχή 11 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ποτέ άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία μία και μόνη βόμβα δεν προκάλεσε τόσους πολλούς θανάτους. Επί τόπου σκοτώθηκαν πάνω από 20.000 στρατιώτες και 78.000 άμαχοι. Οι αγνοούμενοι ξεπέρασαν τις 13.000 και οι βαριά τραυματίες τις 10.000. Για πολλούς από τους επιζήσαντες η ζωή θα είναι μαρτυρική τα επόμενα χρόνια και αρκετές χιλιάδες θα πεθάνουν από καρκίνους.
Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ιαπωνίας δεν συνειδητοποίησε πλήρως τη σημασία του γεγονότος και συνέχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις. Στο διπλωματικό πεδίο, το Τόκιο ζήτησε τη μεσολάβηση της Μόσχας, αλλά στις 8 Αυγούστου, ο Στάλιν, ενήμερος για τις κινήσεις των Αμερικανών, της κήρυξε τον πόλεμο και ο «Κόκκινος Στρατός» προέλασε στη Μαντζουρία.
Οι Αμερικανοί ανυπομονούσαν να τελειώσουν τον πόλεμο και στις 12 το μεσημέρι της 9ης Αυγούστου έριξαν και δεύτερη ατομική βόμβα, αυτή τη φορά στην πόλη Ναγκασάκι. Οι νεκροί έφθασαν τις 36.000 και οι τραυματίες τις 40.000. Το ωστικό κύμα κατέστρεψε εντελώς τα κτίρια της πόλης σε μία ζώνη 5 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Μόνο μετά και την καταστροφή του Ναγκασάκι οι Ιάπωνες κατανόησαν την ισχύ του νέου όπλου και τη δική τους αδυναμία να συνεχίσουν τον πόλεμο. Στις 10 Αυγούστου ξεκίνησε η διαδικασία παράδοσης της Ιαπωνίας, η οποία ολοκληρώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1945, με την επίσημη τελετή επί του αμερικανικού πολεμικού «Μιζούρι», που ναυλοχούσε στον κόλπο του Τόκιο. 

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/803#ixzz39dAd81jm

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ, ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος: Δεσποτική εορτή, από τις μεγαλύτερες της Χριστιανοσύνης. Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου, ημέρα των εγκαινίων του ομώνυμου ναού που ίδρυσε στο Θαβώρ η Αγία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν ο Σωτήρης, η Σωτηρία, η Ευμορφία και η Μόρφω. Όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη (Ματθαίου ιζ' 1-13, Μάρκου θ' 2-12, Λουκά θ' 28-36), ο Χριστός πήρε μαζί του τους μαθητές του Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη και ανέβηκαν μαζί σ’ ένα βουνό, πιθανώς το Θαβώρ της Γαλιλαίας, για να προσευχηθούν. Οι τρεις μαθητές Του, κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο βουνό, κάθισαν να ξεκουραστούν και έπεσαν σε βαθύ ύπνο.
Όταν ξύπνησαν, αντίκρισαν ένα απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο και τα φορέματά του ήταν λευκά σαν το χιόνι. Τον περιστοίχιζαν και συνομιλούσαν μαζί Του δύο άνδρες, ο Μωυσής και ο Ηλίας, δύο από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε ιδιαίτερα αισθητή από τους ανθρώπους η Θεότητα του Χριστού.
Εκκλησιαστικά: Μέχρι τον 4ο αιώνα η Μεταμόρφωση του Χριστού γιορταζόταν πριν από το Πάσχα, αλλά από την ημέρα των εγκαινίων του Ναού της Μεταμορφώσεως, τον οποίο έχτισε η Αγία Ελένη στο όρος Θαβώρ, επικράτησε ο εορτασμός του γεγονότος να γίνεται στις 6 Αυγούστου. Μόνο την ημέρα της εορτής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος κάμπτεται η αυστηρή νηστεία, που προηγείται του Δεκαπενταύγουστου, καθώς επιτρέπεται η ιχθυοφαγία.
Το απολυτίκιο της ημέρας: Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδύναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.
Λαογραφία: Στις αγροτικές περιοχές συνηθίζεται ανήμερα της Μεταμόρφωσης να προσκομίζονται στις εκκλησίες για να ευλογηθούν με ειδική ευχή τα πρώτα σταφύλια της χρονιάς, τα οποία στη συνέχεια διανέμονται στο εκκλησίασμα. Στις 6 Αυγούστου λήγουν οι «δρίμες», όπως ονομάζονται οι έξι πρώτες ημέρες του μήνα. Τις μέρες αυτές, σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες, επενεργούν ανεξιχνίαστες δυνάμεις και όποιος κάνει μπάνιο στη θάλασσα κινδυνεύει να πάθει μεγάλο κακό (ίσως να συνδέεται με τα μπουρίνια και τα μελτέμια), ενώ όποιος ή όποια πλένει ρούχα αυτά κινδυνεύουν να καταστραφούν. Μόνο αν ρίξει ένα καρφί στο νερό μπορεί να «καρφώσει» τις δρίμες και να τις εξουδετερώσει.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/467#ixzz39d8Hn6pK


1o ΕΙΔΙΚΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΚΕΠΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ: ΕΝΑ ΞΑΝΑΖΕΣΤΑΜΕΝΟ, ΑΝΟΣΤΟ ΦΑΓΗΤΟ....

1ο Ειδικό Τεύχος του ΚΕΠΕ για την Ενέργεια: ένα ξαναζεσταμένο, άνοστο φαγητό ...

Το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), όπως το ίδιο μας λέει, "είναι το μεγαλύτερο ερευνητικό ίδρυμα για την οικονομική επιστήμη στην Ελλάδα και λειτουργεί υπό την εποπτεία του Υπουργείου Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας. Διεξάγει εφαρμοσμένες αναλύσεις σε θέματα της ελληνικής οικονομίας και παρέχει στην κυβέρνηση μελετητικές υπηρεσίες σε θέματα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Το ερευνητικό προσωπικό του ΚΕΠΕ συγκροτείται από επιστήμονες, κυρίως οικονομολόγους κατόχους διδακτορικών τίτλων". Από τον Ιανουάριο του 2014 δημοσιεύει το μηνιαίο οικονομικό δελτίο με τίτλο "Ελληνική Οικονομία". Στις 4/8 δημοσίευσε το πρώτο ειδικό τεύχος της Ελληνικής Οικονομίας για την Ενέργεια, ένα τεύχος 41 σελίδων. Όπως λέει το ΚΕΠΕ, στόχος του τεύχους είναι "η επισήμανση των καίριων ζητημάτων του ενεργειακού τομέα της χώρας μας, η ανάδειξη και προώθηση των αναπτυξιακών του δυνατοτήτων και η συμβολή στον ουσιαστικό διάλογο μεταξύ των εμπλεκομένων φορέων".
Κι ενώ περιμένει κανείς να δει απόψεις των επιστημόνων του ΚΕΠΕ, διαβάζει πιο κάτω: ..."Το τεύχος προλογίζει με σημείωμά του ο Υπουργός ΠΕΚΑ κ. Γιάννης Μανιάτης και συμμετέχουν με άρθρα τους οι κύριοι Αθανάσιος Δαγούμας (ΥΠΕΚΑ), Μίλτος Ασλάνογλου (ΡΑΕ), Γιώργος Στάμτσης (ΕΑΣΗ), Σάββας Σεϊμανίδης (ΕΣΗΑΠΕ), Σωτήρης Καπέλλος (ΣΕΦ), Τάκης Γρηγορίου (Greenpeace) και Βασίλης Λυχναράς (ΚΕΠΕ)".
Τα φάουλ έχουν ξεκινήσει πριν ακόμα διαβάσουμε πιο κάτω, πριν ακόμα ασχοληθούμε με το "Ειδικό Τεύχος". Τι δουλειά έχει το ΚΕΠΕ να κάνει "Ειδικό Τεύχος" και να φιλοξενεί απόψεις της Greenpeace για την ενέργεια, αλλά όχι π.χ. της ΔΕΗ;
Αν παρ' όλα αυτά κάνετε τον κόπο να ανοίξετε το "Ειδικό Τεύχος", θα δείτε ότι πρόκειται για μια συλλογή χιλιοειπωμένων πραγμάτων και θέσεων φορέων, που διαβάζετε κάθε μέρα στον ειδικό ηλεκτρονικό τύπο για την ενέργεια. Δεν πρόκειται για επιστημονικές εργασίες, πρόκειται για κείμενα πολιτικής. Οπότε είναι άγνωστο γιατί έπρεπε να βγει αυτό το Ειδικό Τεύχος, εκτός κι αν βγήκε για να καλύψει τον Αύγουστο, που "δεν υπάρχουν ειδήσεις", επειδή κανείς δεν θέλει να θίξει "τα μπάνια του λαού". Το ίδιο τεύχος θα μπορούσε το ίδιο καλά να αποτελεί ένα ένθετο σε οποιαδήποτε κυριακάτικη αυγουστιάτικη εφημερίδα, να το διαβάζουμε ξαπλωμένοι στην παραλία. Σε ένα Ειδικό Τεύχος για την ενέργεια στην Ελλάδα, με 8 αρθρογραφούντες, η λέξη "λιγνίτης" αναφέρεται πέντε φορές όλες κι όλες. Λες και δεν στηρίχθηκε η ανάπτυξη της Ελλάδας στον 20ο αιώνα στο λιγνίτη, λες και δεν αποτελεί τη βάση της ηλεκτροπαραγωγής.Ας δούμε ποιες είναι αυτές οι αναφορές: Η πρώτη αναφορά είναι από το Γενικό Διευθυντή του ΕΣΑΗ (κι όχι ΕΑΣΗ, που λέει το Δελτίο Τύπου του ΚΕΠΕ), που μας λέει ότι "το απαραίτητο βήμα για τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής αγοράς ηλεκτρισμού είναι η δημιουργία συνθηκών ουσιαστικού ανταγωνισμού τόσο στην παραγωγή όσο και στην προμήθεια ηλεκτρισμού". Πώς θα γίνει αυτό; Με "Εταιρείες με συγκρίσιμα χαρτοφυλάκια ενέργειας (που θα περιλαμβάνουν όλα τα διαθέσιμα καύσιμα όπως λιγνίτης, νερά, φυσικό αέριο και ΑΠΕ), που θα ανταγωνίζονται για την παραγωγή και πώληση στους τελικούς καταναλωτές της ηλεκτρικής ενέργειας". Δεν πρόκειται για κάτι νέο, είναι γνωστή η θέση του ΕΣΑΗ και διαφωνούμε ριζικά, κάθετα, οριζόντια και διαγώνια με τη θέση αυτή, που δεν παίρνει υπόψη της τα βασικά της ηλεκτροπαραγωγής: το σύστημα ηλεκτροδότησης της χώρας είναι ένα και μοναδικό, η ηλεκτρική ενέργεια δεν αποθηκεύεται, αν κάνεις 5-6 εταιρείες, που είναι ο ελάχιστος αριθμός για να υπάρχει στοιχειώδης ανταγωνισμός, καταλήγεις με πολύ μικρές εταιρείες για το μέγεθος της Ελληνικής αγοράς, που αφενός θα έχουν αυξημένα κόστη κι αφ' ετέρου κάποιες θα καταλήξουν να κάθονται, είτε αυξάνοντας το κόστος για τον τελικό καταναλωτή είτε "καίγοντας" κεφάλαια. Πρώτος στόχος πρέπει να είναι η μείωση των τιμών για τον καταναλωτή και για να γίνει αυτό πρέπει κανείς να ξεκινήσει από την κάλυψη του φορτίου βάσης του ηλεκτρικού συστήματος της χώρας με το φθηνότερο τρόπο. Η, στο όνομα του ανταγωνισμού για τον ανταγωνισμό, δημιουργία εταιρειών για να κάθονται, οδηγεί με σιγουριά στην αύξηση της τιμής στον τελικό καταναλωτή. Αυτό ωστόσο δεν φαίνεται να ενδιαφέρει τον ΕΣΑΗ, το μόνο που φαίνεται να τον ενδιαφέρει είναι η διασφάλιση της απόδοσης των επενδυμένων κεφαλαίων στις πανάκριβες μονάδες φυσικού αερίου. Θεμιτό μεν για τους "επενδυτές", καταλήγει όμως σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Δεν μας έδωσε ποτέ ο ΕΣΑΗ μια λεπτομερή ανάλυση, πώς τις βλέπει αυτές τις πολλές εταιρείες να δημιουργούνται, ποια πάγια θα έχει η κάθε μια, πώς θα έχει η κάθε εταιρεία πρόσβαση στα λιγνιτικά αποθέματα ή στα υδροηλεκτρικά έργα, σε τρόπο που να προκύπτει πραγματικός ανταγωνισμός, που να ωφελεί τον Έλληνα καταναλωτή. Στο κλείσιμο του άρθρου του ΕΣΑΗ βλέπουμε ότι το μεγάλο τους στοίχημα είναι πλέον η διασύνδεση των νησιών και ειδικά της Κρήτης. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο το άρθρο του κ.Περιστέρη στο κυριακάτικο ΒΗΜΑ της 27/7, ειδικά για τη διασύνδεση. Ονειρεύονται να ηλεκτροδοτούν την Κρήτη και τα νησιά με τις μονάδες φυσικού αερίου που έχτισαν γύρω απ' την Αττική και σήμερα κάθονται, λύση πανάκριβη, και να μας το εμφανίσουν και ως "εθνική σωτηρία", ότι εξοικονομούν δαπάνες που πληρώνουμε ως ΥΚΩ (Υποχρεώσεις Κοινής Ωφέλειας) στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού. Για τις μονάδες τους που κάθονται ας πάνε να ζητήσουν το λογαριασμό απ' το Σημίτη, τον Καραμανλή κι όλους εκείνους που έστρεψαν την ηλεκτροπαραγωγή στο φυσικό αέριο, ένα 100% εισαγόμενο καύσιμο, που μάλιστα τον αγωγό ελέγχει η Τουρκία.
Τις επόμενες τέσσερις αναφορές στο λιγνίτη τις είδαμε στο κείμενο του κ.Λυχναρά, ερευνητή του ΚΕΠΕ, "Σε ό,τι αφορά τον τομέα της ηλεκτροπαραγωγής που είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την οικονομική δραστηριότητα της χώρας, η Ελλάδα εδώ και αρκετά χρόνια έχει επιτύχει επάρκεια, στηριζόμενη παραδοσιακά στην εκμετάλλευση του εγχώριου λιγνίτη, αλλά και των υδροηλεκτρικών έργων". Τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας και των τάσεων και των προτεραιοτήτων που έχουν τεθεί από την Ε.Ε., η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας έχει στραφεί προς νέες, καθαρότερες πηγές,όπως οι ΑΠΕ και το φυσικό αέριο. Ως εκ τούτου, η παραγωγή από λιγνίτη μειώνεται, ενώ ταυτόχρονα έχει μειωθεί σημαντικά η χρήση πετρελαίου για την ηλεκτροπαραγωγή στα μη διασυνδεδεμένα νησιά". "Η χρήση του λιγνίτη εξακολουθεί να καλύπτει υψηλό ποσοστό της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και θεωρείται ότι προσφέρει χαμηλού κόστους ηλεκτρική ενέργεια. Ωστόσο, υπάρχουν έντονες επικρίσεις σχετικά με το περιβαλλοντικό και το κοινωνικό κόστος που προκαλεί, το χαμηλό αντίτιμο των δικαιωμάτων αξιοποίησης (royalties) των λιγνιτωρυχείων και άλλα θέματα".
Βλέπουμε κι εδώ άλλη μια βιβλιογραφική εργασία, με απλές περιγραφές, χωρίς κάποιο σχολιασμό. Ειδικά η τελευταία αναφορά, για "χαμηλό αντίτιμο των δικαιωμάτων των λιγνιτωρυχείων", δεν συνοδεύεται, ως όφειλε, από την αναφορά ότι αυτό οφείλεται στο ό,τι η ΔΕΗ ήταν από το 1950 μια 100% δημόσια εταιρεία και το "χαμηλό αντίτιμο" είχε ως συνέπεια τα χαμηλά τιμολόγια ρεύματος, προς όφελος του συνόλου της οικονομίας. Μπορεί προφανώς κάποιος να επιβάλλει όσο υψηλά δικαιώματα επιθυμεί. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Ποιος θα τα πληρώσει αυτά τα υψηλά δικαιώματα, αν όχι ο τελικός καταναλωτής; Δεν θα μετακυλιστούν τα υψηλά δικαιώματα στην τιμή του προϊόντος; Δεν αποτελούν στοιχείο κόστους; Πρέπει να κάνουμε το λιγνίτη πανάκριβο, μόνο και μόνο για να γίνει ανταγωνιστικό το εισαγόμενο φυσικό αέριο και να κερδίζει ο εισαγωγέας; Πρέπει να κάνουμε το λιγνίτη πανάκριβο, για να μας "σώσουν", φέρνοντας εισαγόμενο λιθάνθρακα; Πρέπει να κάνουμε το λιγνίτη πανάκριβο, για να μας φαίνονται ανταγωνιστικά τα αξιοπιστίας 10% αιολικά, που αυτόνομα δεν μπορούν να ηλεκτροδοτήσουν απολύτως τίποτα; Και ποιές θα είναι οι συνέπειες για τη βιομηχανία της χώρας, που 60 χρόνια τώρα αναπτύχθηκε χέρι-χέρι με το λιγνίτη; Βάλτε το καλά στο μυαλό σας κύριοι του ΥΠΕΚΑ: στην Ελλάδα φθηνή ηλεκτροπαραγωγή μπορείτε να έχετε μόνο απ' το λιγνίτη. Ακριβώς όπως και στη Γερμανία. Πριονίζοντας τη λιγνιτική βιομηχανία της χώρας, προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων, πριονίζετε τη βιομηχανία, πριονίζετε το σύνολο της οικονομίας, πριονίζετε την ίδια τη χώρα. Οι αποτυχημένες πολιτικές των τελευταίων 15 ετών έχουν εξακοντίσει στα ύψη το κόστος της ενέργειας, κάνουν τη χώρα μη ανταγωνιστική. Δεν είναι στραβός ο γιαλός, εσείς αρμενίζετε στραβά!ΥΓ. Και όποιος δεν κατάλαβε ακόμα τι σημαίνει "ενέργεια" για το ΚΕΠΕ και το ΥΠΕΚΑ, ας παρατηρήσει με προσοχή το εξώφυλλο του Τεύχους.

http://greeklignite.blogspot.gr/2014/08/1.html



ΧΑΝΣ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΝΤΕΡΣΕΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΠΝΟΗ, ΗΤΑΝ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1875

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen)
1805 – 1875

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen): Δανός συγγραφέας και ποιητής, πασίγνωστος σ’ όλο τον κόσμο για τα παραμύθια του.
Γιος ενός παπουτσή και μιας πλύστρας, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen) γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1805 στην πόλη Οντένσε. Έμεινε ορφανός από πατέρα στα 11 του χρόνια και έκανε διάφορες δουλειές για να τα φέρει βόλτα αυτός και η μητέρα του. Το σχολείο ήταν μια πολυτέλεια για τον μικρό Χανς Κρίστιαν.

Το προσωπικό του καταφύγιο, τις όποιες ελεύθερες ώρες είχε, ήταν ένα μικρό κουκλοθέατρο. Έφτιαχνε με τα ίδια του τα χέρια τις κούκλες, τις έντυνε κι έδινε τις δικές του προσωπικές παραστάσεις, με έργα κυρίως του Σαίξπηρ, τα οποία απομνημόνευε με χαρακτηριστική ευκολία.
Η χάρη του αυτή έφτασε στα αυτιά του βασιλιά της Δανίας Φρειδερίκου του 6ου, ο οποίος ενδιαφέρθηκε προσωπικά για το παράξενο αυτό αγόρι. Τον έστειλε σ’ ένα από τα καλύτερα σχολεία της χώρας, καταβάλλοντας ο ίδιος τα δίδακτρα. Μετά κόπων και βασάνων, ο Χανς Κρίστιαν τελείωσε το Γυμνάσιο σε ηλικία 23 ετών. «Τα χρόνια αυτά ήταν τα πιο πικρά και σκοτεινά της ζωής μου», έγραψε στην αυτοβιογραφία του. Στη συνέχεια γράφεται στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Το 1822 εκδίδει το πρώτο βιβλίο του, που θα περάσει απαρατήρητο. Το 1829 γράφει μια ιστορία φαντασίας με τίτλο «Περίπατος από το κανάλι του Χόλμενς στο ανατολικό σημείο του νησιού Άμαγκερ, που θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Συνεχίζει να γράφει, ποιήματα, θεατρικά έργα, λιμπρέτα για λυρικά έργα, μυθιστορήματα, που γνωρίζουν επιτυχία περισσότερο στη Γερμανία, παρά στην πατρίδα του.
Το 1835 δημοσιεύει τα πρώτα του «Παραμύθια για παιδιά» και μόνο 8 χρόνια αργότερα κερδίζουν την επιδοκιμασία του κόσμου. Θα γράψει συνολικά 168 παραμύθια ως το 1872 με πιο γνωστά, «Τα κόκκινα Παπούτσια», «Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι», «Η βασίλισσα του χιονιού», «Το ασχημόπαπο», «Το μολυβένιο στρατιωτάκι», «Το μικρό έλατο», «Η μικρή γοργόνα», «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα», «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» και «Η Τοσοδούλα».
Ενώ τα έργα του Άντερσεν είναι σχεδόν άγνωστα έξω από τη Δανία και τις γειτονικές της χώρες, τα παραμύθια του είναι από τα πιο πολυμεταφρασμένα έργα σ’ όλη την ιστορία της λογοτεχνίας. Μολονότι βασίζονται σε λαϊκούς θρύλους, τα περισσότερα χαρακτηρίζονται από έναν ηθικό ρεαλισμό, παρά απ’ την ανάγκη εκπλήρωσης μιας επιθυμίας. Οι κακοί δεν είναι δράκοι ή μάγισσες των λαϊκών μυθιστοριών, αλλά εκπρόσωποι ανθρώπινων αδυναμιών, όπως ματαιοδοξίας, σνομπισμού ή εγωιστικής αδιαφορίας. Ορισμένα από τα παραμύθια του αποκαλύπτουν μία αισιόδοξη πίστη στην επικράτηση του καλού και του ωραίου, άλλα είναι βαθιά απαισιόδοξα και έχουν δυσάρεστο τέλος.
Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν θα διακριθεί και στην ταξιδιωτική λογοτεχνία. Από το 1833 ως το 1857 πραγματοποιεί 29 ταξίδια σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική, γνωρίζεται με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής και καταγράφει τις εμπειρίες του σε σειρά ταξιδιωτικών βιβλίων.
Τα βήματά του θα τον φέρουν ως την Ελλάδα τον Μάρτιο του 1841. Στο οδοιπορικό του «Το Παζάρι ενός ποιητή», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Εστία» με τον τίτλο «Οδοιπορικό στην Ελλάδα» περιγράφει λεπτομερώς τη διαμονή στην Αθήνα.
Παρά τις ανησυχίες και τις φοβίες του, δεν δίστασε να ταξιδέψει και να επισκεφτεί το Θησείο, το Φάληρο, τον Κολωνό και την Ακρόπολη, όπου ανέβαινε κάθε μέρα. Με ειδική άμαξα εξόρμησε στα χωριά των Μεσογείων, αλλά και τις πλαγιές της Πεντέλης.
Η προσωπική του ζωή δεν μοιάζει με την εικόνα ενός καλοκάγαθου τζέντλεμαν, που αφιέρωσε τη ζωή του ολοκληρωτικά στη συγγραφή έργων για παιδιά, μα πιο πολύ με την εικόνα ενός φιλόδοξου, τρωτού, ματαιόδοξου, ευαίσθητου και ευφυή άνδρα. Δεν έκανε οικογένεια, αν και πολλές φορές ερωτεύτηκε βαθιά, ιδιαίτερα τη διάσημη σουηδέζα τραγουδίστρια Γιένυ Λιντ.
Την άνοιξη του 1872, ο Άντερσεν έπεσε από το κρεβάτι του και χτύπησε σοβαρά. Δεν ξανάγινε ποτέ τελείως καλά και στις 4 Αυγούστου του 1875 πέθανε, σε ηλικία 70 ετών.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/107#ixzz39MlrbRQ1

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 3 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1972 ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ

Γιάννης Παπαϊωάννου
1913 – 1972

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές και κύριους εκφραστές του λαϊκού μας τραγουδιού. Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1913 στην Κίο της Προποντίδας. Σε ηλικία δυο ετών ορφάνεψε από πατέρα κι επτά χρόνια αργότερα έζησε τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Αρχικώς εγκαταστάθηκε με τη μητέρα και τη γιαγιά του στη Σαμοθράκη και λίγο αργότερα μετακόμισαν στον Πειραιά, στις Τζιτζιφιές, όπου ζούσαν οι θείοι του και η υπόλοιπη οικογένεια. Στη δουλεία μπήκε από μικρός. Εργάστηκε ως ψαράς, ως μαραγκός, σε συνεργείο αυτοκινήτων και σε οικοδομές. Η σκληρή βιοπάλη του απαγόρευσε να συνεχίσει το σχολείο.
Το 1928 ξεκίνησε να παίζει μουσική με μια φυσαρμόνικα, αλλά η σχέση του με τη μουσική θα παρέμενε σε εκείνο το επίπεδο αν δεν ήταν το ποδόσφαιρο. Έπειτα από έναν σοβαρό τραυματισμό του, η μητέρα του τού έκανε δώρο ένα μαντολίνο για να σταματήσει να παίζει. Η ζωή του άλλαξε, όταν μια μέρα άκουσε σε μια ταβέρνα Το μινόρε του τεκέ του Γιάννη Χαλκιά. Ήταν η πρώτη φορά που άκουγε μπουζούκι. Το ερωτεύτηκε και το υπηρέτησε πιστά μέχρι το τέλος της ζωής του.
Στο πάλκο πρωτανέβηκε το 1933. Στη σαραντάχρονη πορεία του έγραψε πάνω από 800 τραγούδια, περιόδευσε σε Ελλάδα και Αμερική, και ανέδειξε μια ολόκληρη γενιά καλλιτεχνών, μουσικών και τραγουδιστών. Η Φαλιριώτισσα, Βαδίζω και παραμιλώ, Καπετάν Αντρέα Ζέππο, Πριν το χάραμα, Σβήσε το φως να κοιμηθούμε, είναι μερικά μόνο από τα διαχρονικά τραγούδια του που άφησε ως κληρονομιά.
Ο Γιάννης Παπαιωάννου σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τα χαράματα της 3ης Αυγούστου 1972, καθώς μετά τη δουλειά πήγαινε για ψάρεμα στα Βασιλικά της Σαλαμίνας. Στη μνήμη του, ο Βασίλης Τσιτσάνης -κουμπάρος, φίλος και συνεργάτης του για πολλά χρόνια- έγραψε Το τραγούδι του Γιάννη που τραγουδά η Πόλη Πάνου.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/138#ixzz39MfW1Plw


ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 3 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1979 ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

Άγγελος Τερζάκης
1907 – 1979

Άγγελος Τερζάκης: Σημαντικός Έλληνας πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος. Εντάσσεται στη λεγόμενη «γενιά του ‘30», που έφερε τον αέρα της ανανέωσης στα ελληνικά γράμματα.
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο στις 16 Φεβρουαρίου 1907 και ήταν γιος του δημάρχου της πόλης Δημητρίου Τερζάκη. Το 1915 μετακόμισε με την υπόλοιπη οικογένειά του στην Αθήνα, όταν ο πατέρας του εξελέγη βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναγορεύθηκε διδάκτορας σε πολύ νεαρή ηλικία και ακολούθησε καριέρα δικηγόρου, παράλληλα με την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία. Το 1931, με δύο συλλογές διηγημάτων στο ενεργητικό του και έχοντας στα σκαριά το πρώτο του μυθιστόρημα («Δεσμώτες», 1932), αποφάσισε να εγκαταλείψει τη δικηγορία και να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη λογοτεχνία.
Το 1936 παντρεύεται τη Λουίζα Βογάσαρη και δύο χρόνια αργότερα έρχεται στη ζωή ο μοναχογιός του Δημήτρης, ο μετέπειτα γνωστός συνθέτης λόγιας μουσικής. Το 1937 καταξιώνεται με το μυθιστόρημά «Η Μενεξεδένια» Πολιτεία», που καταγράφει τις καθοριστικές εξελίξεις της μεσοπολεμικής Αθήνας και της κοινωνίας της «κατά την κρίσιμον φάσιν της μεταβολής της σε μεγαλούπολιν», όπως έγραφε σε μια παρουσίαση του βιβλίου στην Ακαδημία Αθηνών.
Τα περισσότερα πεζογραφήματα του Τερζάκη κινούνται σε αυτό το πλαίσιο. Είναι αστικά μυθιστορήματα, που απεικονίζουν την κοινωνία του μεσοπολέμου, όπως αυτή βγήκε τραυματισμένη από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Βασικά χαρακτηριστικά του έργου του είναι το καταθλιπτικό κλίμα, η ασφυκτική ατμόσφαιρα, οι ήρωες - δέσμιοι της οικονομικής στενότητας και των κοινωνικών προκαταλήψεων και η απαισιοδοξία.
Την ίδια χρονιά με τη «Μενεξεδένια Πολιτεία», το πρώτο θεατρικό έργο του, το ιστορικό δράμα «Αυτοκράτωρ Μιχαήλ», σημειώνει μεγάλη επιτυχία και ο Τερζάκης διορίζεται γενικός γραμματέας του Εθνικού Θεάτρου, το οποίο υπηρέτησε από διάφορες θέσεις έως το 1971.
Το 1940 στρατεύεται και υπηρετεί στο Αλβανικό Μέτωπο. Παραμένει στη ζώνη του πυρός ως το τέλος του πολέμου. Το 1945 κυκλοφορεί το ιστορικό μυθιστόρημα «Πριγκιπέσα Ιζαμπώ», που θεωρείται το αρτιότερο πεζογράφημά του και ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Ζωντανεύει την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Πελοπόννησο μέσα από τον έρωτα της φράγκισσας πριγκίπισσας Ιζαμπούς (κόρη του αυθέντη της Καλαμάτας Γουλιέλμου Βιλλαρδουίνου) και του έλληνα επαναστάτη Νικηφόρου Σγουρού.
Ο Άγγελος Tερζάκης ασχολήθηκε και με τον κινηματογράφο. Στις αρχές της δεκαετίας του '50 παρακολούθησε μαθήματα κινηματογράφου στην Ιταλία και το 1954 σκηνοθέτησε τη μοναδική ταινία του, μια παραλλαγή της «Μενεξεδένιας Πολιτείας» με τίτλο «Νυχτερινή περιπέτεια», σε δικό του σενάριο. Τη μουσική έγραψε ο Mάνος Xατζιδάκις, ενώ πρωταγωνιστούσαν η Nταίζη Mαυράκη, μετέπειτα «Μις Υφήλιος», ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, η Μαρία Αλκαίου, ο Νίκος Τζόγιας και ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Η ταινία είχε μέτρια ανταπόκριση στο ταμείο, κόβοντας 33.379 εισιτήρια.
Μεταπολεμικά συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Καθημερινή» και «Το Βήμα», ενώ υπήρξε ακόμα διευθυντής του περιοδικού «Εποχές», ενός εντύπου που έπαιξε κομβικό ρόλο στο πολιτισμικό γίγνεσθαι της Ελλάδας τη δεκαετία του '60. Οι «Εποχές» κυκλοφόρησαν από το 1963 έως το 1967, οπότε και σταμάτησε η έκδοσή τους εξαιτίας της δικτατορίας. Το 1958, μαζί με τους Καραγάτση, Βενέζη και Μυριβήλη, γράφει το «Μυθιστόρημα των Τεσσάρων», που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ακρόπολις» (2 Μαρτίου - 26 Απριλίου 1958).
Ο Τερζάκης τιμήθηκε με το Α' Κρατικό Βραβείο Θεάτρου για το κοινωνικό δράμα «Είλωτες» (1938) και την τραγωδία «Ο σταυρός και το σπαθί» (1939), με το Α' Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το μυθιστόρημά του «Μυστική Ζωή», με το Βραβείο της Ομάδας των 12 για τη συλλογή δοκιμίων του «Προσανατολισμός στον αιώνα» (1963) και με το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών για τη θεατρική μελέτη «Το μυστήριο του Ιάγου»(1969). Έργα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες (Αγγλικά, Γερμανικά, Ρωσικά, Σουηδικά κ.ά.), ενώ θεατρικά του έργα έχουν ανεβεί σε σκηνές των ΗΠΑ.
Το 1974 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην τάξη των Γραμμάτων. Πέθανε στην Αθήνα στις 3 Αυγούστου 1979, σε ηλικία 72 ετών. Ο Άγγελος Τερζάκης υπήρξε ίσως ο πιο φιλοσοφικά ανήσυχος της γενιάς του '30. Στο κέντρο των αναζητήσεών του βρέθηκε πάντοτε ο σύγχρονος άνθρωπος και τα αγωνιώδη προβλήματά του. Γι' αυτό ίσως είναι και εκείνος που καλλιέργησε ιδιαίτερα το δοκίμιο και αναζήτησε την προσφορότερη έκφρασή του και στο θέατρο.
Επιλεγμένη Εργογραφία

«Δεσμώτες» (Μυθιστόρημα, «ΕΣΤΙΑ»)
«Η παρακμή των Σκληρών» (Μυθιστόρημα, «ΕΣΤΙΑ»)
«Η μενεξεδένια πολιτεία» (Μυθιστόρημα, «ΕΣΤΙΑ»)
«Η πριγκιπέσα Ιζαμπώ» (Μυθιστόρημα, «ΕΣΤΙΑ»)
«Δίχως Θεό» (Μυθιστόρημα, ΕΣΤΙΑ)
«Η μυστική ζωή» (Μυθιστόρημα, ΕΣΤΙΑ)
«Το μυθιστόρημα των τεσσάρων» (μαζί με τους Σ. Μυριβήλη, Μ. Καραγάτση, Ηλ. Βενέζη, «ΕΣΤΙΑ»)
Απρίλης» (Διηγήματα, «ΕΣΤΙΑ»)
«Προσανατολισμός στον αιώνα» (Δοκίμια, «Οι εκδόσεις των φίλων»)
«Ένας μεταβαλλόμενος κόσμος» (Δοκίμια «Οι εκδόσεις των φίλων»)
«Η ελληνική εποποιία. Χρονικό του πολέμου 1940-41» (Ιστορία, «ΕΣΤΙΑ»)
«Θέατρο» (ΕΣΤΙΑ)
Βιβλιογραφία

«Αφιέρωμα στον Άγγελο Τερζάκη» (Περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τεύχος 1718)
«Προσφορά στον Άγγελο Τερζάκη» (Κείμενα για τον συγγραφέα από τους Κων/νο Τσάτσο, Νίκο Χατζηκυριάκο - Γκίκα και Μιχαήλ Στασινόπουλο, «ΕΥΘΥΝΗ»)
«Γυναικεία προσωπογραφία στο πεζογραφικό έργο του Άγγελου Τερζάκη» της Πολυξένης Μπίστα («Αρμός»)
«Η μέρα για τα γραπτά κι η νύχτα για το σώμα» του Μένη Κουμανταρέα («Κέδρος»)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/337#ixzz39MTozLO9

 

 

ΖΩΝΤΑΝΕΥΟΥΝ ΤΙΣ ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΗΔΗ

Ζωντανεύουν τις εφευρέσεις του Αρχιμήδη

Οι εφευρέσεις του μεγάλου Συρακούσιου επιστήμονα Αρχιμήδη, οι οποίες αποδεικνύουν ότι ήταν πολλούς αιώνες μπροστά από την εποχή του, θα ζωντανέψουν ξανά στο μουσείο που δημιουργήθηκε στην Ολυμπία και εγκαινιάζεται την Κυριακή. Σχεδόν δύο χιλιετίες πριν από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι, τον Γαλιλαίο και τον Νεύτωνα, οι επινοήσεις του Αρχιμήδη έθεσαν τις βάσεις για τεχνολογικές ανακαλύψεις του μέλλοντος. Όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο Γερμανός μαθηματικός και φιλόσοφος Γκόντφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, «όποιος κατανοεί τον Αρχιμήδη θα είναι φειδωλός στο θαυμασμό των ανακαλύψεων των ανδρών της νέας εποχής».
Εμπνευστής του μουσείου είναι ο μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος Κώστας Κοτσανάς, ο οποίος έχει δημιουργήσει και το Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας στο Κατάκολο. Κατάφερε να φτιάξει πιστά αντίγραφα των εφευρέσεων του Αρχιμήδη και να τα παρουσιάσει σε δύο ορόφους που παραχωρήθηκαν ειδικά γι' αυτό τον σκοπό από τον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας.
Στο ισόγειο του νέου μουσείου θα εκτεθούν 24 επινοήσεις του Αρχιμήδη. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ο εξελιγμένος υδραυλικός κοχλίας, το ακριβές μηχανικό πλανητάριο, το βίντσι με οδοντωτούς τροχούς και ατέρμονα κοχλία, η διόπτρα, το οδόμετρο, το ναυτικό δρομόμετρο, το μηχανικό και το υδραυλικό παράδοξο, η επινόηση ελέγχου της καθαρότητας του χρυσού, το αραιόμετρο, η καύση με κάτοπτρα, ο ρωμαϊκός ζυγός, οι γιγάντιοι γερανοί και οι πανίσχυρες πολεμικές μηχανές.
Στον πρώτο όροφο του μουσείου παρουσιάζονται, επίσης, άλλες 24 εφευρέσεις, όχι του Αρχιμήδη, αλλά της εποχής του. Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να δουν από κοντά τον «κινηματογράφο» και το «ρομπότ-υπηρέτρια» του Φίλωνα, το ακριβέστατο αυτοματοποιημένο υδραυλικό ωρολόγιο, την «ύδραυλιν» και τη δίδυμη εμβολοφόρο καταθλιπτική αντλία του Κτησίβιου, καθώς και τον πολυβόλο καταπέλτη του Διονύσιου. Το μουσείο είναι διαδραστικό και δίνει τη δυνατότητα στους επισκέπτες να χρησιμοποιήσουν τα εκθέματα, ώστε να καταλάβουν από πρώτο χέρι τον τρόπο λειτουργίας τους, χωρίς να τους περιορίζει στην απλή

 

ανάγνωση ιστορικών πληροφοριών.
Tο «ρομπότ-υπηρέτρια» του Φίλωνα
Ο κ. Κοτσανάς σημειώνει: «Κάποια είναι απόλυτα διαδραστικά, όπως για παράδειγμα το οστομάχιο -ένας πρόδρομος του παζλ και του τάνγκραμ-, το μηχανικό και το υδραυλικό παράδοξο του Αρχιμήδη, η μέθοδος ελέγχου της καθαρότητας του χρυσού, για την οποία είπε το περίφημο «Εύρηκα» μόλις την ανακάλυψε. Κάποια άλλα είναι διαδραστικά για μαθητές και κοινό με την καθοδήγηση εξειδικευμένου ατόμου, όπως ο υδραυλικός κοχλίας, ο βαρουλκός, το οδόμετρο, ο γερανός, ο καταπέλτης και άλλα». Ο κ. Κοτσανάς επισημαίνει ότι σκοπός του μουσείου είναι να αναδειχθούν ακόμα και οι πιο άγνωστες πτυχές του επιστημονικού έργου του Αρχιμήδη, από τις οποίες προκύπτει ότι η τεχνολογία που ανέπτυξαν οι αρχαίοι Ελληνες τον 3ο π.Χ. αιώνα ήταν όμοια με αυτήν των απαρχών της σύγχρονης τεχνολογίας. «Για παράδειγμα, οι κοχλίες και τα περικόχλια, οι οδοντωτοί τροχοί και οι κανόνες, οι τροχαλίες και οι ιμάντες, οι αλυσοτροχοί και οι αλυσίδες, οι υδραυλικοί ελεγκτές και οι βαλβίδες, οι προγραμματιστές και οι αυτόματοι πλοηγοί -εξαρτήματα όλα της μηχανής ενός σύγχρονου αυτοκινήτου- είναι μερικά μόνο από τα εφευρήματα των αρχαίων Ελλήνων, που αποτέλεσαν τους θεμέλιους λίθους της πολύπλοκης τεχνολογίας τους. Αυτά τα κληροδοτήματα, ίδια και αναντικατάστατα, εξακολουθούν και σήμερα να αποτελούν τα δομικά στοιχεία της σύγχρονης τεχνολογίας μας». Εχοντας ως μελλοντικό στόχο να παρουσιάσει τα εκθέματα του μουσείου και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, ο κ. Κοτσανάς επιθυμεί να γίνει γνωστότερο το όνομα του Αρχιμήδη, τον οποίο θεωρεί παραγνωρισμένο. «Ο εξελιγμένος υδραυλικός κοχλίας, ο βαρουλκός, το οδόμετρο, το ναυτικό δρομόμετρο, το αραιόμετρο, ο ρωμαϊκός ζυγός, οι γιγάντιοι γερανοί και οι πανίσχυρες πολεμικές μηχανές είναι μερικές από τις επινοήσεις του Αρχιμήδη που πολύ λίγοι γνωρίζουν. Ομως, υπάρχουν κι άλλες, όπως η διόπτρα, η σιδηρά χειρ, το μηχανικό πλανητάριο, η ουρανόσφαιρα και άλλες, που είναι σχετικά άγνωστες ακόμη και σε πολύ ειδικό κοινό. Για παράδειγμα, με τη διόπτρα του ο Αρχιμήδης μπορούσε να υπολογίσει τη φαινόμενη γωνία και τις αποστάσεις των ουράνιων σωμάτων. Αν και δεν το υιοθετούσε απόλυτα, γνώριζε το ηλιοκεντρικό σύστημα και είχε υπολογίσει τις διαμέτρους και τις αποστάσεις των γνωστών πλανητών», καταλήγει. Το Μουσείο Αρχιμήδη θα συμβάλει στην τουριστική προβολή της Αρχαίας Ολυμπίας, τόνισε σε συνέντευξη Τύπου ο δήμαρχος της πόλης Θύμιος Κοτζιάς. «Το Μουσείο Αρχιμήδη προβάλλει την αρχαία ελληνική τεχνολογία και θα βοηθήσει στην προβολή της Αρχαίας Ολυμπίας σε πανελλαδικό, αλλά κυρίως σε διεθνές επίπεδο, αφού οι επισκέπτες, που κάθε χρόνο ανέρχονται στο 1.000.000 άτομα, θα έχουν την ευκαιρία να δουν και να θαυμάσουν τα σπάνια εκθέματα της αρχαίας τεχνολογίας, όπως αυτά αναδημιουργήθηκαν από τον Κώστα Κοτσανά. Το μουσείο λειτούργησε ύστερα από ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. Αρχαίας Ολυμπίας και κατόπιν συνεργασίας με τους φορείς της πόλης», είπε χαρακτηριστικά. Η είσοδος στο Μουσείο Αρχιμήδη θα είναι δωρεάν.

Πηγή: ethnos.gr

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/hnews/191#ixzz39MPHjA8b